شهاب شادابی در گفت و گو با پانا:
با «نفس» حوالی سال ۶۵ زندگی کردم
بازیگر سریال «نفس» که این شب ها از شبکه سه سیما روی آنتن رفته است، گفت: آنقدر به حال و هوای فیلمنامه «نفس» نزدیک شده بودم که احساس می کردم در سال ۶۵ زندگی می کنم نه ۹۵.
شهاب شادابی بازیگر نقش داریوش در سریال «نفس» در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا درباره نقش خود در این سریال گفت: در ابتدا قرار بود نقش روزبه را در این سریال بازی کنم و با توجه به این که فیلمبرداری «نفس» در دو فاز انجام شد، حتی در فاز اول نقش روزبه را هم بازی کردم. اما به دلیل مسائل مالی تصویربرداری سریال مدتی متوقف شد و وقتی کار پیش رفت، احساس کردیم که نزدیک شدنم به نقش چریک، زمان زیادی را برای گریم نیاز دارد و داریوش بیشتر به من نزدیک است. خودم هم با این نقش بیشتر ارتباط برقرار می کردم. زیرا فراز و نشیب های خوبی داشت و در چند مقطع بازی آن نیاز به ریزه کاری هایی داشت که آن را جذاب می کرد.
وی در پاسخ به این که خود چقدر نسبت به تاریخ معاصر ایران اشراف دارد، افزود: قطعا همه ما نسبت به گذشته و تاریخ کشورمان حساس هستیم. اما وقتی بخواهیم این زمان را جوری بازی کنیم که مدیون یک سری آدم ها نشویم، کار خیلی سخت می شود. من برای بازی در سریال «نفس» بسیار تحقیق کردم. کتاب های زیادی خواندم و با افرادی که گذشته را بدون تحریف روایت می کردند، به گفت و گو نشستم. این روند شاید هفت ماهی طول کشید و بعد از آن گاهی خودم احساس می کردم فضای ایجاد شده برایم دیگر سال ۹۵ بود و انگار خود را در سال ۶۵ می دیدم. حتی آنقدر به حال و هوای آن دوران نزدیک شده بودم که ناخواسته طرز لباس پوشیدن ام هم تغییر کرده بود.
بازیگر فیلم «دعوتنامه» در پاسخ به این که آیا ایفای نقشی از تاریخ معاصر ایران که هنوز راویان زنده ای دارد، برایش چالش برانگیز نبوده، بیان کرد: نه، واقعیت این است که ایفای هر نقشی چه تاریخی و چه غیر تاریخی سخت است. زیرا چیزی بیرون از شخصیت شماست و باید برای رسیدن به آن تلاش کرد. ضمن این که من خودم گاهی در گذشته زندگی می کنم و آن را دوست دارم. برای همین برایم سخت نبود. نقش و فضای داستان را خوب درک کردم.
وی درباره تجربه همکاری با جلیل سامان در مقام نویسنده و کارگردان سریال گفت: کار کردن با ایشان بسیار بسیار سخت و در عین حال لذت بخش است و کارشان را نمی توان با هیچ کارگردانی مقایسه کرد. واقعا آرزویم است یک بار دیگر فرصت همکاری با ایشان برایم فراهم شود.
شادابی درباره تجربه های بازیگری خود در سال های گذشته نیز توضیح داد: من سال ۸۴ برای اولین بار نقش اصلی یک تله فیلم را بازی کردم. سال ۸۷ و ۸۸ در کلاس های زنده یاد سمندریان دوره بازیگری را گذراندم. دو سال بعد با مسعود دلخواه در دو تئاتر همکاری کردم. بعد از آن کمتر فعال بود تا این که سال ۹۳ با سریال «فاخته» در ماه رمضان به تلویزیون آمدم. در چند اپیزود سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیافتد» حضور داشتم. در سریال های «تنهایی لیلا»، «سایبری» و «کیمیا» هم نقش کوتاهی را بازی کردم. همچنین فیلم های «فرشتگان قصاب»،«لینا»، «توچال» و «دعوتنامه» نیز از کارهایم برای سینما بود.
وی در پاسخ به این که آیا با علاقه وارد حرفه بازیگری شده است یا نه، عنوان کرد: قبل از ورود به این حرفه دوره آموزشی ندیده بودم و به پیشنهاد یکی از دوستانم تجربه اش کردم. اما بعدها بازیگری را آموختم و تمرینات و مراقبه هایی داشتم. امسال هم به این دلیل وارد سینما شدم که تا قبل از آن، خودم را اندازه سینما نمی دانستم. اما اکنون فکر کردم که وقتش رسیده است.
این بازیگر همچنین خاطر نشان کرد: البته خیلی وقت ها از بازیگر شدن پشیمان می شوم. اما یک دهه از بهترین سال های زندگی ام را صرف آن کرده ام و نمی توانم آن را کنار بگذارم. این پشیمانی هم نه به خاطر رکود و بیکاری نسبی که بیشتر به خاطر گاردی است که بعضی از بازیگران و هنرمندان نسبت به ورود بازیگران جدید به این حوزه دارند.
وی ادامه داد: اساسا چرا ورود به بازیگری برای یک نفر، باید با اجازه دیگری باشد؟! من ۱۰ سال صبر کردم تا اطلاعات و حس و حالم به حدی برسد که بتوانم در کنار دیگر بازیگران، بازی خوبی را ارائه کنم. خوشبختانه آقای سامان جز معدود کارگردان هایی هستند که به غیر از توانایی بازیگر معیار دیگری را مد نظر ندارند.
شادابی با انتقاد از استفاده از بازیگران تکراری در سینما و تلویزیون گفت: در تلویزیون و سینما تعداد کمی از بازیگران پیوسته تکرار می شوند. برای مثال در یک پردیس سینمایی که چهار فیلم را اکران می کند، بر پوستر تصویر بازیگرانی مشترک قرار دارد. در این شرایط تکلیف بیش از ۱۰۰۰ دانشجوی هنر در طول سال چه می شود و چه بازار کاری برایشان وجود دارد؟! از سوی دیگر نگرانی از بازگشت سرمایه در سینما آنقدر زیاد است که گاهی هدف متعالی هنر فراموش می شود. در حالی که هنر یعنی خلاقیت و نوآوری به دلیل محدودیت خلاقیت حذف می شود.
وی در پاسخ به این که با توجه به فیزیک و چهره اش آیا در یک نقش تکرار نخواهد شد، بیان کرد: نه من به دنبال یک تیپ بازی کردن نیستم. اگر اینطور بود در فیلم «دعوتنامه» بازی نمی کردم. زیرا نقشم در این فیلم پدر فقیری بود که می خواست برای پسرش قلب بخرد. حتی نقش من در فیلم «توچال» هم اگرچه ظاهرا نقش پسری شیک و مرفه است اما بازی این نقش کاملا متفاوت است و بیشتر بیننده را درگیر بازی دراماتیک می کند.
ارسال دیدگاه