ایران مهد تمدن کهن

قلم را برداشتم که بنویسم 

نمی‌دانستم از کجا شروع کنم 

قلبم از هم صدایی مردم 

با خواندن  سرود ایران ....تند تند می تپید 

آری بهترین کلمه، ایران بود 

کلمه‌ای که با عشق بر نوک قلم جاری می‌شد.

می‌نویسم ایران

  ایران مهد تمدن کهن با قدمگاه مردان بزرگ و زنانی صبور ، از کویرهای سوزان تا جنگل‌های پرطراوتش،

 از کوهستان‌های سر به فلک کشیده تا دشت‌های حاصل‌خیزش ، هر گوشه‌ای ازین خاک گنجینه‌ای از زیبایی و شکوه است.

در رگ‌هایش خون هزاران شهید جاری است، شهدایی که برای سربلندی این سرزمین جان فدا کردند و نامشان جاودانه شد.

ایران فقط یک سرزمین نیست یک احساس است، یک پیوند ناگسستنی که قلب‌ها را به هم گره میزند.

حضور پرشور مردم، تجلی عشق است به سرزمینی که با خون دل آبیاری شده،

 این حضور نه فقط یک اجتماع ، که فریادی است از اعماق جان،فریاد وفاداری ، عشق و همبستگی.

وقتی سیل جمعیت در خیابان‌ها جاری می شود ،

وقتی پرچم‌ها به اهتزاز درمی آیند و شعارها در فضا طنین‌انداز می شود ،

این هنر مردم است که شکوه ایران را به نمایش می‌گذارند.

حضورشان پیامی است به جهانیان ،پیامی که این سرزمین تنها نیست

مردمانش چون کوه استوارند و در راه سربلندی‌اش چون ید واحد

حضورشان پژواک صدای تاریخ است تاریخی که بارها ثابت کرده ، مردم بزرگترین پشتوانه و مدافعان حقیقی وطن هستند

این شور ،این عشق ،این حضور ، تنها کلمات نیستند، بلکه حقیقتی است که در رگ‌های هر ایرانی جاری است 

این حضور پرشور یعنی ایران زنده است ،

ایران سربلند است 

و ایران جاودانه خواهد ماند.