دولت دهم نمایشنامهنویسیِ ایرانی را در تنگنا گذاشت
افشین هاشمی درباره کاندیدای مورد نظر خود گفت: به کسی رای می دهم که دید بازتری به فرهنگ دارد.
افشین هاشمی بازیگر سینما تلویزیون در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا دربارهی فرهنگ و هنر گفت: به نظر من فرهنگ ایران مشکلی ندارد و اگر مشکلی هم داشته باشد حل آن به دست سیاستمداران نیست و بهتر است دخالت نکنند تا فرهنگ راه خود را پیدا کند.
هاشمی درباره تاثیرات انتخابات بر فرهنگ گفت: در راستای قوانین و اعتقاداتِ حکومت و مردم، دو نگاه کلیِ فرهنگی وجود دارد: یکی آنکه دامنه فرهنگ را بسیار محدود میکند و همه را موظف و مکلف میداند در راستای نگاهی که او فکر میکند درست است گام بردارند اما در نظرِ نگاهِ دوم، فرهنگ یک خطر نیست بلکه برآمده از جامعه و کمککنندهی آن است.
این بازیگر تئاتر و سینما درباره ضرورت رای دادن گفت: فرهنگیان همیشه از نگاه بستهی فرهنگی نالیدهاند و گاه اعتراض کردهاند ولی انتخابات فرصتیست برای تغییر و گاه بهبودِ شرایط و در بدترین حالت جلوگیری از بدتر شدنِ چیزی، پس باید از این فرصت - انتخابات - که سهم و حقِ مسلمِ ما از سیاست و سیاستگذاریِ کشور است، نهایت استفاده را کنیم. من برخلاف کسانی که انتخابات را نمایشی و ازپیشتعیینشده میدانند، حتما رای خواهم داد و نه تنها در انتخابات ریاست جمهوری که در انتخابات مجلس، شوراها و اصولن به هرچه که به گمانم در پیشبرد اهدافِ درست و بهبودِ هرآنچه هست نقش دارد. رای دادن حقیست که هیچ هزینهای ندارد و بهنظرم وظیفهی هرکسیست که به تغییر فکر میکند.
وی افزود: به کسی رای خواهم داد که دیدِ فرهنگیِ بازتری دارد، و با دادنِ پولِ بیزحمت به مردم، گداپروری نکند. تجربهی چهارسالهی گذشته و تماشای مناظرات اخیر، نشان میدهد آقایان روحانی، جهانگیری و هاشمیطبا اینگونهاند. و از آنجا که به گمانم قرار است آقای روحانی با یاریِ این دو مسیرِ پیشین را ادامه دهند، پس به ایشان رای خواهم داد.
افشین هاشمی درباره اتفاقهایی که در عرصه فرهنگی در دولت نهم و دهم افتاد تصریح کرد: در حوزهی تخصصیِ خودم، آنچه من دیدم تنگکردنِ عرصه بر نمایشنامهنویسان و هنرمندانِ تئاتر بود که حاصلش پدیدههای شیکِ فرنگی بود به جای نمایشهای مرتبط با امروزِ جامعهام؛ یعنی فقط خودنمایی؛ بی هیچ اندیشهای. اینکه میگویم به معنای نفیِ زحماتِ همکارانم نیست و این که روی صحنههای تئاتر پر از نمایشهای فرنگی باشد نه تنها عیب نیست بلکه خیلی هم خوب است، اما این به نظرم برنامهای هدفمند بود از سوی سیاستگذاران برای حذفِ نمایشنامههایی که به حقیقتِ جامعهی ایرانی مربوط میشود. آنقدر نمایشنامههای ایرانی را سانسور کردند و رد کردند و جلوشان را گرفتند که گروهها برای ادامهی حیاتِ کاریشان مجبور میشدند نمایشهای فرنگی کار کنند. این تازه جدای از ممنوعالکاریِ چند نمایشنامهنویس درجه یکمان در دولتِ پیشین است.
ارسال دیدگاه