یادداشت;
تقابل فقر مادي با فقر فرهنگی
در آستانه سال جديد و در ميان جشن هاي نيكوكاري،برخي بي لطفي هاي مردمي نسبت به نيازمندان منشا دل چركيني است.
به گزارش خبرنگار پانا از آذربايجان شرقي، اين روز ها كه عيد نوروز به پشت دروازه شهر رسيده است و ضرب آهنگ قدم هاي بهار به گوش مي رسد،جشن نيكوكاري از جمله كارهاي پسنديده اي است كه عيد را به كأم نيازمندان نيز شيرين مي كند.
امسال شاهد كمك هاي بسيار هموطنان خود بوده ايم كه دست هاي مهر خود را به سوي افراد بي بضائت جامعه گشوده اند اما در اين ميان بعضي كم لطفي ها به چشم مي خورد كه موجبات رنجش را فراهم مي ساخت.اينكه بعضي افراد البسه و وسايل كهنه و بي كاربرد خود را كه ديگر ارزش پوشيدن و استفاده كردن نداشتند براي اهدا به نيازمندان مي آوردند.غافل از اينكه جنس مهرباني اين حركت ها را بر نمي تابد و اين مثال را يادآور مي شود كه آنچه بر خود نمي پسندي براي ديگران نيز مپسند.
شايد آن ها فراموش كرده اند كه نيازمندان نيز مانند ما انسان اند و حقوق مشتركي با ما دارند و پوشيدن لباسهايي مناسب يا داشتن وسايلي مرغوب حق آنان نيز هست.ولي همان افراد كه با بي مهري تمام وسايل دورانداختني خود را به كميته امداد مي آوردند بهترين لباسها را بر تن كودكان خود مي كنند.البته بودند كساني كه دستان پر مهرشان را در نهايت بخشندگي و مهرباني باز نموده و براي نشاندن تبسم بر لب هاي نيازمندان از هيچ كوششي فروگذار نبوده و بهترين وسايل را در طبق اخلاص گذاشته و اهدا مي نمودند.
يادمان باشد كه فقر نمي تواند احساس لذت هاي كودكانه را در آدمي كور كند و توانگران جامعه بايد بر خود لازم شمارند كه به ياري و مساعدت نيازمندان جامعه شتافته و در خلق شدن حس هاي زيبا براي افراد ناتوان مخصوصا كودكان سهمي بسزا داشته باشند و خشنودي و رضايت خداوند را نيز حاصل نمايند.
اي كاش جشن هاي نيكوكاري تنها براي فقر مادي نبود و فقر فرهنگ را نيز شامل مي شد.آن گاه همان نيازمندان به پول،به نيازمندان فرهنگ نوع دوستي را مي آموختند.اين روز ها كه جامعه ما در مسير پيشرفت قرار گرفته ،همين لغزش هاي كوچك و همين كم لطفي ها مي تواند راه ما را كج كند.
جامعه امروز تنها نيازمند سرمايه نيست بلكه به شعور و فرهنگ هم نياز دارد.بياييد به دنبال چاره اي براي زدودن فقر فرهنگ باشيم زيرا جامعه نه از كمبود پول ،بلكه از كمبود فرهنگ رنج مي برد .
يادداشت از: ديبا پورباقري
ارسال دیدگاه