گزارش پانا از اردوی تیم ملی کاراته

فریادهایی با لهجه اصفهانی برای درخشش در پاریس/بی‌انگیزگی یک باتجربه

خبرگزاری پانا: تیم ملی کاراته ایران با ترکیبی جوان این روزها تمرینات خود را در آکادمی ملی المپیک پیگیری می‌کند.

کد مطلب: ۱۳۷۵۷
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری پانا، ساعت شش بعد از ظهر روز گذشته وارد آکادمی ملی المپیک شدم. سکوتی محض همراه با آرامشی دلنشین برآنجا حاکم بود. چیزی جز صدای چند جیرجیرک و البته بوق‌های شهر همیشه شلوغ ما که از فاصله های خیلی دورشنیده می‌‎شد، به گوش نمی‌رسید.

وارد راهروی اصلی آکادمی ملی شدم. از دور صدایی نامفهموم شبیه به فریاد به گوش می‌رسید. کمی جلوتر رفتم و آن صدای عجیب، واضح تر ‌شد. نزدیک سالن تکواندو شدم و پس از آن کاملا فهمیدم که صدای فریادهای مذکور، چیزی جز "کیای"(فریاد کاراته کاها در هنگام اجرای فن) بچه های تیم ملی کاراته نیست.

به سالن پا گذاشتم و اولین شخصی که در آنجا دیده شد؛ محسن آشوری دبیر فدراسیون بود. او تمرینات تیم ملی کاراته را زیر نظر داشت. روبروی دبیر فدراسیون و روی تاتامی‌های سالن تکواندو، اعضای تیم ملی کاراته مشغول سپری کردن تمرینات آماده سازی بودند.

ناظریان مدیرفنی تیم ملی دائما به بچه‌های تیم نکاتی را گوشزد می‌کرد و البته گاهی هم فریادهایش در سالن طنین انداز می‌شد.

علی کتیرایی در سوی دیگر سالن با روی خندان و البته کاملا جدی دائم با کاراته کاها صحبت می کرد و بهنام فر هم با چهره‌ای قاطع و البته کمی درهم تاکید شدیدی به کاراته تهاجمی و حمله ملی پوشان به حریف داشت. حسینی بدنساز تیم ملی هم چهره ای بسیار در هم رفته داشت. البته پایان تمرین دلیل ناراحتی‌اش مشخص شد و آن این بود که روز گذشته تولد دخترش بوده است و او برای کمک به تیم ملی در اردو بود. البته همین ماجرا برای بهنام فر هم وجود داشت و او هم به تولد پسرش نرفته بود.

کومیته رو ها باهمدیگر مبارزه می کردند و مربیان تیم ملی بالای سرهر کدام از آنها پس از هر حرکت، ایرادات آنها را گوشزد می کردند. الحق و الانصاف هم بچه‌ها با جان و دل به فرمان مربیان گوش و سریعا ایرادات خود را رفع می کردند. گاهی اردونشیان خسته و مشغول به استراحت می‌شدند، بهنام فرد با سنگین وزن ها کومیته می زد و آمادگی اش را با پیکاری همسان و برابر به رخ شاگردانش می‌کشید.

پورشیب بسیار با انگیزه و جسور از همین حالا خودش را روی سکو فرض می کند. بسیاری جدی و سرحال تمرین می کرد و ذره ای کوتاه نمی آمد چرا که هدفش از همین حالا سکو است. احمدی سریعترین کاراته کای داخل اردو هم مصمم به نظر می رسید. می خواهد در نخستین حضورش در مسابقات جهانی مدال آوری کند. انصافا هم آماده و سرحال بود.

الهامی با خنده و البته کمی جدی تمرین می کرد. حسن بیگی، مهدی زاده، حیدری، عسگری و سجاد گنج زاده هم خیلی خوب و جدی تمرین می کردند. فریادهای "حمله کن حمله و حواست به واکنش حریف باشد"، با لهجه اصفهانی که کاراته کاها را ترغیب به مبارزه بهتر می کرد، سالن را فرا گرفته بود. البته کتیرایی هم گاهی تند می‌شد و واکنش نشان می داد.

همه چیز خوب است جز یک مورد. یکی از باسابقه‌های تیم ملی بی انگیزه تمرین می کند و نحوه تمریناتش برای من که تا به حال وارد یک تاتامی هم نشده ام، دلچسب نیست. کلا توی ذوق می زد.

تمرین شاداب و با انرژی تیم ملی تمام شد و اعضای آن پس از ادای احترام به یکدیگر و البته قرائت کلام الله مجید، برای موفقت تیم ملی کشورمان دعا کردند. درهمین هنگام "آشوری" به میان ملی پوشان آمد و با آنها صحبت کرد و از روند آماده سازی آنها ابراز رضایت کرد.

او خبری خوش مبنی بر پرداخت به موقع حقوق‌ها البته دو ماه به صورت یکجا، داشت. آشوری به تیم امیدوار بود. ناظریان هم با جوان خواندن تیمش آنها را آینده های کاراته این مرزو بوم خطاب کرد.

یک مورد دیگر که کاملا به چشم می آمد این بود که اکثر بچه ها از جمله گنج زاده، الهامی و عسگری پاهای خود را تیپ کرده و به نظر هم می رسید کمی مصدوم باشند.

همه کاراته کاها با چهره هایی که نای حرف زدن هم نداشتند، از سالن خارج شدند.

زمانی که قصد خروج از سالن تکواندوی آکادمی ملی المپیک را داشتم، کادر فنی را دیدم که دور هم جمع و مشغول صحبت بودند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار