وقتی خاک ایران، رنگ خون گرفت

در روز عاشورا، هنگامی که زمین و آسمان در سوگِ حسین(ع) به لرزه درآمده بودند، من با قلم خبرگزاری پانا در میانه‌ شکوه گلزار شهدای جنگ رمضان امامزاده محمد(ع) به حرکت درآمدم تا از تاریخ خونین و در عین حال باشکوه این سرزمین بنویسم؛ از ایرانِ حسین(ع) که در هر گوشه‌ آن نشانه‌ای از کربلا در جریان است.

امسال، جای خالی بسیاری بیش از هر زمان دیگری حس می‌شد؛ از آن رهبری که مسیر علی(ع) را با صلابت پیمود و حسین‌وار به شهادت رسید تا شهدای میناب که راه حق را نشان دادند. از فرماندهانی که چون یاران وفادار کربلا، جان خود را فدای امر الهی کردند تا پاسداران نوجوانی که در راهِ میهن، بزرگترین فداکاری‌ها را رقم زدند.

عاشورای امسال، دردی داشت که فراتر از سال‌های پیشین بود؛ دردی که در تار و پود این سرزمین نفوذ کرده بود. ایرانِ عزیزتر از جان من در سال گذشته صحنه و میدان کربلا را تجربه کرد و جنگِ رمضان همچون کربلا بود؛ همان نبرد ابدی و همان ایستادگی عده‌ای وطن‌پرست در برابر طوفان دشمنان کفر.

ما در این سال، تجلی ایثار را در چهره‌های مختلف دیدیم. از رهبری که علی‌وار زیست و در مسیر حسین(ع) شهید شد تا فرماندهانی که چون یاران جان‌نثار حسین ابن علی(ع) در میدان نبرد به شهادت رسیدند و آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای که در میانه‌ مصیبت، زینب‌وار شد و شاهدِ داغ عزیزترین‌هایش گشت. 

در سوگ میناب، دانش‌آموزان بی‌گناه را دیدیم؛ کسانی که تنها به جرم درس خواندن و تلاش برای آینده‌ای روشن به آسمان پَر کشیدند و از میان ما جدا شدند. «ماکان نصیری» آن کودک هفت‌ساله‌ای که بی‌گناه بود و هیچ‌گاه پیکر بی‌جانش به آغوش گرم خانه‌اش بازنگشت.

خانه‌ «تقی‌زاده» که در سوگی بزرگ، ۱۵ شهید استان البرز را در خود جای داد؛ خانه‌ای که ۱۵ تَن از اعضای آن، از جمله ۶ دانش‌آموز و یک دانشجو در یک چشم‌به‌هم‌زدن به سوی ابدیت پر کشیدند.

در سوگ جوانان هوافضای البرز نیز نشستیم؛ در یاد شهید «مهدی شهبازی» و شهید «امیررضا اسدبیگی» که جوانان باایمان این خاک بودند و در یاد سرباز میهن، شهید «امید نصیری‌سلوشی» که در راه دفاع از وطن، جان بر کف رفت.

ایران امسال، خود عاشورا بود. ایران، عاشورا را با تمام وجود تجربه کرد و جوانانش را در قربانگاه حق فدا کرد تا این پرچم بلند و استوار، سرانجام به دست صاحب‌الزمان(عج) برسد.

الهم عجل لولیک الفرج