نگاهی به نمایش آشپزخانه در جشنواره تئاتر فجر
فرار تماشاگران از سالن تئاتر
این نوع روایت شاید بتواند در راستای انفعال و استیصال شخصیت ها پیش رود اما پرواضح است که در روایت و داستانگویی الکن باقی مانده است و نمی تواند که مخاطب را به خود جذب کند؛ کما اینکه در طول نمایش و از همان ابتدا شاهد ریزش تماشاگران بودیم و بسیاری از تماشاگران در برخورد اولیه با نمایش تاب حضور در سالن را نیافتند و سالن نمایش را ترک کردند.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ ما وقتی می خواهیم درباره یک اثر مطلبی بنویسم مطلبی تحت عنوان نقد خیلی مهم است که بدانیم با چه گروه نمایشی مواجه هستیم آیا آنها یک گروه حرفه ای و کارکشته هستند یا دانشجویانی که اولین تجربه های تئاتری خود را تجربه می کنند. درباره نمایش «آشپزخانه» به کارگردانی «محمدرضا رادمند» این اطلاعات در اختیار ما نیست. اما ما اساس را بر این گذاشته ایم که جمعی از فارغ التحصیلان و دانشجویان تئاتر دست در دست هم نهاده اند و یک اثر نمایشی خلق کرده اند.
«آشپزخانه» داستان چند جوان است که در کشوری بیگانه یک کافی شاپ را می چرخانند. آنها در اولین روز کاریشان از سوی صاحب ملک جلوی فعالیت آنها گرفته می شود. در حالی که آنها متوجه می شوند که پیش از اینکه آنها دست در دست همدیگر کارشان را شروع کنند فعالیت آنها در کافی شاپ منتفی بوده است.
شروع نمایش بسیار خسته کننده است، نمایش در حالی شروع می شود که بیش از ۲۰ دقیقه از زمان شروع نمایش گذشته است اما صحنه در تاریکی بسر می رود. شخصیت ها در تاریکی می آیند و می روند چون برق مکان آنها تا قبل از زمان خاصی روشن نمی شود. تاریکی فضا حتی اگر کارکرد معنایی داشته باشد باز نمی تواند تا این مدت زمان ادامه داشته باشد و انتظار داشت که تماشاگر همچنان پای نمایش نشسته باشد. نور صحنه یا همان نور مکان باز به تناوب قطع می شود که از لحاظ معنایی هم در این لحظه از نمایش اصلا معنا ندارد.
زمان نمایش ۹۰ دقیقه است و بیش از نیمی از نمایش گذشته و هنوز مسئله اصلی نمایش مطرح نشده است. این مقدمه طولانی باعث سرخوردگی تماشاگر می شود. وقتی آشفتگی ایجاد می شود و کارگران می فهمند که کافه تعطیل است، کارگران جوان در کافی شاپ پراکنده می شوند. آنها باید کار خود را تعطیل کنند و با یک صحبت کوتاه مسئله برایشان روشن می شود که هیچ جایی در آینده آن مکان ندارند. «فروغ» شخصیتی است که دیگران را برای راه اندازی کافه دور خود جمع کرده است نهایت تلاش او برای مانع شدن از تعطیلی کافه تدوام کار کافه تا ساعت ۶ بعدازظهر است.
در واقع شخصیت ها در وضعیتی گرفتار شده اند که توانایی ایستادگی و مقابله با آن را ندارند. داستان در یک تایم طولانی در یک خط راست بدون فراز و نشیب طی می شود تا تعادل وضعیت شخصیت ها به هم بخورد.
در این نمایش از زمانی که تعادل شخصیت ها با شنیدن خبر تعطیلی کافه به هم می خورد شاهد انفعال عمده شخصیت ها هستیم. حتی فروغ که سرپرست گروه محسوب می شود هم کنش خاصی برای برگرداندن تعدل به زندگی شخصیت ها انجام نمی دهد. نمایش بعد از این فقط به گذر زمان می گذرد. گویی که زمان را باید آنقدر تلف کرد تا به ساعت ۶ و اخرین سرویس دهی کافه چی ها برسیم.
این مدل روایت فقط مسئله ای را مطرح می کند سپس آن را گنگ و نامغهوم رها می کند. ما از طریق روابط بین اشخاص و دیالوگهای روزمره آنها پی می بریم که کافه چی ها عده ای مهاجر هستند که بعضا وضعیت مامطلوبی در غربت دارند. بعد از اینکه کافه تعطیل می شود به نوعی زندگی انها وارد مرحله بغرنجی می شود که این را در دیالوگهای شخصیت ها می شنویم. استیصال و انفعال اشخاص در برابر خبر تعطیلی کافه شاید به نوعی استیصال مهاجران در غربت را بازگو کند. تلاش دست جمعی برای رونق زندگی و موانعی که بر سر راه آنها وجود دارد و این موانع نیز از سوی هم وطن ها ایجاد می شود.
این نوع روایت شاید بتواند در راستای انفعال و استیصال شخصیت ها پیش رود اما پرواضح است که در روایت و داستانگویی الکن باقی مانده است و نمی تواند که مخاطب را به خود جذب کند؛ کما اینکه در طول نمایش و از همان ابتدا شاهد ریزش تماشاگران بودیم و بسیاری از تماشاگران در برخورد اولیه با نمایش تاب حضور در سالن را نیافتند و سالن نمایش را ترک کردند.
ارسال دیدگاه