نگاهی به فیلم های سی امین جشنواره فیلم کودک و نوجوان
«مشق شیدا»؛ کودکی یا آرمانشهر موعود
«مشق شیدا» در فضای شلوغ کنونی که در آثار فیلمسازان جوان شاهد آن بودهایم، نویدبخش ظهور هنرمندیست با جهان فکری آزاد و مستقل. هنرمندیکه دغدغه دارد خودش باشد.
خدا روستا را/ بشر شهر را / ولی شاعران آرمانشهر را آفریدند... قیصر امینپور
با شعری مواجهایم که سطور آن در جهانی رخ میدهد غریب از جهان ما. شعری سراسر ایجاز و گزیدهگویی خالی از هر حرف گزاف و بیهوده.
فیلم در نقطهای که باید، آغاز شده و در نقطهای که باید پایان مییابد. پایانبندی فیلم در جایی اتفاق میافتد که شیرینی لحظهی پیوند را در ذهن مخاطب خلق کند و نه در مقابل چشماش. بهگونهای که هرکس ادامهی این عاشقانهی کوچک را بهصورتی تماشا کند که خوشایند خویشتناش باشد.
فضاسازی ساده و خلوت فیلم یادآور این اصل است که در جهان اثر هیچ عنصری جای نخواهد داشت مگر آنکه وجودش حیاتی باشد.دوربین دریچهایست به این جهان؛ که با شش نمای محدود، به ما هرآنچه نیاز است نشان میدهد و باقی را دریغ میکند. قابل توجهاست که با وجود فضای خلوت، فیلمساز بهخوبی در خلق ریتم موفق بودهاست. ریتم در این اثر از نوع ریتم یکنواخت بوده؛ که با تکرار هوشمندانهی واژگان بهدست آمدهاست. این یکنواختی در جایی درست و بهگونهای درست میشکند؛ لحظهایکه مخاطب منتظر یک ضربه است: عرفان شیدا را دوست دارد.
و اما آرمانشهری که از آن سخن بهمیان رفت در همین صداقت و شهامت کودکی نمایان میشود. قابلیتی حسادتبرانگیز در ابراز عاشقیت. چیزیکه شاید همان گمشدهی عشقهای آدمبزرگها باشد. در آرمانشهر، روابط انسانی همینقدر با خلوص در جریاناند که ما در جهان شیدا و عرفان مشاهده میکنیم. عشقی که در عین فاصله، در عین دوری با شهامتی آمیخته با شیطنت بر زبان مینشیند. و ثمرهاش همان لبخندیست که نه فقط شخصیتها، بلکه بر لب مخاطب نیز نقش میبندد.
چنین اثری در فضای شلوغ کنونی که در آثار فیلمسازان جوان شاهد آن بودهایم، نویدبخش ظهور هنرمندیست با جهان فکری آزاد و مستقل. هنرمندیکه دغدغه دارد خودش باشد.
یادداشت: سپیده خاکسار کارشناس سینما
ارسال دیدگاه