دردهای بانوان هنرمندزیاد است/نسبت بهخرابیها آبادانیهای دولت کم نبود
سهیلا پورگرامی گفت: در دولت قبل به قدری خرابی ها زیاد بود که آبادانی کم نبود ولی در کنار این خرابی ها که وجود داشت و زحماتی که کشیده شد هنوز در خصوص موسیقی بانوان به تکاملی نرسیده ایم.
سهیلا پورگرامی بانوی موزیسین، خواننده و سرپرست گروه «آوای مهربانی» در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، گفت: در عرصه موسیقی همیشه فراز و نشیب های زیادی داشته است و من همچون چهارسال گذشته به دولت امید رای می دهم در دولت قبل به قدری خرابی ها زیاد بود که آبادانی های کمی در این دولت صورت نگرفت و در کنار خرابی ها یی که وجود داشت، زحماتی هم کشیده شد ولی هنوز در خصوص موسیقی بانوان به تکاملی نرسیده ایم؛ به امید حمایت از هنر موسیقی بانوان ...
برپایی کنسرت ها به یک عده خاص اختصاص دارد
وی افزود: من ۲۰ سال است که دارم کنسرت می گذارم و هیچ تغییری نسبت به گذشته حاصل نشده و امروز می بینیم که در تالار وحدت بدلیل مسائل مالی به هرکسی که از را ه می رسد اجازه داده می شود در تالار وحدت به روی صحنه برود. موسیقی فقط از آن آقایانی نیست که پدرشان مداح بوده و یا کسی را دارند که از طریق دولت حمایتشان کند، اما متاسفانه کنسرت ها همه به این عده اختصاص داده می شود و این درد ماست. موسیقی سیاست برنمی دارد، موسیقی باید حرف هنر بزند و من هیچوقت سیاست را وارد کارم نمی کنم و نکرده ام.
می خواهیم باندبازی ها در موسیقی از بین برود
این خواننده تصریح کرد: ما وقتی آسیب کاری می بینیم دلسرد می شویم. هر کسی را یک نفر حمایت می کند و ما امروز می خواهیم که این باندبازی ها از بین برود و نیازهای ما هنرمندان احساس شود، چرا نباید ما با آقای روحانی به عنوان بانوان هنرمند جلسه بگذاریم و درد و دل های مان را بگوییم. ما جوان هستیم وپرچم را در دستانمان می گیریم و می گوییم که نیاز به حمایت داریم، من و خانم ملکی هستیم که فقط کنسرت مختلط برگزار می کنیم، چرا باید اینطور باشد؟! آیا اصلا ما را می شناسند و می دانند که ما در حال چه نوع فعالیتی هستیم، متاسفانه همه این آسیب ها و بی توجهی ها ما را اذیت می کند و باعث می شود خیلی از هنرمندان زیرزمینی کار کنند و دل آزرده باشند.
پای کشور خود می ایستم هرچند که حمایتی نمی شوم
پورگرامی عنوان کرد: من باید در کشورم بمانم و کار کنم اما آیا نگاهی هم به سوی ما هست و اصلا حمایتی صورت می گیرد، از خارج از کشور دوستان و هواداران تماس می گیرند که چرا مانده اید و با این شرایط سخت کار می کنید، اما من پای کشور خود می ایستم هرچند که حمایتی نمی شویم. منتی از من سر جامعه هنر کشورم نیست و این عشق است ولی آیا بالاخره دلسرد نمی شویم؟! من بین ۶۴ کشور جهان مقام دوم را آوردم و این مقام والایی است اما در کشور خودم اصلا شنیده نمی شوم. درد من زیاد است و درد ما هیچ جایی نه شنیده می شود و نه دیده می شود. اینهمه پیشکسوت داریم و اینهمه هنرمند که در بدترین شرایط دارند زندگی می کنند اما آیا اتفاقی برای آن ها رخ داده است؟
دردهای ما بانوان موزیسین زیاد است
وی در پایان صحبت های خود خاطر نشان کرد: ۵ سال آلبوم من در تالار وحدت ماند و هر مدیری می آمد می ترسید مجوز انتشار آن را صادر کند اما ببینید موسیقی پاپ ما به چه فاجعه ای دارد کشیده می شود و یکی دیگر از مسائلی که به مرور بدتر شده است اینکه بانوان در شهرستان ها نمی توانند کنسرت بدهند، چرا شهرستان ها همه تمام مدت پای ماهواره ها هستند، چون کار خوب و درست در کشور خود نمی شنوند. در کیش برای ما کنسرت گذاشتند و شب ساعت ۲ با من تماس گرفتند که کنسرت کنسل شده است و عنوان کردند که امام جمعه کیش اجازه برگزاری این کنسرت را ندادند و من باید ۱۱ نفر گروه را شب کنسرت خبر کنم که کنسل شده است. دردهای ما بانوان موریسین زیاد است.
ارسال دیدگاه