روزی که جهان با ما قرآن را زمزمه خواهد کرد

قرآن خواندن، هرگز محصور در چهار دیوار مسجد و حسینیه نیست. کلام خدا، هر کجا که جاری شود، عرش را به لرزه درمی‌آورد. قرآن، همان کلام راستین حق است؛ همان نوری که یهودیانِ خدانشناس، هر چند در آتشش بسوزانند، برای ما همیشه مقدس‌ترین کتاب آسمانی خواهد ماند.

در این غوغای بی‌امان، آن‌گاه که وطن در آتش جنگ می‌سوخت  و گاه و بیگاه شعله‌ها فرو می‌نشست و زندگی نفس‌های به‌غارت‌رفته را باز می‌یافت؛ در همان لحظاتی که رهبر شهیدمان هنوز در آغوش سرد خاک آرام نگرفته است؛ در روزهایی که از فردا هیچ خبر نداریم، اما با دلی خسته، سربار دشمن نمی‌شویم  در چنین لحظاتی، این کلام خداست که چراغ دل‌های خسته را روشن می‌کند.

این محفل تنهای من در دامان ساکت طبیعت، جایی که حتی باد هم آهسته نفس می‌کشد، و من بی‌پروا با معبود خود درد دل می‌گویم؛ آن‌جا زمان می‌ایستد، و کلام قرآن جاری می‌شود:

«نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِیبٌ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ»

(پیروزی از جانب خداست و فتحی نزدیک؛ و مؤمنان را بشارت ده.)

آری، فتح  نزدیک است. پیروزی زودهنگام، وعده راستین خداست.

ما پیروز این میدان جنگ خواهیم شد. سوگند به کلام نورانی خداوند که حق است و یقین؛ بر باطل چیره خواهیم گشت، و آن روز، تمام جهان یکصدا با ما قرآن را زمزمه خواهد کرد.

به امید آن روز، ایستاده‌ایم.

در محفل تنهایی‌مان، قرآن می‌خوانیم برای نصرت حق.

در خیابان‌ها، با مشت‌های گره‌کرده، فریاد می‌زنیم: «الله اکبر» و «نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِیبٌ».

و آن برادران شجاعمان، مردان شجاع و دلیر میدان نبرد، می‌جنگند تا ایران سربلند و قوی بماند.

هنوز به خاطر دارم آن روز را که با قرآن‌ها به خیابان آمدیم.

و باز پس از پیروزی، دوباره قرآن به دست، به خیابان‌ها خواهیم رفت.

در تاریخ نوشته خواهد شد:

«رژیم صهیونیستی به دست ایران نیست و نابود شد.»