انسانهای پرتوقع، حیوانات بیادعا
تبریز (پانا) - او حس مادرانه خود را شروع انگیزهاش برای کمک به حیوانات میدانست مهربان بود و مردم بی رحم بودند که با بیرحمی او را قضاوت میکردند دوست داشتم فریاد بزنم و به همه بگویم که در باره او اشتباه فکر میکنند.
مدتها بود که هنگام رفتن به مدرسه تکه های کوچک گوشت را در مسیر می دیدم اما تا به آن روز ندیده بودم که چه کسی آن تکه های گوشت را در کوچه و خیابان می گذارد. برایم جالب شد که چه کسی این کار را انجام می دهد و انگیزه او از این کار چیست؟
تصمیم گرفتم چند روزی را زودتر از خانه بیرون بزنم تا شاید او را ببینم. پس از گذشت یک هفته بالاخره موفق شدم. با دیدنش ابتدا به سرعت به سمتش رفتم اما نمی دانم چرا یک حس درونی مانع شد. منصرف شدم به سمتش نرفتم تا با او صحبت کنم. شاید ترسیدم چون زمزمه هایی را در موردش شنیده بودم برخی می گفتند که تنهاست و چون هیچ کس را ندارد خود را با گربهها مشغول میکند عدهای هم میگفتند که اگر او کمک کردن و مهربانی را دوست دارد چرا به انسانها کمک نمی کند و هزاران حرف دیگر...
مدتی گذشت ولی باز به او فکر میکردم و هروز با خود کلنجار میرفتم تا فراموشش کنم ولی دوباره دیدمش؛ این بار تصمیمم جدی بود چون دیگر نمیتوانستم به آن همه سوالهای بیپاسخی که ذهنم را درگیر کرده بود بیتوجه باشم. به طرفش رفتم و محکم سلام کرد. جوابم را داد در همان نگاه اول میشد مهر و محبت را در چهرهاش دید. پرسید سوالی داری؟ آره سوال داشتم هزاران سوال اما باید از کجا شروع میکردم؟ از اینکه کیست؟ یا چرا با وجود اینکه برخی از مردم شهرمان به نان شبشان محتاجاند او گربهها را برای مهربانی انتخاب کرده است؟ به هر حال دست پاچه پرسیدم که ببخشید شما از سوی نهاد خاصی مسئول کمک به حیوانات هستید؟
او گفت: نه من فقط از روی علاقه این کار انجام می دهم. چند قدمی را با او همراه شدم. میخواستم سوالاتی زیادی بپرسم هر جور که بود منظورم را به او رساندم که میخواهم از او سوالهای زیادی بپرسم و او متوجه شد؛ به همین دلیل از من دعوت کرد که مهمان خانهاش شوم.
روز بعد با مادرم به خانه او رفتیم با خانه ما یک کوچه بیشتر فاصله نداشت. در را که باز و تعارف کرد که وارد خانه شویم. خانهاش سه طبقه بود جلو تر از ما میرفت و راهنمایی میکرد. وارد شدیم. خانهای زیبا و شیک داشت. دکوراسیون خانه را به رنگ قهوهای ست کرده بود. راستش را بخواهید ابتدا فکر میکردم که گربهها با او در یکجا زندگی میکنند به همین دلیل نمی خواستم وارد خانهاش شوم اما با دیدن خانهاش که همه جایش برق میزدم به خاطر افکارم خودم را سرزنش کردم. بالاخره کنار پنجره نشستیم و او شروع کرد.
«حوریه طاقدره هستم نزدیک به دوسال می شود که هروز و شب تکههای گوشت یا سینه مرغ را میپزم و آنها را میبرم و در جاهای مخصوص مثل برخی خرابهها و سکو ها جلوی مجتمعها میگذارم تا مزاحمتی برای افراد ایجاد نکند. علاوه بر آن، در قسمت راه پله خانه هم مکانی آماده کردیم تا گربههایی که دست و پایشان شکسته است در آنجا بمانند و گاهی غذا های خشک نیز تهیه می کردم تا سگهایی که جلوی در خانه میآمدند نیز بخورند اما متاسفانه با تماس همسایهها از سوی شهردای آمدند و سگها را بردند.»
از او پرسیدم که اگر این حیوانات مبتلا به بیماری شوند او چه کار میکند و آیا نمیترسد که خود نیز مبتلا شود؟ او در پاسخ گفت: «من به هیچ عنوان غذای خام به حیوانات نمیدهم زیرا که سبب بیماریهای انگلی می شود و همچنین آنها را واکسینه میکنم.»
از او پرسیدم چرا حیوانات؟ در جواب گفت: «انسانها دست و پا دارند، عقل دارند و از همه مهمتر توانایی این را دارند که از خود دفاع کنند اما حیوانات نمیتوانند برای خود امکانات زندگی فراهم کنند و نیازمند لطف انسان ها هستند. البته من به فکر انسان ها هم هستم. همسرم پزشک است من و او افرادی را که نیازمند یاری هستند به سازمان بهزیستی معرفی میکنیم همچنین کسانی را که میتوانند کار کنند به خانه میآوریم تا بهانهای باشد برای کمک مالی به آنها. اما متاسفانه بسیاری از انسانها با کمک کردن پر توقع میشوند و آن کمک را وظیفه دیگران می دانند و دیگر دست از تلاش بر میدارند.»
او رفتار مردم با خودش را این گونه توضیح داد: «عکسالعمل مردم در باره کار من دوگانه است برخی مرا در انجام این کار تشویق می کنند و برخی به کار من اعتراض می کنند اما کاش انسانها قدری با آفریده های خدا مهربان باشند.»
حوریه خانم مادر چهار فرزند است اینها را درصحبت هایش با مادرم شنیدم که میگفت: «من خود مادرم همانگونه که دوست دارم فرزندانم را از هر گونه خطر دور کنم مانند هر انسانی که بهترین ها را برای فرزندانش می خواهد پس چرا ما انسان ها فکر میکنیم که حیوانات مادر نیستند آنها هم فرزند دارند و آنها هم نمی خواهند آزاری به فرزندانشان برسد.» او حس مادرانه خود را شروع انگیزهاش برای کمک به حیوانات میدانست او مهربان بود و کسانی که با بیرحمی او را قضاوت می کردند، بیرحم.
گزارش از: آیسا عباسی
ارسال دیدگاه