آوا فیاض کارگردان نمایش «به طرزغریبی» مطرح کرد؛

تبلیغات نمایش «به طرزغریبی» به امید کسب درآمد نیست

آوا فیاض می گوید:« اگر ما برای نمایش«به طرزغریبی» تبلیغ می کنیم به امید کسب درآمد نیست بلکه فقط برای این است که نمایش دیده شود. بچه هایی که در این پروژه با ما همکاری داشته اند به شدت پتانسیل دیده شدن را دارند.»

کد مطلب: ۶۴۰۰۲۰
لینک کوتاه کپی شد

آوا فیاض کارگردان نمایش «به طرز غریبی» که پیش از این کارگردانی چندین فیلم کوتاه داستانی را در کارنامه هنری خود دارد، برای نخستین بار کارگردانی یک نمایش را تجربه کرد. این کارگردان جوان این روزها نمایش «به طرز غریبی» را در پلاتو اجرا تئاتر شهر به روی صحنه برده است.

وی در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا درباره علت گرایش به سمت کارگردانی و تفاوت میان کارگردانی تئاتر و فیلم کوتاه گفت:« طبیعتا وقتی مدیوم تغییر می کند. سیستم کارگردانی نیز به شدت تغییر می کند بدور از گذر زمان و سن و سال این مدیوم چنان تغییر می کند که جای حرف باقی نمی گذارد. نمی گویم که کارگردانی تئاتر تازگی نداشت . ولی خیلی هم تازه نبود شاید به دلیل اینکه من سالهاست که در تئاتر مشغول فعالیت هستم و این پروسه تمرین تا به اجرا رسیدن را در کنار گروه ها بوده ام. حال این پروسه اهم از تبلیغات، تهیه کنندگی و ... بوده است. بنابراین چندان فضای غریبه ای برایم نبود.»

وی افزود:« به نظرم مسئولیت در تئاتر خیلی سنگین تر است چون در تئاتر اینکه بتوانی از همان ابتدا گروه را مدیریت کنی چون از آنجایی که در یک بازه زمانی طولانی بحث و جدل هایی پیش می آید که لازم است اینها کنترل و مدیریت شوند تا به هدف اصلی گروه که اجرای نمایش است، خدشه ای وارد نشود. مدیریت کردن این فضا و سالم نگه داشتن آن برای رسیدن به نتیجه مقداری کار را سخت می کند.»

آوا فیاض در پاسخ به این سوال که آیا کارگردانی در تئاتر نوعی وسوسه بوده برای او بوده است ؟ گفت:« نه وسوسه اصلا اسمش را نمی شه گذاشت. من اولین فیلم کوتاهم را ۱۲ ساله بودم که ساخته ام و توانستم تندیس طلایی جشنواره فیلم فرانسه را کسب کنم. همان زمان هدف اصلی ام کارگردانی بود و از همان زمان آن را برای خودم نقطه گذاری کرده بودم. اینکه چه مدیومی را تجربه می کنم بر اساس شرایط و ایده است. همین ایده هم قرار بر این بود که فیلم مستند باشد. اما بر اساس تاثیرگذاری بیشتری که مدیوم تئاتر دارد و فضایی که الان در آن هستم تصمیم گرفتم که این ایده را در این مدیوم کار کنم. در نهایت هدف اصلی من کارگردانی بوده از خیلی سال پیش آن را برای خود هدف گذاری کرده ام.»

وی درباره علت انتخاب این متن نمایشی گفت:« من حدود ۱۰ سال پیش بجز فیلم های کوتاهی که کار می کردم در فیلم ها، سریال ها و تله فیلم های مختلفی به عنوان دستیار کارگردان همکاری می کردم. یکی از وظایف اصلی کارگردان تست گرفتن از علاقمندان به بازیگری است که برای همکاری با یک پروژه مراجعه می کنند. من در این پروسه با داستان این آدم ها آشنا می شدم و برایم جذاب بود. ازهمان زمان تصمیم داشتم که فیلم مستند راجع به این داستان بسازم. تا اینکه بنا بر مشورت هایی که داشتم و به آن اشاره کردم به سمت تئاتر متمایل شدم و از سال ۹۴ شروع به برگزاری نوعی صندلی داغ نمودم با بچه هایی که می شناختم و فکر می کردم داستان شان جذاب است. تا از بین شان انتخاب کنم تا برسم به یک اجرای نمایشی.»

وی ادامه داد:« در این مسیر از سیاوش پاکراه کمک گرفتم که مشاور متن شد و دو نویسنده جوان و خلاق که خیلی خوشحال هستم که هستند به نام های شهاب مهربان و سپهر زمانی را به من معرفی کرد. این دو نویسنده طی تمرینات ما به صورت کارگاهی با اتود های بازیگران نمایش و گذشتن از فیلترهای ذهنی من شروع به نوشتن متن نمایش کردند. این پروسه نوشتن هم ۳ ماه طول کشید تا سرانجام به متن نمایشی به طرز عجیبی رسیدیم.»

وی درباره ظرفیت محئوئ سالن گفت:« ظرفیت محدود سالن انتخاب ما نبوده، سالن پلاتو اجرا یا همان کارگاه نمایش زمانی که برای اجرای جوانان تئاتر بازگشایی شد ظرفیت آن ۲۶ صندلی بود که ۹ صندلی آن برای مهمان در نظر گرفته می شود. البته ما با رایزنی ها یی که کردیم توانستیم صندلی مهمان را به ۶ تا تقلیل دهیم که ۳ تای دیگر به فروش مان اضافه می شود که در واقع ۲۰ صندلی برای فروش خواهیم داشت.»

این کارگردان جوان درباره راه های افزایش ظرفیت سالن گفت:« امکان اضافه کردن صندلی خیلی سخت وجود دارد اما هنوز این اجازه را به ما نداده اند. شاید منتظر این هستند که نتیجه کار و فروش را ببینند. اما آنچه که هست همان ۲۰ صندلی است و شاید در نهایت ۱۰ الی ۱۵ صندلی هم خارج از ظرفیت به آن اضافه شود. قیمت بلیت نمایش هم ۱۵ هزارتومان است که این هم انتخاب ما نبوده است. شاید این چیزی است که برای پلاتو اجرا تعریف شده است.»

وی در پایان گفت:« می توانم بگویم که من هنرمند اگر برای نمایشم تبلیغ می کنم اصلا قرار نیست که از راه فروش بلیط عایدی چندانی داشته باشم. چون با ۱۵ اجرا و ۲۰ صندلی و یک ضرب و تقسیم ساده به این نتیجه می رسیم که من وگروهی که با من در تولید این نمایش همکاری می کنند امیدی به تامین هزینه های تولید نمایش نخواهیم داشت و اگر ما برای نمایش«به طرزغریبی» تبلیغ می کنیم به امید کسب درآمد نیست بلکه فقط برای این است که نمایش دیده شود. بچه هایی که در این پروژه با ما همکاری داشته اند به شدت پتانسیل دیده شدن را دارند و فکر می کنم که خیلی اتفاق خوبیست که تماشاگران بیاییند و کار این بچه ها را ببینند. به نظرم این بچه ها در آینده می توانند اتفاقات ویژه ای در بازیگری باشند.»

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار