شکوفه‌ سرخ در میانه شب ششم

در سیاهی سنگین شب های محرم، شب ششم روایتی متفاوت از شکوه و ایثار برپا می شود؛ روایتی از جوانی که پیش از آنکه جهان او را بشناسد، او جهان را شناخته بود. حضرت قاسم بن الحسن (ع)، نماد آن شکوفه سرخ و درخشانی است که در آستانه بلوغ، نه برای لذت های گذرا، که برای رسیدن به کمال انسانی به سوی میدان عشق شتافت. او تجلی همان معنای عمیقی است که نشان می دهد بزرگی در گرو سال ها نیست، بلکه در گرو وسعت قلب و صلابت ایمان است.

قاسم (ع) در میان هیاهوی کربلا، پیوند ناگسستنی دانش و ایثار را به نمایش گذاشت. او میراث پدر، امام حسن مجتبی (ع)، را نه در سکوت، که در شور ایستادگی بازخوانی کرد. او آموخت که بلوغ واقعی، درک مسئولیت در برابر حق است؛ حتی اگر این مسئولیت به قیمت از دست رفتن تمام فرصت های پیش رو باشد. او جوانی بود که با آگاهی از حقیقت انتخاب دشوار میان حیات مادی و حیات معنوی را با اقتدار به نفع ابدیات انجام داد.

لحظه اذن میدان از عموی بزرگوارش، اوج یک زیست اصیل است. آنجا که در میان اشک و بغض امام حسین (ع)، ردای رزم بر قامت این جوان رشید بسته می شود شکوه یک پیوند قدسی نمایان می گردد. قاسم (ع) با گام های استوارش به سوی میدان نشان داد که عشق به حق، می تواند تمام مرزهای سن و سال را در هم بشکند و جوانی را به سپهباری تبدیل کند که تاریخ هرگز فراموشش نخواهد کرد.

در شب ششم، یاد آن جوان رشید قلب‌های ما جوانان را به تپش می اندازد تا یادآور شود که در مسیر حق، هر چقدر هم که راه دشوار باشد شکوه ایستادگی، از هر پیروزی زودگذر ماندگارتر است. شهادت او، پایان یک جوانی نبود، بلکه آغاز حیات جاودانه او در حافظه بشریت بود؛ شکوفه‌ای که در خاک کربلا ریشه دواند تا هر بار با تماشای یادش، معنای واقعی شجاعت و جوانمردی را به ما بیاموزد.