یادداشت مهمان
آغاز سال تحصيلی و كابوس معلمی
بزودي سال تحصيلي آغاز ميشود و دانشآموزان و معلمان فرارسیدن فصل آموزش و تربيت را جشن ميگيرند. اما آنچه در اين ميان سخت، خسته کننده و کسالت آفرین است، كلاسهايي هست كه جز زحمت، خستگي و آموزشهاي شكننده براي معلم و دانشآموز حاصلي ندارد.
من كه تجربه اين دست كلاسها را دور از چشم ستاديها و مديران منطقه اي كه ساماندهي را فقط در اعزام معلم به كلاس ميدانند، ديدهام، ميدانم معلم چقدر در مديريت و سامانيابي كلاس بهرنج مگويي ميافتد. بهتر باشد بگوئيم مديران هر چند فيالمجلس و با چند جلسه پرونده ساماندهي را مختومه ميكنند اما معلم طي يك دوره يكساله براي آموزش بهتر در يك كلاس ۴۰ تا ۴۵ نفره هر روز با خواهش و انذار وموعظه و... روزگار سپری می سازد.
معضل ساماندهي معلمان در مدارس و كلاسها، يكي از دردهاي كهنه آموزش و پرورش است. اين گره در ساليان سال با دست با كفايت هيچ وزير و مديري به نفع دانشآموز گشوده نشده است.
بايد پرسيد چرا آموزش و پرورش با این همه زمينه، ظرفيتها و ابزارهاي مادي و معنوي نتوانسته اين قفل را بگشايد و نُرم كلاسها را كه در شكل خوشبينانه و استاندارد بايد ۱۱ نفره باشد، حداقل به كلاسهاي ۲۵ تا ۳۰ نفره تقليل دهد.
شايد اگر مديران ارشد و مديران كل حوزه ستادی براساس پيشنهاد «معلم وزيري» كه قبلاً توسط نگارنده ارايه شد، خود را موظف به حضور هفتهاي ۲ ساعت در كلاس درس مينمودند بهتر ميدانستند چقدر آموزش در اين كلاسهاي متراكم سخت و خسته كننده است. مقوله تربيت جاي خود دارد.
وزير محترم بايد يك بار براي هميشه اين مشكل را چاره كند و تمام همت و انرژي خود را متوجه كلاس و مدرسه خوب و شايسته معطوف سازد.
آيا مدارس پادگاني خشک و سرد، شبانه روزي هاي دور از ابادي و كلاسهاي متراكم و خفه ميتواند محل و مكان مناسبي براي تربيت باشد؟
آيا معلم خستهاي كه بيش از نيمي از زمان آموزش خود را صِرفا مبصري ميكند و براي ارام سازي و آموزش از همه ظرفيتهاي ممكن بهره ميگيرد، مي تواند مربي شايسته و الگويي پايدار برای تربیت باشد؟
بايد با شتاب بیشتری بهدنبال طراحی و عملیاتی کردن يك بسته ويژه مدرسه شاد، شاداب و با طراوت بود که نقطه آغازين آن اصلاح شیوه ساماندهي معيوب و ناصواب جاري در نظام آموزش باشد.
محمدابراهيم محمدي
كارشناس مسايل اموزش وپرورش
ارسال دیدگاه