چرخ دوچرخه در اصفهان می چرخد !
دوچرخه آرزوی مشترک کودکی بسیاری از ادم ها است . خیلی ها به این آرزو رسیده اند و بسیاری هم نه و درحسرت رکاب زدن دوچرخه ای که صاحب اش باشند کودکی را به بزرگ سالی رسانده اند . اما بزرگ تر ها رغبت زیادی به رکاب زدن ندارند. برای همین است که دیگر مثل گذشته ها خبری از دوچرخه در کوچه و خیابان نیست . اما در شهر اصفهان هنوز هم این سنت قدیمی زنده است .
به گزارش خبرنگار پانا، دوچرخه آرزوی مشترک کودکی بسیاری از ادم ها است . خیلی ها به این آرزو رسیده اند و بسیاری هم نه و درحسرت رکاب زدن دوچرخه ای که صاحب اش باشند کودکی را به بزرگ سالی رسانده اند . اما بزرگ تر ها رغبت زیادی به رکاب زدن ندارند. برای همین است که دیگر مثل گذشته ها خبری از دوچرخه در کوچه و خیابان نیست . اما در شهر اصفهان هنوز هم این سنت قدیمی زنده است . شاید کودکان اصفهانی بیش از کودکان دیگر با دوچرخه خاطره داشته باشند . با رحمت الله حافظی رییس کمیسیون سلامت شورای شهر تهران که سال های کودکی اش را در اصفهان سپری کرده است درباره سنت دوچرخه سواری در این شهر گفتگو کرده ایم که می خوانید :
سنت دوچرخه سواری را خود مردم اصفهان زنده نگه داشتهاند؟چرا این وسیله در سایر شهرها از جمله تهران محبوبیتی که در اصفهان دارد را ندارد.
اصفهان ی شهری است که مسطح است و شیب زیادی ندارد. بهجز یک چهارم جنوبی اصفهان که یک شیب نسبتا قابل توجه دارد، سه-چهارم شهر مسطح است و مردم برای استفاده در دوچرخه هیچ مشکلی ندارند ولی شهر تهران از نقطه شمالی تا جنوبی آن چیزی حدود نهصد متر اختلاف سطح دارید شما، یعنی نزدیک یک کیلومتر یعنی نقطه جنوبی شهر تهران با نقطه شمالی آن یک کیلومتر اختلاف سطح دارند و در چنین شهری قطعا استفاده از دوچرخه یک مقداری با مشکل مواجه میشود مگر در مسیرهای شرقی - غربی. افراد و شهروندانی که در مسیرهای شرقی غربی تردد دارند شاید بتوانند از دوچرخه استفاده کنند. البته باز هم میشود این مشکل را حل کرد و آن هم استفاده از دوچرخههای برقی است. بهعنوان مثال دوچرخههایی که وقتی صبح شهروندان مسیر شمال به جنوب را طی میکنند، شارژ میشود و شب موقع بازگشت به منازلشان میتوانند از موتور برقی دوچرخه که شارژ شده استفاده بکنند و کمک بگیرند یا حتی برعکس اگر که فرد محل کارش در شمال شهر است موقع بازگشت هست که این دوچرخه میتواند شارژ شود. بهنظر میآید اگر ما بتوانیم زیرساخت لازم را فراهم کنیم یعنی شهرداری بتواند زیرساخت لازم را فراهم کند و منظورمان هم معبرهای دوچرخهسواری است. میشود با ترویج دوچرخههای برقی بخشی از این مشکلات را رفع کرد چون واقعا الان دوچرخهسواری در خیابانهای فعلی شهر کار بسیار پرخطری محسوب میشود و ریسک بالایی دارد و ما توصیه نمیکنیم مگر اینکه واقعا معابر خاص دوچرخهسواری و در تمام خیابانهایمان داشته باشیم که آنوقت بتوانیم دوچرخههای برقی را ترویج کنیم و با تولید داخلی آنها بتوانیم بخشی از مشکلات را کاهش بدهیم.
در اصفهان به نظرم حالا غیر از اینکه مسطح است، فرهنگ دوچرخهسواری هم از قدیم وجود داشته است.
بله از قدیم بوده. من خاطرم است که پدربزرگها معمولا از دوچرخه استفاده میکردند. و یا حتی بعضی از این دوچرخهها هم بود که به موتور بنزینی هم مجهز بود. دوچرخهای بود که یک موتور بنزینی هم داشت از آن هم استفاده میکرد. ولی این فرهنگ از قدیم بوده برای تردد افراد، حالا کسانی که اهل بازار بودند و در بازار اشتغال داشتند عمدتا یا کسبه عمدتا مسیر منزل تا محل کارشان را از دوچرخه استفاده میکردند که مزایای متعددی داشت. هم هزینهای بابت کرایه حملونقل پرداخت نمیکردند و هم این که دوچرخهسواری فیالنفسه یک ورزش محسوب میشد... یعنی در چهارچوب آن نگاه اقتصادی که اصفهانیها داشته و دارند، اینگونه نکات را تعریف میکنند که قابل اهمیت است. ولی نمیتوانیم در اصفهان خانوادهای را پیدا کنید که بیشتر از ۴-۵ سال از تشکیل آن خانواده گذشته باشد و فاقد ملک و مسکن باشند. شما در تهران میبینید اصلا مهم نیست طرف یک ماشین بسیار گران قیمت زیر پایش است، ولی مستاجر است ولی در اصفهان نه! اولین اولویت مسکن است؛ یعنی به مجردی که خانواده تشکیل میشود، ظرف ۳-۴ سال اولویت اصلیشان مسکن است و هیچ هزینهای نمیکنند تا زمانی که بتوانند جایی را تملک کنند و مشکل مسکنشان را حل کنند. مقتصد بودن را بعضیها اشتباها بهعنوان خسّت یا خسیس بودن تعریف میکنند که این پذیرفتنی نیست. به عنوان مثال یکی از شهرهایی که بیشترین درآمد صندوقهای کمیته امداد از آن حاصل میشود شهر اصفهان است. هزینه میکنند؛ یعنی میدانند که کجا هزینه کنند. اینطوری بهتر است تعریف کنیم. میدانند که کجا هزینه کنند که برایشان سوددهی بیشتری داشته باشد و این عیب نیست؛ بلکه یک حسن تلقی میشود.
درست است. غیر از اینکه این فرهنگ از بچگی در خانوادهها هست و نسل به نسل آمده، خود مدیریت شهری آنجا هم کاری کرده که این سنت حفظ شود یا نه واقعا خودجوش در مردم بوده است.
در گذشته که نه. اخیرا حدود یک سال- دو سال گذشته است که مطلع شدم که بحث یک روز بدون خودرو، فکر میکنم سه شنبهها است، یک روز بدون خودرو را دارند و مسیر مشخصی است تا آنجا که خاطرم هست خیابان چهارباغ است که بطور کامل آن مسیر بسته میشود و صرفا با دوچرخه تردد دارند. من یادم میاید که پدربزرگم از منزل به محل کار میخواست برود با دوچرخه میرفت. حتی خود من و افرادی که هم سن و سال بودیم اکثر دانش آموزانی که باهم بودیم در دبستان و عمدتا حالا راهنمایی و دبیرستان، با دوچرخه تردد میکردیم. آن زمان هیچ کس نبود که از سرویس مدرسه استفاده کند. دبیرستانی که ما یک چیزی حدود ۲۵۰-۳۰۰ نفر بودیم هیچ کس از سرویس مدرسه استفاده نمیکرد. چیزی حدود نیمی از مدرسه از دوچرخه استفاده میکردند که یک بخشی از حیاط مدرسه پارکینگ دوچرخهها بود. نیمی دیگر هم مسیر را پیاده طی میکردند.
منزل ما شمال غرب اصفهان بود. ابتدای جادهای که از شهر خارج میشد و به طرف تهران میآمد به نام خیابان امام خمینی. دو کیلومتر خارج از شهر بود. استخری بود به نام استخر انقلاب در دروازه شیراز، جنوبیترین نقطه شهر است، روزهای زمستان که تاریک بود برای اینکه من بتوانم از سانس ۶ تا ۷ صبح این استخر استفاده کنم، حوالی ساعت ۵ از منزل بیرون میزدم و این مسیر را که شیب قسمتهای جنوبی اصفهان را هم با خود داشتواجه بودم طی میکردم، ساغت ۶ تا ۷ صبح استخر بودم و ساعت ۸ صبح مجددا برمی گشتم و میرفتم کلاس. تمام این مسیر را که از شمال تا جنوب اصفهان بود با دوچرخه به عشق اینکه بتوانم از استخر استفاده کنم طی میکردم.
می توانیم بگوییم شهر اصفهان نسبت به سایر شهرها سهم بیشتری از حمل و نقل اش را به دوچرخه اختصاص داده است .
من سفرهای زیادی در سالهای گذشته به مراکز استانها و شهرهای متعدد داشتم یعنی تقریبا تمام شهرهای کشور را رفتم. اصفهان را با دوچرخه و قم را با موتورسیکلت میشود شناخت و تعریف کرد. در شهر قم موتورسیکلت است که بیداد میکند. اما جایی را نمیشناسم که شهروندانش بیشتر از مردم اصفهان، از دوچرخه استفاده کنند.
ارسال دیدگاه