نگاه ابزاری به موسیقی را بس کنید!

چرا رسانه ملی به موسیقی نگاه جدی نداشته و در پخش آثار موسیقایی کم کاری می کند؟ چرا نگاه ابزاری به موسیقی و اهالی این حوزه وجود دارد؟ و چرا رسانه ملی نقش خود را در قبال معرفی و ارائه آثار موسیقایی که به نوعی خوراک فرهنگی مخاطب تعریف می شود، ایفا نمی کند.این مسائل همواره سوالات جدی اهالی موسیقی است.

کد مطلب: ۶۱۰۴۸۹
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، دیر زمانی ست که عادت کرده ایم هرجا نیاز به مخاطب و همراهی اش داشته ایم در اندازه خط قرمزها دست ببریم و از موسیقی بهره بگیریم. این قلم از هفت هنر، همیشه دیوارش کوتاه بوده است، در جایی حرام و گوش سپردن به آن ممنوع خوانده می شود و در جایی بلامانع است و می توان بیشترین استفاده ها را از آن برد. موسیقی در راهپیمایی ها، زمان انتخابات، روزهای عید و ... به چاشنی برنامه های صدا و سیما اضافه می شود و در روزهای دیگر حذف...

عید امسال نیز همچون سال های گذشته شاهد حضور پررنگ هنرمندان عرصه موسیقی در برنامه های مختلف شبکه های تلویزیونی بودیم. از اجرای خواننده ها گرفته تا حضور گروه هایی که پیش از این حضورشان در تلویزیون ممنوع به شمار می رفت و حال سیاست ها ایجاب می کند که برای دوره ای چند روزه این ممنوعیت ها برداشته شود تا شاید مخاطب را بتوان پای برنامه های نوروزی تلویزیونی نشاند، باقی سال اهمیتی ندارد! گروه پالت، گروه سون، حامد همایون، علی زند وکیلی، محمد علیزاده و ... هنرمندانی بودند که در این روزها در قاب تلویزیون قرار گرفتند.

ورود موسیقی به تلویزیون بعد از انزوای چندین ساله پس از انقلاب و جنگ و دوره انحصاری سرودهای انقلابی از اواسط دهه ۷۰ شروع شد باز شدن پای کلیپ های موسیقی به تلویزیون و ترانه های پاپ و ورود خوانندگان جوان عرصه موسیقی پاپ همه از اتفاق های این دوران بود که عمر طولانی ای نداشت. در ادامه حجم پخش این آثار کم شد و به سمت و سوی دیگری رفت. هنوز رویکرد صدا و سیما در مورد ترانه ها و آثار موسیقایی مشخص نیست، اینکه چه نگاهی وجود دارد، ممیزی ها چیست و آثار از چه نظر باید مورد بازبینی قرار بگیرند تا برای پخش از رسانه ملی مجاز شناخته شوند.

این مسئله همواره مورد اعتراض هنرمندان بوده است که چرا رسانه ملی به موسیقی نگاه جدی نداشته و در پخش آثار موسیقایی کم کاری می کند؟ چرا نگاه ابزاری به موسیقی و اهالی این حوزه وجود دارد؟ و چرا رسانه ملی نقش خود را در قبال معرفی و ارائه آثار موسیقایی که به نوعی خوراک فرهنگی مخاطب تعریف می شود، ایفا نمی کند.مگر نه اینکه رسانه ملی به عموم مردم و اهالی هنر تعلق دارد و باید در جهت جوابگویی به نیاز مخاطب گام بردارد. چرا نباید انواع موسیقی توسط این منبع به مخاطب ارائه شود و مخاطب نیز با تعلق خاطر نه فقط در روزهایی خاص بلکه در تمامی ایام از آن استفاده ببرد. مگر نه اینکه رسانه ملی باید جمعی از کارشناسان را از اهالی خودِ موسیقی به کار گیرد تا در تهیه این خوراک به مخاطب به صورت درست وارد عمل شوند، آن هم در روزهایی که می بینیم دیگر این سیاست ورزی ها و نگاه ابزاری داشتن به هنر و هنرمند جوابگوی اهداف یک جامعه نیست و مخاطب نیاز خود را از کانال هایی دیگر دریافت می کند.

دیگر وقت آن رسیده که سرمان را که همچون کبک در زیر برف فرو کرده ایم بیرون آورده و نگاهی به اطراف داشته باشیم، نیاز مخاطبان مان را بهتر بشناسیم و در رفع این نیاز گام های درست تری برداریم. موسیقی و هر هنر دیگری نیاز به توجه و رسیدگی خارج از نگاه سودجویانه و غرض ورزانه دارد، می توان از فرصت ها استفاده کرد تا اَدای دینی شود نسبت به آنچه که سالهاست مغفول مانده و در زیر نقاب بی توجهی ها در حال فروپاشی و از بین رفتن است.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار