یک روز از آن نود و پنج روز سخت،به بهانه شهادت حضرت زهرای مرضیه(س)
حضرت علی علیه السلام مولا حتّی در جایی که مصلحت نظام اسلامی ایجاب می کرد به کمک خلیفه میشتافت و به او مشاوره می داد.
مولا علی غرق در افکار دور و دراز خود در گوشه ای از خانه نشسته بود. هنوز تألّمات رحلت پیامبر برجان و دل مسلمانان سنگینی می کرد و التیام نیافته بود. روزگار باشکوه مدینه ی فاضله ی پیامبر گذشته بود و آن همه صفا و خلوص و تبلور انسانیت که با اتّصال به وحی به آسمانها راه می برد به طور زنده در خاطره ی پیروان آن پیامبر رحمت جاری بود. فاطمه(س) بیقراری میکرد. هر بار چیزی را بهانه میکرد و به اعتراض سخنی میراند. سکوت سنگین مولاعلی و آرامش او بربیقراری فاطمه(س) میافزود.
مولا در برابر آنچه رخ داده بود، به طور مطلق سکوت کرده بود. او حتّی گاهی به کنایه ای هم سخنی که بوی اعتراض دهد بر زبان جاری نمیکرد.
مولا حتّی در جاهایی که مصلحت نظام اسلامی ایجاب میکرد به کمک خلیفه میشنافت و به او مشاوره میداد.
علی(ع) را که همه میشناختند، هم در شجاعت چنان آوازهای داشت که دیگر نیازی نبود دست به قبضه شمشیر ببرد. همین که نامش در دهانها میپیچید هر چه ناحق و ناصواب بود، به گوشهای میخزید و حساب کار خود را میکشید از طرفی دفاع او از شریعت اسلام نیز بر هیچ کسی پوشیده نبود. او در برابر کوچکترین ناملایمات و بدعتها آرام نمیگرفت و به شدّت مقابله میکرد و به سختی برمیآشفت. اما چه شده بود که اکنون هم از آن شجاعت خبری نبود و هم از آن حساسیت های دفاع از شریعت ؟ کسی چه میدانست شاید او چیزی بزرگتر از حق خود را میدید و میپایید.
آن روزهم یکی از آن روزها بود که فاطمه(س) به تنگ آمده بود.
فاطمه با حزن و اندوهی که از طوفان نهفته در عمق وجدانش حکایت ها میکرد فریاد برآورد:"آخر پسر ابوطالب تو مگر همان مرد نیستی که از شمشیرت فریاد عدالت، انصاف و شجاعت میتراوید؟ پس چرا اینگونه در انزوا و سکوت به دیوارهای خانه پناه برده ای؟ تو را چه می شود؟
فاطمه(س) در همین ناله ها و گفتگوها بود که صدای اذان از مناره های مسجد پیامبر بلند شد. مولا نفس راحتی کشید. رضایت از سیمایش میبارید. به سرداران فاتحی میماند که نوید یک فتح و پیروزی بزرگ را دریافته است.
گویی آسمانیان به کمکش شتافته اند. به آرامی و با طمأنینه سر را به سوی فاطمه(س) چرخاند و از پنجره کوچک خانه با انگشت به بیرون اشاره کرد و گفت:" اشهد ان لا اله الا الله و اشهد انّ محمد رسول الله." می شنوی فاطمه این صدا نباید خاموش شود. اگر میبینی علی در خود فرورفته است و کاری از پیش نمیتواند بُرد، برای این است که این صدا باید مکانها و زمانهای زیادی را درنوردد. این صدا باید مرزهای زمان و مکان را فرو ریزد. این صدا باید بماند.
آری راز سکوت علی (ع) را نه که فاطمه نمیدانست، می دانست .
چرا که فاطمه رازآگاه ترین صبور
و علی صبورترین رازآگاه تاریخ بودند.
فتح الله استارکی
ارسال دیدگاه