به مناسبت گرامیداشت روز خبرنگار؛
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی
گلایه های خبر بسیار است. مادامی که خبرنگاران قدر و منزلت خود را نشناسند و قلم شان را بهایی اندک بفروشند، نابازیگران و نامدیران و نامردمان روزگار، برای رفعت باطل خویش، خبر را به سخره خواهند گرفت و به خیال خام خود در شهرت زیاده روی خواهند کرد.
قلم و قلم زدن همان فعلی است که خداوند در قرآن کریم به آن قسم خورده است. ۱۷ مرداد ماه نیز روزی که به این نام مزین است و به یاد شهدای رسانه. نوشتن بنا بر همین سلف مقدس خود، امری ارزشمند و قابل احترام است. آنان که به هر بهانه ای می نویسند و ثبت کنندگان دوران و روزگار خویش اند، در هر لباس و کسوتی نه تنها نام خویش که یاد و خاطره ایام را ماندگار می کنند. روزنامه ها اخبار امروز و سند فردای هر کشورند و روزنامه نگاران و خبرنگاران ثبت کنندگان ایام.
حرفه خبرنگاری اما متاسفانه از بد روزگار یا هرچه هست محترم شمرده نمی شود. در فضایی که هر لحظه اش به خبر گره خورده است و رویدادها در هر آن، با سرعت و شتابی بیشتر از وقوع شان بازتاب داده و به سراسر نقاط جهان ارسال می شوند، خبرنگاری به عنوان پر کاربردترین حرفه در زندگی مردم و شغلی که دسترنج اش پیوسته در اختیار مردم است، مهجور و مغفول مانده است.
۱۷ مرداد هر سال بهانه ای است تا مسئولان و مدیران خصوصی و دولتی، کارگزاران روابط عمومی ها در سازمان ها و نهادهای وابسته و اهالی رسانه و فعالان حوزه خبر این روز را به یکدیگر تبریک بگویند. اما فضای مجازی و شبکه های اجتماعی، کاریکاتورها و متن ها عمدتا حاکی از فضای یاس آلودی است که بر دست اندرکاران امر خبر حاکم است. طعم تبریک ها تلخ است و به جای گرامیداشت، لحن گزنده دارد. همچون لحن خبرنگاری که باید اینطور باشد؛ گاه هست و گاه نیست.
شاید توهین های بهناز جعفری در نشست خبری یک سریال به اهالی رسانه را بتوان نقطه اوج بی احترامی هایی دانست که اخیرا به خبرنگاران صورت گرفته است. اما واقعیت این است که این جنس توهین ها در فضای خبر بی شمارند و تکرار شونده! در اینجا تنها شهرت خانم بازیگر به انتشار گسترده آن دامن زده است به علاوه جسارت خبرنگارانی که به جای درپوش گذاشتن بر این ماجرا آن را دستمایه ای برای طرح مطالبات خود از دولت قرار دادند. واقعیت این است که خبرنگاران علیرغم آن که روزانه خوراک خبری رسانه ها را تامین می کنند و جریان ساز جریانات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و هنری هستند، هنوز از داشتن صنفی حمایت گر محروم اند. واقعیت این است که هنوز معیارهای مشخصی برای تشخیص سره از ناسره و تمیز خبرنگاران حرفه ای و غیرحرفه ای، آیین نامه ها یا دستورالعمل هایی که بتوانند این مهم را تعیین کنند، در اختیار رسانه ها نیست. واقعیت این است که برخی توهین ها دقیقا به دلیل همین عدم تفکیک معیاری و روشمند است. از سوی دیگر روابط همچون بسیاری از عرصه ها نیز در خبر بر ضوابط ارجحیت می یابند. خبرنگاران به واسطه رسانه ای که در آن می نویسند و نه به واسطه کیفیت فعالیت
شان مورد احترام قرار می گیرند، به جلسات هم اندیشی و همفکری دعوت می شوند، اخبار دست اول را دریافت می کنند و در اولویت سازمان ها قرار می گیرند. در روزگاری که اندیشه و تفکر، مهارت و توانایی خبرنگاران در پس نام ارگان ها مستتر می شود، چه توقعی است که خانم بازیگر چنین نگوید و توهین هایش چنان بازتاب یابد؟! چه باک که مجری «خندوانه» با راه انداختن بازی رسانه ای و انتشار فایلی صوتی در گروهی خصوصی!، این جریان را با دعوت یک بازیگر محترم و باسابقه به برنامه اش خاتمه ندهد؟!
در روزگاری که مدیران دولتی با نشست های پی در پی خبری و بدون ضرورت خود قصد دارند بیلان کاری برای کارنامه فعالیت خویش دست و پا کنند و چند عکس و خبر به یادگار از آن ها و دستاوردهایشان در خبرگزاری ها و مطبوعات رسمی کشور ثبت شود، چه جای انتظار است که خبر قدر یابد و خبرنگار جایگاه واقعی خویش را بیابد؟! از این گلایه ها بسیار است اما بسیاری از آن ها نیز متوجه اهالی حرفه خبر. مادامی که آن ها قدر و منزلت خود را نشناسند و قلم شان را بهایی اندک بفروشند، نابازیگران و نامدیران و نامردمان روزگار، برای رفعت باطل خویش، خبر را به سخره خواهند گرفت و به خیال خام خود در شهرت زیاده روی خواهند کرد.
به یاد آن مصرع معروف سعدی: "... دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی"
آری! آنها می آیند و می روند اما قلم بر جای می ماند... قلم پایدار است اما شروطی برای پایداری اش می طلبد. باید به این شرط ها پایبند بود.
یادداشت: رکسانا قهقرایی
ارسال دیدگاه