/ دلنوشته /
بر بال اربعين
ندای هل من ناصر حسین(ع) همینک نیز به گوش میرسد و اربعین پاسخی است به این ندا... باید منتظر ماند و در آینده نهچندان دور، در راه این ندا خون داد.
ما زائر اربعين و عاشوراييم
از نسل غدير و حضرت زهراييم
با پاى پياده عازم کرببلا
سرباز سپاه زينب کبراييم
چهل روز از اشک هاى کربلا مى گذرد، اشک هايى که حاوى پيام فتح اند و دلاورمردى. در چهلمين روز تنها چيزى که براى همه تداعى مي شود، حديث خون و پيروزى است. اربعين که مى آيد بايد از کاروان تاثيرگذار عشق گفت، از زينب گفت، از حاصل زخم ها و نماز نشسته اى که هنوز او را به ياد دارند.
از فرزند مکه و منا بايد گفت، از دو دستى که در ساحل علقمه کاشته شد، از صحراى سوزان دشت نينوا بايد گفت. از روزى بايد گفت که در نهر جانمان فرات، سوز ساخته اند. از شبى بايد گفت که در کاسه دلمان شربت گواراى ولايت ريخته اند و دلمان را تبديل به حسينيه پرشور کرده اند.
اربعين آمده است، اربعين بار ديگر واسطه پيوند دل هاى شکسته و حسينيه هاى پرشورى شده است که به شوق پابوس اباعبدالله الحسين سختى راه را به جان خريده اند و پاى پياده عازم کربلا شده اند. کوچک و بزرگ از هر ديارى به عشق مولا، حسين بن على دست به سينه و با زمزمه السلام عليک يا حسين به ديدار آقا مى شتابند.
همان طور که آيت الله بهجت مى فرمايند: ( امام زمان(عج) پس از ظهور، خود را به واسطه امام حسين(ع) به همه عالم معرفى مي کند؛ بنابراين در آن زمان بايد همه مردم عالم امام حسين(ع) شناخته باشند و پياده روى اربعين بهترين فرصت براى اين کار است.)
سنت پياده روى اربعين از زمان مرحوم شيخ انصارى وجود داشته است و از همان زمان، عاشقان امام حسين(ع) شوق ديدار بين الحرمين را در دل داشته اند و با همين اميد، صبح ها وقتى سفره عزا گشوده مى شد، دل و روحشان گرسنه عاطفه و تشنه عشق مى شد، ابتدا چند مشت آب بيدارى به صورت، دل و جان مى زدند تا از خواب غفلتى بيدار شوند که سال ها بدان گرفتار بودند، زيارت نامه را که مى ديدند اشک از چشمانشان جارى مي شد.
السلام عليک را که مى گفتند توده هاى بغض در گلويشان متراکم مى گرديد و هواى دلشان ابرى مي شد و آسمان ديدگانشان بارانى. بر سر سفره ذکر مصيبت، قندان، دهانشان را پر از حبه هاى قند(ياحسين) مى کرد و نمکدان چشمانشان، دانه هاى اشک بر صورتشان مى پاشيد.
به دهانشان که مى رسيد، شورى و شيرينى با يک ديگر آميخته مى شد و تسکين دهنده دل هجران ديده از اهل بيت مى گرديد. از آن دوران تاکنون همه رهروان راه حسينى هستند؛ بدين صورت نمک گير سفره امام حسين(ع) شده اند و اين دليل آن است که تا آخر عمر دست و دل از امام حسين و اهل بيت او بر نمى داريم و همواره قدم در راهى مى گذاريم که بنيانگزار سلسله عشق، ارباب بى کفن باشد.
« السلام عليک يا اباعبدلله، اللهم ارزقنا کربلا »
/ به قلم دانش آموز پیشتاز گرمساری: نگین باقری /
ارسال دیدگاه