چامسکی: فقط آمریکا و دیکتاتورهای عرب ایران را تهدید میدانند
خبرگزاری پانا: نوام چامسکی از متفكران برجسته آمریكایی با رد تهدید بودن ایران، اعلام كرد: بیشتر آمریكا و دیكتاتورهای عرب و نه ملت های عرب ایران را به عنوان تهدید مطرح میكنند.
به گزارش خبرگزاری پانا، چامسكی در گفت وگو با شبکه خبری بی.بی.سی فارسی در باره پیشبینیاش از آینده سیاستهای آمریکا در خاورمیانه گفت: اگر به مناظرههای انتخاباتی دو نامزد انتخابات ریاست جمهوری آمریکا گوش میکردید، دو کلمه بیشتر از همه تکرار میشد: ایران و اسراییل. اسراییل به خاطر این که باید کاندیداها ارادتشان را نسبت به اسراییل نشان میدادند و متعاقبا در این راه از هم سبقت میگرفتند و دوم ایران. چون از ایران به عنوان "بزرگترین تهدید علیه صلح جهانی" یاد میشود؛ و البته رسانهها هم خود را موظف میدانند که دائما ایران را به عنوان بزرگترین تهدید علیه صلح در جهان معرفی کنند.
او ادامه داد: اولا چه کسی این موضوع را مطرح میکند؟ اگر نگاه کنید که چه کسی این را مطرح میکند، میبینید این آمریکا و متحدانش و دیکتاتورهای عرب هستند؛ نه ملتهای عرب. نه جنبش غیرمتعهدها که همین اخیرا در تهران اجلاس داشتند و تقریبا بخش اعظم جمعیت جهان را شامل میشوند.
چامسکی گفت: در حقیقت این موضوع فقط دغدغه غرب است. خب حالا ببینیم این تهدید چیست؟ میدانیم که آن چه تهدید ارزیابی شده بیشتر از طرف منابع دولتی چون ارتش آمریکا و سرویسهای اطلاعاتی بوده است که سالانه به کنگره آمریکا گزارش میدهند. آنها هم در گزارششان به وضوح مشخص کردهاند که ایران میتواند برای آمریکا یک تهدید محسوب شود. اینکه ایران میتواند برای قدرت آمریکا و اسراییل یک تهدید محسوب بشود و آنها نمیتوانند چنین چیزی را تحمل کنند.
بی.بی سی. با ذکر این که این مصاحبه پیش از اعلام تعویق برگزاری کنفرانس هلسینکی رخ داده است به نقل از چامسکی به این کنفرانس اشاره کرد و افزود: آیا راهی برای مقابله با این تهدید وجود دارد؟ بله. خیلی ساده است. ممکن است مشکل را حل نکند اما برای برطرف کردن این تهدید اگر بزرگ و جدی است، یک راه حل این هست که به پیشنهاد جنبش غیرمتعهدها توجه کنیم که سال گذشته مطرح شد؛ یعنی طرح خاورمیانه عاری از سلاح اتمی. البته این پیشنهاد خیلی وقت است که مطرح میشود؛ ایران آن را پیشنهاد کرده بود؛ مصر سالها است که بر آن اصرار دارد و همه جهان هم از آن استقبال گستردهای کردهاند؛ تا حدی که آمریکا نتوانست آن را نادیده بگیرد، اما گفت که الان نه و باید اسراییل مستثنی بشود. خب این یعنی پیشنهاد نابود شود.
این نظریه پرداز آمریکایی گفت: اما تا وقتی که فشار افکار عمومی برای تغییر رویکرد دولت اوباما وجود نداشته باشد این اجلاس راه به جایی نخواهد برد و این یعنی شما بهترین فرصت برای حل هر آن چه که بحران ایران هست را از دست میدهید. فرصتی ساده بدون نیاز به خشونت، عملیات نظامی یا تحریم. ولی این موضوع تا وقتی فشار افکار عمومی نباشد اتفاق نخواهد افتاد. افکار عمومی هم هنگامی میتواند فشار بیاورد که اول مطلع شده باشد و افکار عمومی هم مطلع نمیشود مگر رسانهها به خبر بپردازند. اینجاست که به نمونه بارزی از آن چه در یک جامعه آزاد میتواند روی دهد روبهرو میشویم؛ ۱۰۰ درصد سکوت خبری. پس از فشار افکار عمومی خبری نخواهد بود و آمریکا خواهد توانست آن را مسکوت بگذارد.
این فیلسوف آمریكایی در پاسخ به این پرسش كه "با وجود تمام انتقادهایی که از دولت آمریکا و اوضاع سیاسی می کنید، در سخنرانی اخیرتان گفته اید که امیدوارید؛ این امید از کجا نشات می گیرد و نشانه های آن کدامند؟"گفت: اول از همه اینکه امیدواری و یا ناامیدی یک مفهوم ذهنی است و اهمیتی هم ندارد که ما امیدوار باشیم یا نه. مهم تصمیمی است که می گیرید. خوشبین باشید و یا بدبین، به هر حال تقریبا مشابه عمل می کنید. اول نگاه می کنید ببینید چه کاری می شود انجام داد. اما به نظر من دلایل عینی هم وجود دارد برای اینکه تا حدودی امیدوار باشیم. به تاریخ نگاه کنید، حتی تاریخ معاصر. همانطور که گفتم یک مسیری در ۱۰۰ سال گذشته شکل گرفته است که در مجموع به سمت پیشرفت حرکت می کنیم. بسیاری از عقب افتادگی ها، سرکوبها و خشونت وجود دارد. مثلا در مورد گونه های موجود در طبیعت، ما در نقطه حساسی از تاریخ به سر می بریم. مسیری را طی می کنیم که ممکن است به چیزی شبیه خودکشی یک گونه منتهی شود. تاکنون چنین چیزی وجود نداشته است. دو دلیل برای این موضوع وجود دارد: اول تهدید جدی و در حال گسترشی که برای محیط زیست وجود دارد که ممکن است تا سال دیگه اتفاق
نیفتد، اما به هر حال نزدیک می شود. و دیگری تهدید هسته ای که در حال حاضر تهدید بزرگی برای خاورمیانه است. نه اینکه ایران تهدید باشد، اما تنش در منطقه می تواند علت باشد.
چامسكی ادامه داد: خوب این موضوع ها جدید نیستند. موضوع تهدید هسته ای ۵۰ -۶۰ سال پیش شروع شد ولی خیلی جدی است و موضوع زیست محیطی هم که همیشه وجود داشته است، اما ما به تازگی متوجهش شده ایم. بنابراین، این موضوع ها مهم هستند، اما خیلی از مشکلات دیگر هم وجود دارد: بحران مالی، فقر، گرسنگی. در شرق کنگو، میلیون ها نفر کشته می شوند. پس مشکلات زیاد است اما در عین حال دایره آزادی ها و حقوق بشر، با سرعت کم اما مداوم در حال گسترش است. عده زیادی از مردم مجذوب تلاش برای رسیدن به این حقوق می شوند. من حتی این موضوع را در دوران زندگی خودم مشاهده کردم، همین ۲۰-۳۰ سال پیش تا حالا. اینها همه نشانه هایی از امید هستند. اما تاکید می کنم اینها اهمیت ندارند. هرچه که نظر شخصی تان باشد، شما باز به هر حال همان کارها را انجام می دهید.
ارسال دیدگاه