محرم؛ روایتی از عشق، اشک و دلدادگی در قاب دوربین خبرنگار

محرم که از راه می‌رسد، دوربینم فقط یک وسیله برای ثبت تصویر نیست؛ انگار امانتی است برای روایت دلدادگی مردمی که هر سال با تمام وجود، عشقشان را به سیدالشهدا(ع) نشان می‌دهند. امسال هم مثل همیشه، با شروع این ماه، راهی کوچه‌ها و خیابان‌هایی شدم که رنگ سیاه، پرچم‌های عزا و نوای «یا حسین» در آن‌ها جریان دارد.

وقتی پشت لنز دوربین می‌ایستم، فقط مراسم را نمی‌بینم؛ اشک مادری را می‌بینم که آرام زیر لب زیارت عاشورا می‌خواند، کودکی را می‌بینم که با لباس مشکی کنار پدرش ایستاده و پیرمردی را که سال‌هاست با همان شور همیشگی، خادم مجلس امام حسین(ع) است. این‌ها قاب‌هایی هستند که هیچ‌وقت تکراری نمی‌شوند.

در هر گوشه شهر، صدای طبل و سنج با نوای مرثیه درهم می‌آمیزد و دل‌ها را به کربلا می‌برد. مردمی که شاید در روزهای عادی دغدغه‌های زیادی داشته باشند، اما در این روزها همه یک هدف دارند؛ زنده نگه داشتن نام و راه امام حسین(ع).

به عنوان یک خبرنگار، باور دارم رسالت من فقط ثبت اتفاقات نیست. باید احساس مردم را روایت کنم؛ همان حسی که در نگاه عزاداران موج می‌زند و با هیچ واژه‌ای نمی‌توان آن را به طور کامل توصیف کرد. هر تصویر، هر مصاحبه و هر خبر، بخشی از این عشق بی‌پایان را ثبت می‌کند.

در میان هیئت‌ها، صحنه‌های زیبایی از همدلی و خدمت دیده می‌شود. نوجوانانی که با افتخار کفش‌های عزاداران را جابه‌جا می‌کنند، جوانانی که بی‌وقفه در موکب‌ها خدمت می‌کنند و خانواده‌هایی که با نذری‌های ساده اما پر از اخلاص، از عزاداران پذیرایی می‌کنند.

محرم فقط یک مراسم نیست؛ مدرسه‌ای است که درس آزادگی، ایثار، وفاداری و مقاومت را به نسل‌های مختلف می‌آموزد. هر بار که برای تهیه خبر در این مراسم حضور پیدا می‌کنم، بیش از گذشته به عظمت این فرهنگ و تأثیر عمیق آن در جامعه پی می‌برم.

گاهی در میان شلوغی مراسم، لحظه‌ای سکوت می‌کنم و فقط به چهره مردم نگاه می‌کنم. اشک‌هایی که بی‌اختیار جاری می‌شود، دعاهایی که آرام زمزمه می‌شود و دل‌هایی که بی‌هیچ واسطه‌ای با سیدالشهدا(ع) سخن می‌گویند، زیباترین روایت‌هایی هستند که دوربین من ثبت می‌کند.

خبرنگاری در محرم برای من فقط انجام یک وظیفه شغلی نیست؛ افتخاری است که بتوانم گوشه‌ای از این ارادت و عشق را به تصویر بکشم تا آیندگان نیز بدانند که نام امام حسین(ع) چگونه دل‌ها را به هم نزدیک می‌کند و فرهنگ ایثار را زنده نگه می‌دارد.

و در پایان، هر بار که دوربین را خاموش می‌کنم، این باور در دلم پررنگ‌تر می‌شود که بعضی روایت‌ها هرگز به پایان نمی‌رسند. روایت محرم، روایت اشک، ایمان، اتحاد و عشق مردمی است که هر سال با ندای «لبیک یا حسین» ثابت می‌کنند راه کربلا همچنان زنده است و این پرچم، تا همیشه برافراشته خواهد ماند.