به بهانه عید سعید فطر؛

بدرود ای بزرگترین ماه خداوند و ای عید اولیای خدا

صداي پاي عيد مي آيد و دل مومن بر سر دو راهي آمدن عيد رمضان و رفتن ماه رمضان بلا تکليف است. از آمدن آن يک دل شاد باشد يا از رفتن اين يک محزون؟! عيد فطر پاک ترين و عيدترين عيدهاست؛ چرا که پاداش يک ماه عبادت و شست و شوی جان در نهر پاک رمضان است.

کد مطلب: ۶۳۶۶۸۴
لینک کوتاه کپی شد

به قلم خبرنگار پانا از سمنان، بدرود ای بزرگ ترین ماه خداوند و ای عید اولیاء خدا، بدرود ای ماه دست یافتن به آرزوها، بدرود ای یاریگر ما که در برابر شیطان یاریمان دادی، بدرود ای که هنوز فرا نرسیده از آمدنت شادمان بودیم و هنوز رخت نبسته از رفتنت اندوهناک.

سحر اولی بود و رسیده بود فرصت دیدار، با همه بی سر و پایی سفره رمضانت را پهن کردی، آری تو همان معشوقه بی نظیری هستی که باز به انتظار خلوتی با من ضیافتی یک ماهه برپا کرده بودی.

آمده بودم...؛

تا دوباره خوشبختی را در آغوش تو تجربه کنم. با باری سنگین شبیه کسی که از کوبیدن همه درها خسته شده، آمده بودم تا ببخشیم.

در دعای روز اول؛ وهب لی جرمی فیه یا اله العالمین و اعف عنی یا عافیا عن المجرمین، را خواندم راه نفس هایم کمی باز شد.

می‌ گویند: عبادت در جوانی سیره پیغمبریست، آری شب های ماه رمضان بو‌د، من جوانی می کردم،‌ یادم داده اند کم حرف بزنم، کم قصه بگویم‌ وضو بگیرم و مدتی بعد از نماز با معشوقم سخن گشایم، به معشوقم می گفتم در سحرها که تو برترین فضل منی و من.... !!

از دردها می گفتم؛ از آن عزیز گمگشته که هنوز فراغش یعقوب ها را ناتوان و ‌پیر و فرسوده نموده.

سحرها بی یار و ‌با معشوقم می‌گذشت، اولین جمعه ماه میهمانی که رسید، اشک نبود که از خجلش ببارد.

من بی او‌ شب زنده داری می کردم و درد یتیمی می کشیدم، راستی آیا خوب درد می‌کشیم!!!

یوسف زمانم؛ قصه پر غصه تو را هزار بار شنیدم و ‌یک‌بار هم زلیخایی زار نزدم. شاید هنوز هم زنجیر های زمان در قلبمان از تو محبوب تر بودند.

آری ، سحر هفتم را به دنبال درد انتظار قنوت گرفتم، من دعا کردم و آمینش با یار بود.

سحر پانزدهم رسیده بود، وعده دیدار، قدم نو رسیده مادرمان مبارک شد، آخر هلال رمضان ‌به قرص ماه بدل گشته بود تا زمین آماده رونمایی فرزندت شود.

ماه زاده را جز قرص قمر چه‌چیزی رونمایی تواند کرد!!!

پشت قنوت امشبم، گرم است به آغوش تو...

من به دنبال لمس حرارت بوسه هايت، سجاده گرد سحر پانزدهم شده بودم، آنقدر به تکرار نامت، مست کرده بودم تا تمام آرامش نفس تو را به یک جرعه سر بکشم. حسن مجتبیِ مادر بود آخر، مرا غرق تبسم و حیا کرد در آخر.

سحر نوزدهم هم رسیده بود، برای رفتن چقدر بی تابی می کرد!!! از لحظه ای که سیاهی، یقه ی آسمان را گرفته بود. چند بار نگاهت را به بالا دوخته بودی؟ منتظر کدام اشاره بودی؟

دل دل می کردم بی خیال رفتن شود!! با رفتن تو، فقط زینب، نیست؛ که زمین می خورد! که تمام فرزندانت، تا قیامت، به خاک می افتند!

می‌گفتم نرو ...

دردِ نداشتنت، سلول های قلب مرا، از هم باز می کند. وقار حیدری ات، حتی اجازه پلک زدن را هم، از من ربوده بود. تو می رفتی و تمام چشم مرا، با خودت می بردی! تو می رفتی تا با یک ضربه، رستگار شوی.

اما من با همان یک ضربه، به غربتی هزار ساله، مبتلا می شدم.

تمام راز زمین؛ تو بودی علی!

و خداوند، لیلةالقدرش را نیز، با تو هماهنگ کرده بود، و این؛ شرافت بود که جان مرا در تحمل این درد، تسکین داده بود.

می رفتی و چاره ای نبود جان دلم، اما به جان بی نظیرت قسم؛ من به اعتبار تو، در زمین راه می رقتم و به اتصال تو، راه آسمان را طی می کردم.

دستان خالی مرا، تا آخر بازار دنیا رها مکن. شلوغی اش مرا نابود خواهد کرد!

سحر بیست و یکم؛ بدون تو آسمان و زمین، بی تابی می کردند! می دیدی؟ همه دریاها، کاسه شیر، پیشکش کرده بودند!!

تا راهی نشوی علی

حسین...

زینب...

عباس...

التماست می کردند.....

و این مائیم؛ که از پس قرن ها فاصله، التماست می کردیم!

شیعه بدون تو، به کدام دیوار تکیه کند؟

آنقدر در نگاه اهل آسمان عزیز بودی، که شب تولدت به آغوش خدا را شب قدر نام گذاشته بودند. تو همه ی اعجاز خدا بودی، حیدر و ما باز درد نداشتن تو را، برای هزارمين بار، لمس می کردیم.

آن امشب، فقیرترین بنده ات من بودم. دستان خالی ام به امید تحفه ای عظیم، بالا آمده بودند! من؛ سهمم را می خواستم!! سهمم را از خانواده علی، سهمم را از دامان مادر من، یوسف را خواستم؛

اذن دعا داده بودی و اجابتش را ضمانت کرده بودی. من یقین داشتم که مرا بدون توشه، راهی نخواهی کرد.

سحر بیست و دوم: سحر بیست و دوم اولین سحر بدون علی بود. قلب زمین، برای هضم نداشتنش، در انقباضی سخت، درگیر شده بود. دیروز آئینه خدا روی زمین، ترک خورده بود و دیگر هیچ کس نبود‌، که چهره ای از خدا را برایمان رونمايي کند.

زمین؛ بی علی، فقیرترین مخلوق خداست. من مانده بودم دردهای عظیمی را که به خود دیده است، چگونه او را از گردش روزمره اش، باز نداشته بود؟ همه درد زمین یک سو و فراق علی یک سو و انتظار هزار ساله پسر علی از سوی دیگر؛ سرگیجه به جانش انداخته بود و من در این درد زمین، همیشه با او شریک بوده ام. آخرین لیلةالقدر در پیش بود.

هیچ آينه ای، توان ترسیم چهره خدا را نخواهد داشت. باید برای عظیم ترین درد اهل زمین، دعا می کردم. برای ثروتی که داشتیم، اما دستمان به او نمی رسید.

باید تقدیرات زمین را با دستان رو به آسمانمان عوض می‌کردیم. زمین، با پسر علی، دیگر فقیرترین مخلوق خدا، نخواهد بود! برای غربت پسر علی، دعا کنیم.

سحر آخر: تمام شد، تمام شد، سفره کرامتی که شاه و گدا را در کنار هم، مهمان کرده بودی. همان سفره ای که کنارش، گداترها، برايت عزيزتر بوده اند.

تمام شد. همه ثانیه های خیسی که تو را يك جا به آغوش من، هدیه می کردند.

تمام شد، تمام جرعه های آبی که لحظه های افطار، هستی حسین را بر لبانمان زنده می کردند.

همه زمزمه های أللّهمَّ لَکَ صُمنابه همراه یک قطره اشک و اَلسلام علیک یا أباعَبداللّه

قلبم، از لرزیدن دست بر نمی داشت. بهانه هایش، غم انگیزتر شده بود،

اشک هایش، داغ تر شده بود. چه کنم، اگر رمضان دگر را نبینم؟

دستانم هنوز خالی اند و قلبم هنوز بیمار!

من هنوز، به اجابت نرسیده ام. من هنوز، یوسف را ندیده ام. من هنــوز، یک نماز عید را، به امامت او، اقامه نکرده ام.

تمام شـد و چشمان ما همچنان، به راه مانده است. چشم به راه روزی که با نوای حیدری آخرین دردانه مادر را بخوانیم؛

أللّهم أهل الکِبریا و العَظَمَه...

و أهلَ الجودِ و الْجَبَـروت...

و أهلَ الْعَفوِ و الَّرحْمَه....

و اهل التّقوی....

آخرین سحر و اولین و آخرین دعا، مهدی فاطمه(عج) دگر بس است دوری، تو‌ بیا.

‍بدرود ای بزرگترین ماه خداوند و ای عید اولیای خدا

بدرود ای ماه دست یافتن به آرزوها

بدرود ای یاریگر ما که در برابر شیطان یاریمان دادی

بدرود ای که هنوز فرا نرسیده از آمدنت شادمان بودیم

و هنوز رخت برنبسته از رفتنت اندوهناک

سفره مهمانی خدا جمع شدنی نیست؛ این ما هستیم که مهمانی را ترک می کنیم...

اما سی روز تمرین کردیم تا از فردا، توشه ای که در این ماه آماده کرده ایم را در مسیر یک ساله ی پیش رو استفاده کنیم...

روز عید، روز عمل به آموخته هاست؛ روز شروع است....

یادداشت از: راحله نوروزی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار