نگاهی به سوابق مدیریتی و دغدغه های شهری و اجتماعی زهرا نژادبهرام

همسایه ها، لاله زار و تشکل، عناوین مجلاتی بود که مدیریتش را برعهده داشت و این ها سوای سال ها فعالیت حرفه ای اش در عرصه رسانه و خبرگزاری ها بود. شاید بی دلیل نباشد که در نوشتن مطالب و رساندن آن به دست رسانه ها اصول حرفه ای را رعایت می کند.

کد مطلب: ۶۳۰۱۶۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، دغدغه های اجتماعی اش در سطح ملی از زنان سرپرست خانوار در روستاهای دورافتاده در ارومیه گرفته تا کودکان کار و زنان ویژه در تهران، هیچ گاه ذهنش را رها نکرده. دقت نظرش در بافت هایی که برای زندگی شهروندان، فرسوده شده اند و نیز تلاش و همتش در عرصه مدیریت شهری تاجایی پیش رفت که به عنوان اولین معاون فرماندار زن در استان تهران، تمامی هم خود را در این عرصه صرف کرد.
همه چیز با اعتماد مردم آغاز می شود
زهرا نژادبهرام، هنوز وارد دهه ۳۰ زندگی اش نشده بود که می شد دغدغه هایش برای داشتن شهر و روستایی سالم و قابل زندگی برای همه شهروندان و روستانشینان را در زندگی اجتماعی و سیاسی اش مشاهده کرد. تفاوتی نمی کرد آن شهر یا روستا در کدام نقطه از نقشه این مرز پرگهر باشد؛ همه جای ایران سرای او بود از مناطق کرد و آذری نشین تا مشهد و اصفهان و شیراز و حالا حوزه تهران، ری و تجریش تا به عنوان منتخب مردم در لیست امید(مورد تایید شورای عالی سیاستگذاری اصلاحات)، به همراه بقیه ۲۰ نفر لیست، به شورا راه پیداکند.به این ترتیب، او توانست یکی از ۲۱ نفر اصلاح طلبی باشد که اعتماد شهروندان را برای فعالیت در شورا جلب کند. اعتمادی که به گفته خودش بیش از هرچیز دیگری در این آرمون برایش ارزش حیاتی داشته و از این پس تمامی تلاش و توانش را در آن جهت سوق خواهد داد.
از یک مسئولیت در روستاهای مرزی تا فرمانداری تهران
هنوز ۲۷ سالش تمام نشده بود که توانست از راه همین جلب اعتماد مردم در استان آذربایجان غربی به عنوان مسئول مددکاری بنیاد شهید(در برهه ای حساس از تاریخ و وجود شرایط دشوار برای هم وطنان کرد) تعادلی میان اقوام و احقاق حقوق آن ها برقرار کند؛ مردم دورافتاده ترین روستاهای کردنشین در ارومیه هنوز هم او را به خاطر می آورند و تلاشش برای آموختن زبان کردی و آذری(تنها برای برقراری ارتباط با مردم آن جا) و همه سماجتش در به نتیجه رسیدن و احقاق حقوق نادیده شهروندانی که در اقلیت بودند.
خودش می گوید، از زمانی که برای فعالیت، وارد عرصه فرمانداری تهران شد، موضوع شهر و مسائل مربوط به آن برایش اهمیت دوچندان پیداکرد، به این دلیل که مسائل شهری با مسائل دیگری نظیر ترافیک، زباله های شهری، معابر عبور و مرور، اتفاقات و وقایع شهری، حوادث غیرمترقبه و... گره خورده بودند و البته هنوز هم این مسائل به هم مربوط و درگیر هم هستند.
می گوید:«پیش از آن شهروند و مصرف کننده خدمات شهری بودم اما از سال ۱۳۸۰ به این سو مسائل شهری برای من به شکل جدی‌تری مطرح شدند و با مدیران شهری در این زمینه وارد گفت وگو شدم.»
ورود او به فرمانداری مصادف شد با دومین دوره شورای شهر و یکی از بخش هایی که با آن کار می کرد، همین شورای شهر تهران بود؛ آن چه نژادبهرام از آن به عنوان فرصت خیلی خوبی برای تعامل بیشتر با این مجموعه یاد می کند.
از کودکان کار تا زنان ویژه
سه سال به شکل مستقیم در فرمانداری تهران بود و نزدیک به دوسال در استانداری تهران؛می گوید: «با توجه به این که حوزه من در آن جا حوزه اجتماعی بود و از سوی استانداری، مسئول برگزارکننده انتخابات بودم به همین دلیل مسائل مربوط به شهر باز هم در اولویت های من قرارگرفت؛ این بار مسائل از جنس آسیب های اجتماعی بود؛ مثل کودکان کار خیابانی، کودکان کار، تکدی گری، زنان ویژه و...»
???? بافت فرسوده؛ از مشهد تا اصفهان و شیراز
در سال ۸۵ و بعد از این که از استانداری تهران خارج شد، با توجه به ظرفیت هایی که در وجودش برای انجام فعالیت های شهری داشت، به عنوان مشاور اجتماعی شرکت مادرتخصصی تاش در مشهد که شرکت اصلی و مادر در حوزه بافت فرسوده پیرامون حرم مطهر است، مشغول به کار شد و این همکاری با شرکت تاش نزدیک به سه سال طول کشید. همزمان به طور مرتب در حوزه تهران و مشهد رفت وآمد می کرد و با مهندس هیات و آقای مهندس سپانلو که از سرآمدن حوزه معماری و شهرسازی هستند ارتباط مستقیم کاری داشت و پس از آن وارد بخش خصوصی شد و در این بخش در شرکت محققان همراه اندیشه یا همان مهان به عنوان مدیرگروه بافت فرسوده در آن شرکت مشغول به کار شد؛ آن شرکت یک پروژه مشخص داشت؛ یکی در ارتباط با مشهد بود (مشخصا روی قطاع دو بافت فرسوده مشهد)؛ دورانی که از همکاری اش با آقای دکتر دولت آبادی و مهندس موسوی و سرکار خانم دکتر حناچی به نیکی یاد می کند. زمانی که برای شرکت مهان کار می کرد به مدت دو سال مشاور برنامه ریزی سازمان عمران عباس آباد در شهر تهران بود و بعد از آن بر بافت های فرسوده اصفهان وشیراز تمرکز کرد.

از «همسایه ها» و «لاله زار» تا «تشکل»
نژادبهرام پس از آن، دو پروژه در سطح تهران داشت که یکی از آن ها مشخصا مربوط به بافت منطقه هفت تهران بود؛ او مدیر دفاتر راهبری این منطقه شده بود بعد از آن در منطقه ۱۲ بود که پنج محله دروازه شمران، ایران، آبشار، بهارستان و فردوسی را در دو دفتر خدمات نوسازی، تحت پوشش داشت.
در مدت مدیریتش در این بخش، نشریات متعددی با مدیریت خودم، تحت عنوان «همسایه ها» منتشر می کرد. در محلات بهارستان و فردوسی نشریه دیگری با نام «لاله زار» را منتشر می کرد.
به گفته خودش، موضوع لاله زار همیشه از اصلی ترین مسائلی بوده که نسبت به آن حساسیت داشته و معتقد بوده که هویت شهری در این منطقه دچار چالش های جدی شده.
علاقه او به حوزه شهری آن چنان جدی بود که از سال ۸۵ که امتیاز مجله «تشکل» در حوزه شهری را گرفته بود؛ دوفصلنامه ای که در حال حاضر با بهره گیری از ظرفیت اساتید بزرگی در حوزه جامعه شناسی، شهری، نمادشناسی کار خود را ادامه می دهد.
دغدغه ای که او را رها نمی کند؛ حاشیه نشین ها
می گوید «مسائل مربوط به بافت فرسوده شهر تهران همیشه برایش الگویی بود که توانسته با اتکا بر آن دوره های آموزشی زیادی را با تمرکز بر دفاتر خدمات نوسازی و تسهیل گری.
برای دانشگاه شریف برگزار کند.»
از آن جا که اهل نوشتن بوده، مسائل مربوط به حاشیه نشینی شهر تهران از مهم ترین مسائلی بوده که دکتر زهرا نژادبهرام، نسبت به آن دغدغه داشته و دارد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار