گزارش پانا/

مرثیه‌ ای برای بیماران سرطانی در بیمارستان‌های دولتی

"حسن نیسی " بیمار ۳۶ ساله سرطانی، دوسال است با این درد دست و پنجه نرم می کند. او متاهل است و ۲ دختر دارد که چشم به راهش در اهواز هستند. او گرفتار بیمارستان های دولتی در تهران شده است که به جای امید در او ناامیدی را شعله ور کرده اند. او هنوز می خواهد زنده بماند ونفس بکشد و در کنار دخترانش زندگی کند.

کد مطلب: ۶۵۸۳۷۶
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار اجتماعی پانا،این جملات را " نبی نیسی" برادر بیمار می گوید و اشک در چشمانش حلقه می زند و می گوید که ما ساکن خفاجیه خوزستان هستیم. برادرم دو سال است که از بیماری سرطان رنج می برد، در کنار رنج این بیماری بی توجهی و کم کاری مسوولان بیمارستانی اندوه ما را هزار چندان کرده است. برادرم "حسن" مبتلا به سرطان غدد لنفاوی بدخیم است و هرروز حالش وخیم تر می شود.

"نبی نیسی" برادربیمار ادامه می دهد: بیماری حسن از یک تبخال کوچکی در لب تحتانی شروع شد که بابت مداوا به بیمارستان رازی تهران آمدیم وبرادرم تحت عمل قرار گرفت که پس از عمل تومور از لب خارج شد و در ظاهر مشکل منتفی شد. عمل حسن در ۲۰ خردادماه سال ۹۴ انجام شد ولی متاسفانه بعد از مدت کوتاهی تومور کوچکی در زیر فک راستش مشاهده شد که بار دیگر به بیمارستان ذکر شده مراجعه کردیم که پس از مشاهدات آن، ما را به بیمارستان امام خمینی تهران راهنمایی کردند. در آنجا پس از ویزیت توسط دکتر شیرخدا تشکیل پرونده داد و بستری شد. پس از ۳ هفته بستری پرونده به دست دکتر قراجه ای سپرده شد که این دکتر پس از عمل تومور با اطمینان کامل گفت که مشکل برادرم بر طرف شده و برای بهبود کامل، درمان با اشعه را تجویز کرد.

"نبی نیسی" که از بیماری برادرش ناراحت و بهم ریخته است ادامه می دهد: عمل برادرم در ۲۱ تیرماه سال گذشته صورت گرفت که پس از آن سه ماه در اهواز طی ۳۰ جلسه پرتو درمانی انجام داد. پس از هشت ماه از انجام عمل و پرتو درمانی در همان محل تومور، سوراخ خیلی ریزی مشاهده شد که بعد از گذشت ایام تعطیلات نوروز در ۲۹ فروردین ماه امسال مجددا به تهران آمدیم و دوباره برادرم در بیمارستان امام خمینی تهران بستری شد و پس از دو هفته بستری زیر تیغ عمل جراحی رفت و این بار ضمن خارج کردن قسمتی از استخوان فک و دندان، از قفسه سینه جهت بازسازی فک و سوراخ زیر گردن که عمیق شده بود برداشتند.

"نبی نیسی" ادامه می دهد: پس از عمل، بیمار را در بخش "آی سی یو" بستری کردند و به مدت چهار شبانه روز تحت نظر قرار گرفت و بعد از آن به بخش منتقل شد اما متاسفانه قبل از بهبودی کامل دستیار پزشک که تحت نظر پزشک فعالیت می کرد، بیمار را مرخص کرد. این موضوع سبب اعتراض من شد زیرا اصلا حال برادرم مناسب ترخیص نبود اما رزیدنت بیمارستان گفت که به دلیل کمبود تخت ما نمی توانیم بیش از این بیمار را نگه داریم. درست دو روز پس از اینکه برادرم را ترخیص اجباری کردند، دوباره حال او بد شد و مجبور شدیم او را به بخش اورژانس بیمارستان ببریم و در آنجا سریع بستری شد و مجددا از او آزمایش های مختلف و عکس سی تی اسکن گرفتند. پس از این آزمایش ها طبق حرف های دکتر اورژانس عمل برادرم سبب خارج شدن همه عفونت از بدنش نشده بود و این موضوع نگران کننده به حساب می آمد.

برادر بیمار می گوید: به علت نداشتن جا و محل استراحت مجبور شدیم به شهرمان برگردیم اما پس از دو هفته عفونت زیرگردن بیشتر شد و مجدد بابت مداوا به تهران برگشتیم. پزشک معالجش دستور بستری داد که عفونتش را خارج کنند. پس از دو هفته بستری بار دیگر مرخص شد اما مدت زیادی نگذشت که از محل عفونت زیرگردن و نیز محل عمل، سوراخی ایجاد شد و در حالت حادی قرار گرفتند که این موضوع باعث شد دوباره به تهران و همان بیمارستان مراجعه کنیم.

از تاریخ چهارم مردادماه امسال تا کنون برادرم در مرکز سرطان بیمارستان امام خمینی بستری شده است.

برادر بیمار با اندوه فراوان درباره مشکلاتی که پییش رویشان قرار گرفته است می گوید: هر روز بیماری برادرم حادتر می شود و عفونت همه بدنش را گرفته است و طبق گفته پزشکان باید سریعا عمل شود. برادرم قادر به حرف زدن نیست، غذا نمی خورد. نمی دانم اینها منتظر چه هستند شاید منتظرند که دیگر برادم نفس هم نکشد. نمی دانم چرا هیچ اقدامی صورت نمی گیرد. اگر کمبود پزشک و نیروی متخصص هست، خب وزارت بهداشت موظف است نیرو استخدام کند اگر کمبود امکانات وجود دارد چرا بیمارستان ها را تجهیز نمی کنند؟

او ادامه می دهد: طبق اطلاعی که دارم پزشک معالج برادرم به مدت سه هفته در خارج از کشور بسر می برد و تا یک هفته دیگر هم به ایران باز نمی گردد و حال برادرم به وخامت می گذرد. حالا این سوال را دارم آیا اگر پزشکی به مرخصی برود، نباید جایگزین برای بیمار بدحال خود داشته باشد؟ آیا جایگزین احتمالی موافق هستند مشکل بیماران آن پزشک را بدست بگیرند و برای آن چاره کنند؟

به گفته برادر بیمار، بیماری سرطان جز بیماری های خاص است که هزینه های درمانی آن سنگین است. بابت یک سی تی اسکن باید مبلغ ۲میلیون ۷۰۰ هزار تومان پرداخت کنیم. یک بیمار سرطانی اگر این مبلغ را نداشته باشد چگونه می خواهد خود را درمان کند؟ نکته بعدی در مورد همراه بیمار است که هم مجبور است بعضی کارهای بیمار که به پرستاران مربوط است را خودش انجام دهد و هم اینکه به همراه به چشم شخص اضافه نگاه می کنند .همراه بیمار فقط یک صندلی در اختیار دارد بدون امکانات بیشتر. گاهی همراهان بیمار مجبور می شوند که می شود که در خیابان ها و پارک ها شب را به صبح برسانند.

او می گوید: از مسئولین وزارت بهداشت درخواست رسیدگی دارم حال برادرم خوب نیست .او یک بیمار سرطانی است که امیدش را از دست داده است و هر روزش با درد و رنج فراوان می گذرد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار