یک روز از آن نود و پنج روز سخت،به بهانه شهادت حضرت زهرای مرضیه(س)

حضرت علی علیه السلام مولا حتّی در جایی که مصلحت نظام اسلامی ایجاب می­ کرد به کمک خلیفه می­شتافت و به او مشاوره می­ داد.

کد مطلب: ۶۰۱۵۴۶
لینک کوتاه کپی شد

مولا علی غرق در افکار دور و دراز خود در گوشه ای از خانه نشسته بود. هنوز تألّمات رحلت پیامبر برجان و دل مسلمانان سنگینی می کرد و التیام نیافته بود. روزگار باشکوه مدینه ی فاضله ی پیامبر گذشته بود و آن همه صفا و خلوص و تبلور انسانیت که با اتّصال به وحی به آسمانها راه می برد به طور زنده در خاطره ی پیروان آن پیامبر رحمت جاری بود. فاطمه(س) بی­قراری میکرد. هر بار چیزی را بهانه می­کرد و به اعتراض سخنی می­راند. سکوت سنگین مولاعلی و آرامش او بربیقراری فاطمه(س) می­افزود.

مولا در برابر آنچه رخ داده بود، به طور مطلق سکوت کرده بود. او حتّی گاهی به کنایه ای هم سخنی که بوی اعتراض دهد بر زبان جاری نمی­کرد.

مولا حتّی در جاهایی که مصلحت نظام اسلامی ایجاب می­کرد به کمک خلیفه می­شنافت و به او مشاوره می­داد.

علی(ع) را که همه می­شناختند، هم در شجاعت چنان آوازه­ای داشت که دیگر نیازی نبود دست به قبضه شمشیر ببرد. همین که نامش در دهانها می­پیچید هر چه ناحق و ناصواب بود، به گوشه­ای می­خزید و حساب کار خود را می­کشید از طرفی دفاع او از شریعت اسلام نیز بر هیچ کسی پوشیده نبود. او در برابر کوچکترین ناملایمات و بدعتها آرام نمی­گرفت و به شدّت مقابله می­کرد و به سختی برمی­آشفت. اما چه شده بود که اکنون هم از آن شجاعت خبری نبود و هم از آن حساسیت های دفاع از شریعت ؟ کسی چه میدانست شاید او چیزی بزرگتر از حق خود را می­دید و می­پایید.

آن روزهم یکی از آن روزها بود که فاطمه(س) به تنگ آمده بود.

فاطمه با حزن و اندوهی که از طوفان نهفته در عمق وجدانش حکایت ها می­کرد فریاد برآورد:"آخر پسر ابوطالب تو مگر همان مرد نیستی که از شمشیرت فریاد عدالت، انصاف و شجاعت می­تراوید؟ پس چرا اینگونه در انزوا و سکوت به دیوارهای خانه پناه برده ای؟ تو را چه می شود؟

فاطمه(س) در همین ناله ها و گفتگوها بود که صدای اذان از مناره های مسجد پیامبر بلند شد. مولا نفس راحتی کشید. رضایت از سیمایش می­بارید. به سرداران فاتحی می­ماند که نوید یک فتح و پیروزی بزرگ را دریافته است.

گویی آسمانیان به کمکش شتافته اند. به آرامی و با طمأنینه سر را به سوی فاطمه(س) چرخاند و از پنجره کوچک خانه با انگشت به بیرون اشاره کرد و گفت:" اشهد ان لا اله الا الله و اشهد انّ محمد رسول الله." می شنوی فاطمه این صدا نباید خاموش شود. اگر می­بینی علی در خود فرورفته است و کاری از پیش نمی­تواند بُرد، برای این است که این صدا باید مکانها و زمانهای زیادی را درنوردد. این صدا باید مرزهای زمان و مکان را فرو ریزد. این صدا باید بماند.

آری راز سکوت علی (ع) را نه که فاطمه نمیدانست، می دانست .

چرا که فاطمه رازآگاه ترین صبور

و علی صبورترین رازآگاه تاریخ بودند.

فتح الله استارکی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار