یادداشت/

عاقبت معیشتمان را خدا به خیر کند

ارومیه(پانا)- وضعیت اقتصادی تا سال های متمادی ارزش جان یک انسان را در دنیا تعیین خواهد کردو بر سیر افزایش یا کاهش جمعیت تاثیر خواهد داشت.

کد مطلب: ۸۳۸۴۴۱
لینک کوتاه کپی شد
عاقبت معیشتمان را خدا به خیر کند

سه حرف دارد اما روزی سیصد بار بیش از سی میلیون نفر از مردم را تا آن دمدمه مرگ و زندگی کشان کشان می برد و بر می گرداند. نمیدانم و نمیخواهم بدانم که اولین سکه را چه کسی و کجا ضرب کرد اما یقینا و قطعا این پول و به طبع آن، وضعیت اقتصادی تا سال های متمادی ارزش جان یک انسان را در دنیا تعیین خواهد کرد، بر سیر افزایش یا کاهش جمعیت تاثیر خواهد داشت، اشتغال، سلامت و گاهی ایمان مردم را هم نشانه خواهد گرفت.

یکی می گفت گرانی حرف است و قلب اقتصادی جامعه هنوز تپنده؛ اما من میگویم می تپد این قلب اما قلب یک ورزشکار کجا و قلب بیماری که هر تپشش به باتری و هرسالش در گرو عمل باز است کجا؟! پول، این سه حرفی مرموز، همان چرک کف دست ، همان که به خاطرش خیلی جوان ها با مدرک دکترا بیکارند، همان که به خاطرش زنان این مرز و بوم در زندان زنان نفس می کشند، همان که نخبه ها را با زور به بیرون از کشور هل می دهد و همان که امروز قیمت طالبی را تا حد قیمت آناناس وارداتی چند ماه قبل بالا برده و قفل بدبختی را بر کرکره مغازه ها زده، همان که چند دهه قبل قرار شد استرس زندگی را از سفره ایرانیان براند، امروز همان ها را ، هر روز تا مرز جنون می برد و بر می گرداند.

ونمی دانم چیست که باعث شده که هرچه وادی معیشت بر این ملت تنگ تر، به همان میزان طمعشان برای داشتن بیشتر شود. شاید هم نه تنها شرایط اقتصادی، بلکه در این مواقع زیر ساخت های فرهنگی هم به شدت تنزل می کند که همه پول هایشان را تبدیل به دلار و طلا و ماشین می کنند و دست به سینه منتظر فرج اقتصادی می نشینند. شاید هم تجربه های تلخ سال های قبل، مهر تایید بر این، می زند و آنان که یک شبه راه ده ساله را پیمودند می شوند آیینه عبرت که یهو ۶۰۰ تن طلا خریده می شود در این مملکت.

من نمی گویم که تقصیر گردن ما ملت همیشه در صحنه، یا فلان مسئول و بهمان مدیر است، نه؛ به دنیال مقصر نمی گردم. من فقط از خط قرمز هایی میگویم که مدت هاست عبور کرده ایم. از چراغ سبزهایی می گویم که آنها که نباید، نشانمان می دهند و با نجیب و مهربان خواندمان، خیلی ایده ها را در این خاک پیاده می کنند. من از جوان پشت کنکوری میگویم که ترس از نابود شدن رویاهایش، کم کم موهایش را سفید می کند. من از آن پدری سخن می گویم که لالایی هرشب کودک چند ماهه اش، رفتن از این خاک و چشیدن طعم زندگی در آن سوی دنیاست. من غصه آن پدری را در دل دارم که فرزندانش را چند ماه دیگر راهی مدرسه خواهد کرد و با گذشت چهاردهه از زندگیش، طعم تلخ مستاجری را هر روز لای یک تکه نان می چشد. دلم میخواهد بگویم که بریدن یک روبان قرمز یا کشیدن پارچه ای سیاه بر روی دیوار فلان جا، از این معیشت سنگی کم می کند اما سکوت می کنم و فقط می گویم: خدا به خیر کند!

شادی غلامی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار