کنایه های مجری «فوتبال برتر» به بازرگانی صداوسیما؛
تلویزیون باید اسپانسرهایش را درونی کند
تهران (پانا) – در شرایطی که تلویزیون ناچار به تامین هزینه هایش از طریق جذب مشارکت مالی است، درونی شدن تبلیغات تولیدی و خدماتی در برنامه های تلویزیونی توسط برنامه سازان، بهترین راهکار ایجاد باورپذیری در مخاطبان است.
گویی تلویزیون به بحران مخاطب این روزهایش پی برده است که عمده تبلیغات گران و پر هزینه شرکت ها و موسسات تولیدی و خدماتی را به زمان های پخش زنده مسابقات فوتبال داخلی و خارجی معطوف کرده است. با توجه به پر مخاطب بودن ورزش فوتبال در میان مردم و پخش زنده بازی ها از شبکه سه سیما، بسیاری از شرکت ها و موسسات تجاری که از خروجی تلویزیون به عنوان یک رسانه تبلیغاتی در مواردی ناامید شده اند، زمان پخش مسابقات را فرصت مغتنمی برای دیده شدن محصول یا خدمات تولیدی خود می یابند اما به حق است که این شیوه برخورد بازرگانی صداوسیما به مذاق برنامه سازانی که برای هماهنگی و برنامه ریزی کنداکتور محتوایی و زمانی خود از مدت ها قبل تصمیم گرفته و اقدامات لازم را انجام داده اند، خوش نیاید.
هفته گذشته پیش از پخش بازی تیم های استقلال تهران و صنعت نفت آبادان از سری مسابقات جام حذفی، پیمان یوسفی که اجرای برنامه «فوتبال برتر» را برعهده دارد، با توجه به طولانی شدن تبلیغات و عدم باقی ماندن فرصت برای پخش کارهای گرافیکی و گفت و گو با سهراب بختیاری زاده کارشناس حاضر با دلخوری به انتقادی ضمنی از پخش بی وقفه تبلیغات پرداخت و گلایه خود را از مدیران سیما مطرح کرد.
این شیوه برخورد مجری تلویزیون در میانه های برنامه نیز با دعوت از امیرعلی نبویان نماینده اسپانسر برای تبلیغ خدمات مورد نظر آن ها، ادامه یافت. یوسفی با لحنی طنز گفت: «ما هم باید کمی کاسبی کنیم!»
به نظر می رسد مستقیم گویی تلویزیون در تبلیغاتی که چندان ارتباط مضمونی با رویکرد برنامه ندارند، به یک رویه ناهنجار در این رسانه در حال تبدیل شدن است. منظور از رویه ناهنجار، عدم رعایت اصول و ضوابط استاندارد در بهره گیری از حمایت و پشتیبانی مادی و غیرمادی است. چنانچه حدود ۴ سال گذشته قاعده ای مبنی بر سنخیت اسپانسرها با برنامه های تلویزیونی کودکان از سوی رئیس وقت رسانه ملی عنوان شد. اگرچه آن قاعده به طور کامل اجرا نشده و حاشیه هایی را نیز به دنبال داشت، اما نتایج بی توجهی به آن و افسارگسیختگی در شکل بهره گیری از مشارکت مالی در تلویزیون این روزها خود را عیان کرده است.
دست کم باید این انتظار را از تلویزیون داشت که در صورت همکاری با یک موسسه تجاری برای تبلیغ، در وهله اول برنامه سازان به پذیرش آن پرداخته و به اصطلاح محتوای تبلیغ را درونی کنند. عدم باور برنامه سازان سیما به آنچه مشارکت مادی و اسپانسر نام دارد و تبلیغ از روی اکراه آن ها چگونه می تواند بینندگان را به استفاده از محصول یا خدمت مورد تبلیغ مجاب کند؟! به بیانی دیگر تلویزیون چگونه انتظار دارد که بینندگان به آنچه که خود باور ندارد و از فحوا و لحن برنامه هایش بر نمی آید، عمل کنند؟!
بنابراین دو راهکار برای ارائه محتوایی کیفی در عین سازگاری با مشارکت های مالی می توان برای تلویزیون متصور شد. نخست آن که برنامه ها در تلاش برای جذب اسپانسرهایی باشند که با رویکردها و اهداف شان همخوان تر است. از سوی دیگر اگر راه اندازی تلویزیون خصوصی در ایران امری محال به نظر می رسد، برنامه هایی خصوصی برای تامین نیازهای مالی تلویزیون راه اندازی شود. برای مثال یک برنامه صرفا تبلیغاتی در کنداکتور شبکه های مختلف سیما جا داده شود.
و اما پیشنهاد سومی را هم می توان مطرح کرد. برنامه سازان و دست اندرکاران رسانه بدانند و بپذیرند که هزینه های تولید از مسیر جذب مشارکت مالی تامین می شود. مدیران و سیاست گذاران نیز بدانند و بپذیرند که افراط در استفاده از اسپانسرها چیزی جز دلزدگی مخاطب را به دنبال نخواهد داشت.
یادداشت: رکسانا قهقرایی
ارسال دیدگاه