آگاهی، مراقبت و صبر رمز پیروزی است
با آگاهی، مراقبت و صبوری بدانیم که مسیر کدام است، همواره پرسشگر باشیم و عملکردها را با دقت و منصفانه رصد کنیم و با شکیبایی منتظر به ثمر نشستن سیاستها و راهحلها باشیم که این رمز موفقیت و پیروزی همه جوامع پیشرفته است.
دولت یازدهم در طول فعالیت خود کوشید تا با شناسایی فوری دردها و گلوگاهها، اولویتبندی درستی را در پیش گیرد. حل معضل پرونده هستهای که سخت گریبان منابع مالی، صادرات نفت، تجارت بین المللی، واردات کالاهای اساسی، خدمات ضروری از جمله دارو را گرفته بود با تلاش خستگیناپذیر دستگاه دیپلماسی و کاردانی آقای ظریف و همکارانش به شکستن زنجیرهای تحریمهای ظالمانه هستهای انجامید و راه برای تجارت، جلب اعتماد سرمایهگذاری داخلی و خارجی و تبادل با جهان هموار شد.
گسترش سازمان و خدمات بیمه همگانی برای پوشش حداکثری مردم و کاهش هزینههای درمان، مهار تورم افسارگسیخته، انضباط مالی، توجه جدی، کارشناسانه و دوراندیشانه به محیط زیست ـ به عنوان سرمایهای بیبدیل و بی بازگشت - تسهیل و گسترش گردشگری داخلی و خارجی، گسترش خدمات و فن آوری ارتباطات و دسترسی به شبکه های اجتماعی، نوسازی ناوگان فرسوده، خطرآفرین و زمینگیرشده هوایی، توسعه و بهرهبرداری واقعی ( و نه نمادین! ) از میادین گازی پارس جنوبی و مانند اینها تنها مصادیقی از عملکرد دولت یازدهم است.
بدیهی است که عملکرد دولت در مقام داوری مردم هنوز از انتظارات و لیاقت مردم ایران فاصله دارد و تنها مستوجب ستایش و تحسین نیست و لازم است وجوه آسیبپذیر و قابل سرزنش آن نیز بازگو شود تا شرط انصاف رعایت شود. از جمله لزوم حمایت جدی از تولید داخلی و باکیفیت، اشتغال، توجه به مطالبات بحق صنوف کارگری، معلمان و دانشجویان و کاهش فاصله خطرآفرین و تاملبرانگیز قشرهای کم درآمد با سطح مطلوب و عزتمندانه هر ایرانی، تامین و تضمین و حمایت و دفاع محکم و سرفرازانه از آزادیهای اساسی ملت در مقابل ناقضان و نافیان حقوق شهروندی و حق بازخواست قدرتمندان توسط مردم.
همه اینها اما چون کلافی پیچیده وابسته به ثبات و تداوم رویکرد رو به جلو و موفقیتآمیزی است که سنگ بنای درست آن در دوره ۹۲ تا ۹۶ گذاشته شده است. اما نکته اینجاست که همچون سایر جوامع پیشرفته لازم است افراد اجتماع و شهروندان آگاه، مراقب و صبور باشند.
اگر به پیشرفت و آبادنی ایران، سربلندی ایرانی، اقتصاد پویا و شکوفا، نشاط و آیندهای امیدوار و بهتر از امروز برای خود و فرزندان ایران میاندیشیم چارهای نیست جز اینکه امروز تصمیمان را بگیریم تا در آینده شرمنده نباشیم و کاسه چهکنم، چهکنم دست نگیریم. ایدهال ها را بگذرایم تا برسند و بچینیم. رسیدن به ایدهالها و میوه شیرین دموکراسی نیازمند آگاهی از شرایط و مواد لازم درخت، مراقبت از آفات و گزندها و صبر تا رسیدن میوه است. عجله و شتاب برای چیدن میوه نارس و آفتزده تنها به تلخکامی و ناامیدی میانجامد و متاسفانه این میوه را نمیشود در بازار دیگری خرید یا نهالش را از جایی وارد کنیم و در خاک خودمان بکاریم. این درخت در هر سرزمینی با خاک و آب و هوای آن سرزمین بارور میشود.
درخت خودمان را آگاهانه، دلسوزانه و صبورانه بار آوریم و به آیندگان بسپاریم. شاید ما میوهاش را نچشیم ولی آیندگان به جای لعنت به ما رحمت و درود خواهند فرستاد وقتی در سایهسار این درخت آسودند و از ثمرش کام گرفتند.
تجربههای دیگر ملتها، رنجها فدارکاریها، هزینههایشان و شرایط منطقه را پیش نظر آوریم که مردمسالاری ارمغان وارداتی یا معجزه نیست. به رنجهایی که از مشروطه تاکنون کشیدهایم نگاهی گذار کنیم و مقاطع تلخ و آموزنده را به یاد آوریم. پیمان ببنیدم که به عقب بازنمیگردیم و تجربههای دردناک را عبرت گرفتهایم.
بدانیم که با نقزدن و بیتفاوتی، تنها میدان را برای آنهایی که هنوز با فریبکاری، سابقه و آثار مدیریت ویرانگرشان بر جسم و جان و آینده ملت را انکار میکنند، خالی میگذاریم. ادامه بازگشایی معبر مسدود شده پیشرفت و اقتصاد ایران نیازمند اعتماد به سکانداران فعلی است و البته بازخواست همیشگی آنها.
بحمدالله در عصری که امکانات دسترسی به اخبار و اطلاعات فراهم و فراوان شده است دستکم دیگر نمیشود به راحتی مخفیکاری کرد یا ادعا کرد، وعده داد و بعد انکار کرد.
این قلمفرسایی را با پند حضرت سعدی پایان میبرم که:
به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وسع بکوشم
نویسنده: مهدی نیکبخت/ فعال اسبق جنبش دانشجویی
ارسال دیدگاه