عباس باش,کودکان حرم را در یاب
دلنوشته ای برای مدافعان حریم انقلاب اسلامی
عباس باش … کودکان حرم را دریاب
بوی بهشت میآید … درنگ کن … اینجا کبوترانی دارد که دستانِ زخمیِ رقیه را نوازش میکنند، به نالههای رقیه گوش میدهند، آن وقت لالایی «بابا» برای رقیه میخوانند. صدای گریههای زینب(سلام الله علیها) را میشنوی؟! آن قدر آرام ناله میزند که کبوتران آستان کبریاییاش، گوش تیز کردهاند تا با نجوای بانوی بزرگ کربلا شیون کنند… دستهایت را ستون خیمه کن؛ خیمهی سوخته که جانِ ایستادن ندارد! خرابهها تاریکاند و سرد … رقیه مجروح زخم کینه … نوازشش کن، دستان گرمت آرامَش میکند. عموی سکینه(سلام الله علیها)! عمودِ خیمهی خواهر! سقای بیعلم! … عباس که بود، اقتدارِ خیمهها به کوه طعنه میزد، طوفان غیرتش دشمنان تا دندان مسلح را عقب میراند. مَشک عباس که دریده شد، امیر طفلان حرم ناامید شد … کاش عمو برمیگشت … صدای نالهها را میشنوی؟ اینجا همان کربلاست، اینان اهلبیت حسین(علیه السلام)اند، اینان طلایهداران کربلایند! کربلاییِ دوران! ماهتاب زمین! قدمهایت را به بهشت آذین بستهاند؛ اینجا همه منتظرند تا روزی حریم کبریایی مظلوم را به نظاره بنشینند… عباس باش، کودکان حرم را دریاب… آن وقت هم زمزمه خواهند کرد: ظهر عاشوراست، کربلای
زینبیهاست …
ارسال دیدگاه