جابر مطهری زاده در گفت و گو با پانا:
مراحل تولید «کافه طهران» را به زودی آغاز می کنم
کارگردان فیلم «مردی که لب نداشت» از نوشتن فیلمنامه فیلم جدید خود «کافه طهران» خبر داد و از وضعیت و مشکلات سینماگران جوان سخن گفت.
جابر مطهری زاده کارگردان و مستندساز در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، گفت: در حال حاضر مشغول باز نويسي فيلمنامه ي سينمايي " كافه طهران " هستم، كه هم زمان با چند تهيه كننده سينما مشغول مذاكره هستم كه انشاالله در صورت توافق نهايي براي دريافت پروانه ساخت و كليد زدن فيلم اقدام مي كنيم. البته پروسه ي جلب اعتماد تهيه كننده و سرمايه گذار براي فيلمسازان جواني مثل ما و فيلمنامه هاي غير تجاري بسيار بسيار سخت و دشوار است و به اندازه ي توليد دو فيلم سينمايي انرژي و زمان مي گيرد.
وی افزود: پروسه ي گرفتن مجوز كارگرداني و پروانه ي ساخت هم خودش داستان هاي خودش را دارد. به عنوان مثال من كه يك فيلم بلند داستانی، فارغ از خوب يا بد بودن و اكران شدن يا نشدنش ساختم، چون فیلمم پروانه ساخت ويديويي داشت، الان بايد به عنوان يك فيلم اولي درخواست پروانه ساخت فيلم سينمايي بدهم كه این كار را سخت تر مي كند. البته توي اين كره ي خاكي به گمان من ايران عزيز تنها كشوري است كه اين قوانين من درآوردي را دارد. در هر صورت انشاالله با محيا شدن شرايط، اين فيلمنامه را وارد فاز توليد مي كنيم.
این کارگردان تصریح کرد: تا چند روز آینده فيلمبرداري يك مستند بلند كه در دست ساخت دارم را نیز شروع مي كنم و بعد از پايان اين مستند، مراحل توليد "كافه طهران" را زودتر طي خواهيم كرد. فيلمنامه ي " كافه طهران " هم در راستاي فيلم بلند قبلي بنده، "مردی كه لب نداشت " هست و به مشكلاتي كه جوان امروز با آن سر و كار دارد مي پردازد. البته فيلم قبلي من به دلايل مختلف پروانه نمايش نگرفت، حتي پروانه نمايش سينماي خانگي و جز اكران در يكي دو جشنواره داخلي نمايش ديگه اي نداشت.
وی درباره جشنواره هایی که سالانه برگزار می شود اظهار کرد: در مورد فضاي جشنواره ها بايد عرض كنم كه خب ويترين سينماي ايران در هر سالي كه طي مي شود جشنواره فيلم فجر است. جشنواره ي فجر هم متاسفانه هيچ گونه قانون و معيار و ثباتي ندارد و با عوض شدن دبير جشنواره، قوانين هم تغيير مي كند. به عنوان مثال در جشنواره ي سال ٩٥ بخش فيلم هاي اول با بخش سوداي سيمرغ ادغام شد و باعث شد تعداد فيلم هاي آن بخش بيشتر شود و مشخص نيست جشنواره سال ٩٦ چه تغييراتي پيدا مي کند كه فيلمسازان بتوانند خود را با آن وفق بدهند.
مطهری زاده خاطر نشان کرد: با اين حال به نظرم مهم ترين ضعف جشنواره باز برمي گردد به اينكه بايد ملاك انتخاب فيلم ها كيفيت فيلم باشد و نه نوع پروانه ساخت آن. يعني فيلم هاي بسيار خوبي با پروانه ويديو ساخته شدن كه بسيار با كيفيت تر از فيلم هاي داراي پروانه سينمايي هستند، همان طور كه جشنواره ي سال ٩٥ از نظر تعداد زيادي از منتقدين به لحاظ كيفيت فيلم ها يكي از بدترين جشنواره ها بود. خب در چنين شرايطي چرا بايد فيلم هاي با كيفيت بالاتر به بهانه ي داشتن پروانه ي ويديويي و يا اصلا نداشتن هيچ گونه پروانه از شركت در بخش سوداي سيمرغ جا بمانند و به بخش هاي فرعي كه كاملا در حاشيه هستند و تقريبا ناديده گرفته مي شوند فرستاده شوند.
با وجود اين مسائل اما هر فيلمسازي راهي ندارد جز تمكين به اين قوانين و فرستادن فيلم به جشنواره فجر، چون كه حضور و موفقيت احتمالي فيلم در جشنواره فجر مي تواند ضامني براي اكران و فروش و ديده شدن بيشتر باشد. در مورد جشنواره هاي خارجي هم خب من فكر مي كنم اوضاع به همين ترتيب هست، يعني حضور در هر جشنواره اي قطعا به نفع فيلم و فيلمساز هست و موفقيت هر فيلمي در جشنواره هاي بين المللي باعث مي شود كه سينماي غني و مستقل ايران بيشتر شناخته شده و نظر ها را جلب كند و علاوه بر آن باعث به وجود آمدن موقعيت هاي بسيار خوب براي هر فيلمسازي خواهد بود. من فكر مي کنم كه تقريبا همه فهميدند كه جايزه گرفتن و موفقيت در جشنواره هاي بين المللي باعث افتخاره همان طور كه قهرماني يك ورزشكار يا يك تيم ورزشي از ايران باعث مي شود همه از اين موفقيت ها خوشحال بشوند.
ارسال دیدگاه