از قصه همدلی مذاهب و اقوام ایرانی تا روزهای پایانی جنگ تحمیلی در هفتمین روز جشنواره فجر
تهران (پانا) - روز هفتم جشنواره فیلم فجر را می توان به سینمای دفاع مقدس اختصاص داد، در این روز سرو زیر آب باشه آهنگر قصه همدلی اقوام و مذاهب را به زیباترین شکل ممکن بیان کردو در ادامه بهرام توکلی در تنگه ابو غریب بدون شعار و بی آلایش قصه روزهای پایانی جنگ را به تصویر کشید .
خيليها معتقدند اين روزها ما بيشتر در حاشيه زندگي ميكنيم تا در متن؛ گواهشان هم حرفهايي است كه حول اتفاقات روزمره و حتي قديميتر در صف تاكسيها، اتوبوسها، متروها يا مكانهاي عمومي شهر رد و بدل ميشود. مثلا هنوز گراني تخممرغ سوژه داغ گفتگوهاي شهري مردم است و هنوز هم كساني هستند كه از دختران خيابان انقلاب حرف ميزنند.
ششمين روز جشنواره فيلم فجر هم حالي شبيه به همين داشت؛ شب گذشته و به دنبال اكران فيلم «عرق سرد» شایعه شد كه مهدي توتونچي، مجري شبكه ورزش به دليل شباهت قصه فيلم به زندگي شخصياش از عوامل فيلم شكايت كرده. هر چند باران كوثري همان ديشب در نشست خبري فيلم گفته بود براي جلوگيري از سوتفاهمها حتي يكبار هم نيلوفر اردلان را نديده اما حاشیه است ديگر. جان ميگيرد و آنقدر دست به دست ميشود كه بالاخره يك جايي تاييد يا رد شود.
روز گذشته مهدي توتونچي با اعلام اينكه اصلا فيلم را نديده و با تكذيب موضوع طرح شكايت، حاشيهها را خاموش كرد. اما آنطرف هومن سيدي در واكنش به جوابيه روزنامه «صبا» در خصوص مصاحبه منتشر شده از قولش تاكيد كرد:«پاي حرفهايي كه زدهام ايستادهام و حتما از آنها شكايت ميكنم.» در حاليكه اخبار روز ششم جشنواره در محوطه پرديس گالري ملت حول داستان شكايت آقاي مجري ورزشي و آقاي كارگردان ميچرخيد، تصوير گريم جديد اكبر عبدي فضا را از قصههاي شكايتدار به طنز خندهداري كشاند.
شب گذشته عبدالله اسكندري، گريمور پيشكسوت ايران تصويري از تست گريم جالب اكبر عبدي در اينستاگرام خود منتشر كرده بود كه شباهت زيادي به ترامپ داشت و به سرعت در گوشيهاي هوشمند اهالي رسانه جا خوش كرد. كنجكاويها تا جايي بالا گرفت كه عبدالله اسكندري ناچار شد صبح امروز توضيح دهد:« اين عكس به پروژهاي سينمايي تعلق دارد كه چون ديگر از آن گريم استفاده نشد و حيف بود، من آن را منتشر كردم. قرار نبود اكبر عبدي به عنوان ترامپ گريم شود و از آنجاييكه در يك فيلم طنر بود، فقط ميخواستيم ترامپ را تداعي كند.» بهرحال كه با اين توضيح نقطه پاياني هم بر اين حاشيه گذاشته شد و اصحاب رسانه كمكم روانه سالن نمايش شدند تا ششمين روز خود را با اكران فيلم «سرو زيرآب» آغاز كنند.
نشست تفريحي!؟!
خبر ساخت «سرو زير آب» اينطور رسيد:«محمدعلي باشهآهنگر بعد از چند سال سرانجام توانست مقدمات ساخت سرو زير آب را فراهم كند؛ فيلمي تقريبا بيگپروداكشن كه قرار است با مشاركت سه نهاد موسسه تصوير شهر، فارابي و حوزه هنري ساخته شود.» همين خبر كافي بود تا چشمهاي زيادي به آخرين ساخته باشهآهنگر زُل بزنند تا ببيند نتيجه بيگپروداكشني كه حرفش بود، چطور از آب در آمده است. با پخش «سرو زير آب»، عدهاي از خير بيگپروداكشني كه وعدهاش را شنيده بودند گذشتند و گفتند:«حيفشدهترين و از دسترفتهترين فيلم جشنواره تا اينجا سرو زير آب است.
ايده جذابي كه به خاطر خست كارگردان در كم كردن پلانهاي اضافي و ريتم خراب فيلم از دست رفت و واقعا حيف شد!» البته «سرو زير آب» هم مثل همه فيلمهاي ديگر مخاطباني با نگاههاي دوسويه داشت و ديگراني هم گفتند فيلم خوش ساختي بود و تنها ايرادش ريتم كند و خستهكنندهاش است.» نشست خبري فيلم «سرو زير آب» در سكوت خبري گذشت و به زعم خيليها، سر نخ اين سكوت به حاشيههاي پا گرفته در نشستهاي قبلي برميگردد و حرفهايي كه امروز ميان اصحاب رسانه زمزمه ميشد؛ اينكه نشستهاي خبري در جشنواره بيشتر تفريحي هستند و در سالهاي اخير از ذات خبري خود فاصله گرفته و به جولانگاه رسانههاي ناشناخته و علاقهمندان بازيگران تبديل شده است. به اعتقاد بعضي پيشكسوتان مطبوعات، در چنين وضعيتي بازيگران هم به جاي اينكه به صحبتهايي كه رد و بدل ميشود دقت كنند، تمام حواسشان به اين است كه ژست خوبي براي عكاسان خبري بگيرند تا آلبوم تصاوير امسال جشنوارهشان كامل و بينقص باشد.
مردان خدا
با نزديك شدن ساعت اكران «تنگه ابوقريب»، همهچيز حال روحاني به خود گرفت. تماشاگران از دور و نزديك وصف حال آخرين اثر بهرام توكلي را شنيده بودند و ناگفته از اسمش هم پيدا بود كه قرار است به تماشاي قصهاي از جنگ بنشينند. به اعتقاد بسياري از اهالي سينما، دليل كنجكاوبرانگيز بودن «تنگه ابوقريب»، كارنامه فيلمهاي بهرام توكلي است كه حالا بعد از نمايشهاي روشنفكرانه، با همان نگاه منحصر به فردي كه دارد، سراغ سينماي جنگ رفته است. فاطمه معتمدآريا بعد از تماشاي فيلم نوشت:«تنگه ابوقريب مثل هيچ فيلم جنگي ديگري نيست، مثل خود خودش و مثل موضوع فيلم، ساده و پرقدرت است. قدرت در شعور و كارداني كارگردان و ساده در نمايش قهرمانهايي كه همه زمينياند... مجروح ميشوند و شهيد ميشوند بيآنكه كاري عجيب و دور از تصور كنند... تشنه ميمانند، برپاميخيزند و قهرمان ميشوند و قهرمان ميمانند در ذهن ما تا لحظهاي دلمان نخواهد چشم از ديدنشان برداريم...بازيگران همانها هستند كه در اكثر فيلمهاي جشنواره ميبيني اما اينبار لحن عاميانه آنان شكل پرخاش و گاه توهينآميز در فيلم و به تماشاگر ندارد. لحن آنها مهر انساني دارد؛ همان لحني كه بهرام
توكلي در اين فيلم به جنگ و قهرمانانش دارد. نه اعتراض ميكنند، نه شعار ميدهند اما در انتهاي فيلم تا شهيد شدن آخرين رزمنده قلبت كيپ ميگيرد و دلت ميخواهد هميشه به ياد نوجوان به پا خاسته و به جا مانده فيلم باشي!» ديگران نوشتند:« همينكه هنگام تماشاي تنگه ابوقريب روي صندلي نيمخيز ميشويد، يعني فيلم كار خودش را كرده»، عدهاي گفتند:« فيلم خوش ساختي است اما كانسپت ندارد»، عدهاي ديگر هم ختم كلام را اينطور بيان كردند:« بهرام توكلي شاهكار آفريد!» و در نهايت جواد عزتي در نشست خبري فيلم گفت:«آرزو ميكردم در تنگه ابوقريب حضور نداشتم و راحت مينشستم با اين فيلم زار ميزدم.»
با اكران «اتاق تاريك» همهچيز از ميدان جنگ و مردان خدا به دايره زندگي كودكاني رسيد كه تكهاي از كودكيشان ميان درد آزارجنسي گُم ميشود و اين درد ميماند و تا بزرگي همراهشان قد ميكشد. خيليها گفتند «اتاق تاريك» قصه ناگفته همه كساني است كه تجربههاي مشابهي در كودكيشان داشتهاند؛ كودكاني كه در آن سن و ميان ترسهايي كه براي جثه كوچكشان زيادي بزرگ بود، جز اينكه آنچه بر جسمشان رفته را از بزرگترها مخفي كنند، چاره ديگري نداشتند. حالا خيلي از آن كودكان بزرگ شدهاند و شايد خودشان والدين كودكان ديگري شده باشند؛ مادران و پدران نگراني كه داستان آزارهاي جنسي احتمالي را از بَر هستند و تنها راه حفظ كودكان خود را افزايش آگاهي آنها ميدانند.
به اين ترتيب ششمين روز جشنواره هم ميان لبخندهايي كه به افتخار مردان خدا زده شد و اشكهايي كه براي كودكان بيگناه پايين آمد، تمام شد و اهالي رسانه با فكر ديروزي كه با جنگ آميخته بود و فردايي كه شايد درد داشته باشد، محوطه پرديس گالري ملت را ترك كردند.
ارسال دیدگاه