گزارش پانا،
کودکانی که بزرگسالی را زود آغاز می کنند
آمار کودکان کار روز به روز در حال افزایش است و تنوع بسیاری دارند اما همه ی کودکان کار اسیر باند های مافیایی نیستند بلکه برخی به اجبار خانواده های خود کار می کنند این گزارش به این دسته از کودکان پرداخته است.
به گزارش خبرنگار پانا آذربایجان شرقی، از پیاده راه تربیت که رد می شوی کودکان قد ونیم قد زیادی هستند که برای گذراندن زندگی خود مشغول کسب وکار حلال هستند و فراز ونشیب های زندگی را ازنزدیک لمس می کنند این بچه ها را بارها دیده بودم ولی بی توجه به آن ها از کنارشان گذر کرده بودم گویی به اندازه یک ویترین مغازه هم پر زرق وبرق نبودند تا حداقل چند دقیقه ای کنارشان مکث کنم این بچه ها را فقط من ندیدم بلکه بسیاری از مردم تبریز دیده اند وشاید آن هاهم مثل من از کنارشان بی تفاوت گذر کرده اند ویا اگر هم ندیده باشند کافی است به بازار تبریز،پیاده راه تربیت و برخی از چهار راه های شهرمان سر بزنند تا کودکانی را بیبینندکه مشغول خرید فروش لباس، دستمال کاغذی یا دود کردن اسپند برای ماشین های مدل بالا و فروش فال حافظ هستند این ها را هر چشم بینایی می تواند ببیند اما با این حال بازهم مسئولین تبریز ادعا می کنند که تبریز شهری است که گدا وکودکان کار ندارد و منکر آماری می شوند که خبر از افزایش کودکان کار می دهد.
روزی که برای خرید به بازار رفته بودم نا خواسته به طرف دست فروشی رفتم تا فقط لباس هایی را که می فروشد قیمت کنم دست فروش کوچولو پسرکی با چشمانی رنگی و لپ های گل انداخته بود قیمت هر آنچه را که می پرسیدم با مهربانی هر چه تمام تر پاسخ می داد آن قدر شیرین و دوست داشتنی بود که خواستم پای صحبت هایش بنشینم او را داداش کوچولو صدا کردم و از او خواهش کردم که خودش را معرفی کند.
خندید و گویی که خوشش آمده باشد گفت: خیلی خوشحال شدم که خانمی مثل شما مرا برادر خودش صداکرده است اسمم امیر حسین است ولی دوست ندارم نام فامیلی خود را به کسی بگویم زیرا که پدرم مرامجبور به کار کردن کرده است و صدای گرفته اش حکایت از دل پر دردش بود پدرش او را از دنیای کودکانه اخراج کرده بود واین کافی بود تا او نخواهد نام فامیلی خود را یدک بکشد.
از همان اول فهمیدم که دل پر دردی دارد و پدر خود را عامل محروم شدن از لذت های کودکانه اش می داند...بی آنکه از او سوالی کنم ادامه داد: ۱۱ساله هستم و مدرسه هم می رفتم همین که زنگ آخر به صدا در می آمد خودم را سریع به اینجا می رساندم تا به فروش وسیله هایم بپردازم و حال که تابستان است از صبح تاعصر تا وقتی که مغازه دار ها مغازه خود راتعطیل کنند وبه خانه هایشان بروند کار می کنم
گفتم پس درس خواندن را دوست داری؟پاسخ داد: بله دوست دادم درس بخوانم تا در آینده شغل خوبی داشته باشم.آهی کشید وادامه داد:می دانی شغل خوب به نظر من شغلی است که پول زیادی داشته باشد دوست دارم آنقدر پول داشته باشم که نگذارم کودکی به خاطر پول تو خیابان ها کار کند من خودم خیلی کار کردم و طوری که بخواهد وانمود کندکه بزرگ شده است گفت: من دیگر بچه نیستم که بخواهم با بچه ها بازی کنم و وقت خودم را صرف بازی تو زمین های فوتبال بگذرانم و این جمله را باحسرتی زیاد گفت آن چنان که اشک در چشمانش حلقه زد.
گفتم چند تا خواهر وبرادر داری؟من یک برادر کوچک تر از خود دارم که نامش امیرضا است هنوز آن قدر بزرگ نشده است که پدرم مجبورش کند که سر کار برود من این قدر کار می کنم تا به پدرم اجازه ندهم او را هم مثل من مجبور کند که در خیابان های این شهر در روزهای گرم تابستان وروز های سرد سال کار کند امیر رضا فقط باید درس بخواند تا دکتر شود.
دلخوری او از پدرش باعث شد که برای اطلاع بیشتر از آسیب هایی که این کودکان را تهدید می کند سراغ کارشناس مسائل تربیتی بروم یعقوب فرجی در گفت و گو با خبرنگار پانا گفت: کودکی در کل به دو دوره تقسیم می شود دوره اول کودکی یک تا شش سال است و کودکی دوم هفت تا سیزده سال است می شود مهم ترین و اساسی ترین وسیله ساخت شخصیت کودکان را در دوره کودکی بازی کردن دانست.
وی افزود: البته لازم به ذکراست که تقلید کردن یا به عبارتی دیگر تقلید کردن از رفتار دیگران هم تاثیر به سزایی در شکل گیری شخصیت کودکان دارد.
فرجی ادامه داد: اگر کودکی به هر دلیلی نتواند بازی کند و در دنیای کودکانه خود غوطه ور شود که یکی از این دلایل هم کار کردن است قادر نخواهد بود که شخصیت خود را به طور کامل ایجاد کند زیرا که کودکان رفته رفته شخصیت خود را در لابه لای بازی خود ایجاد می کنند پس نوع بازی و اسباب بازی های کودک در ساخت شخصیت وی تاثیر به سزایی دارد و اگر ابزارهای ساخت شخصیت از او گرفته شود شخصیت مطلوب کودک ایجاد نمی شود.
کارشناس مسائل تربیتی ادامه داد: در ایران به دلایل گوناگونی تعداد کودکان کار روبه افزایش است و آمار دقیقی در مورد کودکان کار وجود ندارد.
معمولا کودکانی که زیر سن قانونی هستند کار می کنندو البته نوع آن ها متفاوت است دسته ای از روی علاقه، دسته ای به اجبار و دسته اسیر باند هایی شده اند که چاره ای جز کار کردن ندارند.
وی در پایان گفت: اگر کودکی به دلیل کار کردن آن هم نه از روی علاقه ودر کنار پدر یا برادر بزرگ تر بلکه از روی اجبار و نارضایتی باشد و قادر نباشد که از کودکی خود لذت ببرد اثرات تربیتی بسیار ناگواری پدید می آید که ممکن است اثرات آن شاید تا پایان عمر باقی بماند.
در ادامه صحبت هایم با امیرحسین از او خواستم که به سراغ دوستانش برویم اما هریک از آن با شنیدن نام خبرنگار پا به فرار می گذاشتند گویی که کسی آن ها را وادار به فرار کردن، سکوت و چشم بستن به حقایق زندگی می کند در این میان فقط دخترکی که جوراب های رنگارنش را پهن کرده بود تا بفروشد آنجا بود نزدیک که شدم با چشمان وحشت زده فریاد زد از اینجا برو...
امیرحسین گفت: اسمش رعنا است و برای این که پدرش ، مادرش را کتک نزد اینجا کار می کند، اینجا هیچ کس دوست ندارد کار کند همه به اجبار کار آمده ایم دوستانم از راه های دوری به اینجا می آیند و کار می کنند و برخی هم دسته جمعی باهم زندگی می کنند.
دلم را غم فرا گرفت به امیرحسین و دوستانش نگریستم چرخ و فلک روزگار برای آن ها این گونه چرخیده است که با سن کم وجثه کوچک نان آور خانه باشند دستانشان نشان از مردانگی و غیرت است.
از او خداحافظی کردم و دور شدم شاید نباید فقط پدرش را محکوم کرد نمی دانم پدر امیرحسین آن قدر از فقر به تنگ آمده است که او را مجبور به کار کردن کرده است یا می خواهد از امیر حسین مردی برای روز های سخت به بار آورد.
آیسا عباسی، خبرنگار- دانش آموز
ارسال دیدگاه