گزارش بازدید از مدارس مناطق عشایری لرستان

نگذاریم دخترها در کلاس ششم متوقف شوند

کمبود مدرسه در مناطق محروم روستایی و عشایری خصوصا در دوره بعد از ابتدایی یکی از مهم ترین علل ترک تحصیل دانش آموزان خصوصا دختران است. آنچه می خوانید گزارشی از مدارس یکی از مناطق عشایری در استان لرستان است که شاید مدرسه کوچک سه کلاسه ای بتواند تحولی بزرگ در زندگی اهالی خصوصا نونهالان روستا ایجاد کند.

کد مطلب: ۶۲۵۵۹۷
لینک کوتاه کپی شد

سوار بر خودروی سازمان نوسازی مدارس استان لرستان شهرستان کوهدشت را به سمت مناطق کوهستانی و عشایرنشین منطقه پشت سر می گذاریم. به زودی جاده آسفالته تبدیل به جاده خاکی می شود و ما همچنان از تپه ها بالا و پایین می رویم و از رودخانه ها رد می شویم. البته اینجا از پل خبری نیست؛ ماشین‌ها باید از وسط رودخانه بگذرند. با خودم فکر می کنم در فصل بارندگی و سرما رد شدن از این آب‌ها و رسیدن به روستاهای منطقه دیگر نباید به این سادگی ها باشد.

جنگل های بلوط و چمنزارهای لاله پوش را پشت سر می گذاریم برای مردمان روستاهای زیتون، چم آستان و نیله سادات دست تکان می دهیم تا به مدرسه کانکسی محله چنار مداوی می رسیم. کانکسی به طول ۶ متر و عرض ۲.۲ متر با فقط یک کلاس که ۳۲ دانش آموز دختر و پسر از ۶ پایه ابتدایی در آن درس می خوانند. یک مدرسه کانکسی به همان اندازه هم در روستای کناری یعنی مداوی سادات وجود دارد که ۴۰ دانش آموز از ۶ پایه ابتدایی در آن در همان یک کلاسش درس می خوانند.

ما دو خبرنگار هستیم که به همراه تیمی از سازمان نوسازی و تجهیز مدارس استان لرستان به دیدن مدارس عشایری منطقه کوهدشت آمده ایم. مداوی سادات جایی است که ما را به اتراق و ناهار میهمان کرده است. قدم زنان مسیر میان مدرسه تا خانه های روستایی را طی می کنیم و با مردم روستا که حضور ما توجهشان را جلب کرده سر صحبت را باز می کنیم. مرضیه دختر بیست ساله یکی از این خانه هاست که تا به حال مدرسه نرفته است. می گوید "سواد قرآنی دارم" ولی به سختی می توانیم از فارسی حرف زدنش سر در بیاوریم. افسوس که همین کانکس تک کلاسه هم زمان کودکی مرضیه وجود نداشت.

سید ابراهیم حسینی که راهبر در امر هدایت تحصیلی منطقه تنگه شیزر است و سال های بسیاری از عمر حرفه ای اش را در مناطق روستایی و عشایری صرف درس دادن به کودکان این مناطق کرده، درباره تحصیل بچه های روستایی و عشایری منطقه می گوید: اکثر بچه های این مناطق بعد از دوره ابتدایی ترک تحصیل می کنند چون اینجا مدرسه راهنمایی و دبیرستان نداریم. نزدیک ترین دبیرستان مسافت بسیار زیادی با اینجا فاصله دارد. یک دبیرستان پسرانه شبانه روزی هم در منطقه وجود دارد که تعداد کمی از بچه ها برای ادامه تحصیل به آنجا می روند. تعداد دیگری از دانش آموزان پسر هم به خانه بستگانشان در شهر می روند و ادامه تحصیل می دهند ولی برای دخترها عملا تحصیلات در پایان مرحله ابتدایی متوقف می شود. برای دخترها یک شبانه روزی در شهر داریم ولی اینجا خیلی از خانواده های منطقه به سبب داشتن اختلافات قومی حتی حاضر نیستند بچه هایشان به مدرسه روستای مجاور برود دیگر چه رسد رفتن به شهر آن هم برای دانش آموز دختر!

محمدرضا غنایی سرناظر پروژه های عشایری در سازمان نوسازی مدارس لرستان هم درباره مدارس دو روستای چنارمداوی و مداوی سادات می گوید: این کانکس ها دیگر خیلی قدیمی شده اند. نه آزمایشگاه و کتابخانه ، نه وسایل گرمایشی و سرمایشی مناسبی دارند. این دو مدرسه باید با دو کانکس ۳ کلاسه جایگزین شوند. علاوه بر آن اگر بتوانیم یک مدرسه راهنمایی در منطقه داشته باشیم از ترک تحصیل بسیاری از بچه ها بعد از دوران ابتدایی جلوگیری می شود.

بعدازظهر برای دیدار با دانش آموزان روستا به مدرسه می رویم. بچه ها زیر سایه کانکس جمع شدند و منتظر ما هستند. شیرین دانش آموز کلاس پنجم مدرسه که به نمایندگی از بقیه صحبت می کند از آقامعلم شان برای ما می گوید. از برنامه درسی و کلاس کوچکی که بچه های کلاس اول تاششم در آن درس می خوانند. این دختر از آن بچه های باهوش و زرنگ است که اگر بتواند درس بخواند حتما به جاهای خوبی می رسد. انگار خودش هم این را می داند چون از ما می خواهد راجع به مدرسه روستایشان بنویسیم تا با یک مدرسه بزرگ تر جایگزین شود. می گوید: شما برای ما مدرسه درست کنید آنوقت ما قول میدهیم همان چیزی بشویم که شما می خواهید!

شیرین و امثال شیرین هرچقدر هم زرنگ و باهوش باشند، هرچقدر هم که آرزوی دکتر شدن و معلم شدن در سر داشته باشند، هرچقدر هم با نبود معلم و کتاب و کوچکی کلاس بسازند عاقبتشان چیزی جز ترک تحصیل بعد از کلاس ششم نیست. شاید یک مدرسه راهنمایی سه کلاسه بتواند آینده این بچه ها را دیگرگون کند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار