هنرمند دواتگری در گفت و گو با پانا؛

سماورهایی که می‌سازم در تبریز نه رقیب دارند، نه خریدار!

«دواتگری» یکی از زیرشاخه‌های صنایع دستی است که عمری چندهزار ساله دارد و یکی از نخستین شغل‌های تاریخ بشر به شمار می‌آید. شیوه کار در دواتگری به این گونه است که اشیا فلزی را به روش سرد می‌سازند. «جلیل مثنی» یکی از هنرمندان کارکشته در این عرصه است که به ادعای خود، سماورهایی می‌سازد که در سطح تبریز، کسی نمی‌تواند مثل آن‌ها را خلق کند.

کد مطلب: ۵۹۳۴۰۶
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا از آذربایجان شرقی، «دواتگری» یکی از زیرشاخه‌های صنایع دستی است که عمری چندهزار ساله دارد و یکی از نخستین شغل‌های تاریخ بشر به شمار می‌آید. شیوه کار در دواتگری به این گونه است که اشیا فلزی را به روش سرد می‌سازند. «جلیل مثنی» یکی از هنرمندان کارکشته در این عرصه است که به ادعای خود، سماورهایی می‌سازد که در سطح تبریز، کسی نمی‌تواند مثل آن‌ها را خلق کند.

وی درباره سابقه کار خود می‌گوید: وقتی کلاس سوم دبستان بودم، به واسطه پدرم ساختن صنایع دستی مثل سماور و دیگ و سایر ظروف مسی را شروع کردم. و الان می‌توان گفت ۵۰ یا ۶۰ سال است که در این عرصه فعالیت می‌کنم.

مثنی ادامه می‌دهد: حدودا سال گذشته بود که اقدام به اخذ مجوز از سازمان صنایع دستی کردم ولی گفتند چون سنم گذشته نمی‌توانم پروانه بگیرم. این در حالی است که هنرمند در سن من می‌تواند به پختگی برسد و خلق آثار قدرتمندتری را پیش بگیرد.

وی می‌افزاید: البته پارسال کارشناسان صنایع دستی وقتی آمدند و کارهایم را دیدند، متحیر شدند و خیلی زود اقدام به صدور پروانه کردند و الان یک سال است که پروانه دارم.

وی درباره قدرت کارهای خود ادعا می‌کند: به جرات می‌توانم بگویم سماورهایی که می‌سازم، در سطح تبریز خارق‌العاده‌اند و به واسطه طراحی خاص و مصالح گران‌قیمتی که در آن‌ها به کار می‌برم، هیچ‌کس فعلا در تبریز قادر به ساخت امثال آن نیست.

این هنرمند پیشکسوت صنایع دستی می‌گوید: هرچند کار اصلی من ساخت سماور نبود ولی هرازگاهی وقتی مشغول انجام سفارش مشتریانم هستم، طرح خاصی به ذهنم می‌آید و این عشق به هنر است که در آن لحظه مرا وا می‌دارد دست به کار ساختن سماورها بشوم.

وی درباره مشکلات مالی که برای فعالان این عرصه وجود دارد اظهار می‌کند: من فعلا حتی یک ریال از طریق کارهایی که ساخته‌ام سود به دست نیاورده‌ام، حالا می‌توانیم به مردم حق بدهیم که پول خریدن چنین لوازم تجملاتی را ندارند ولی حداقل ادارت و سازمان‌ها به خوبی می‌توانند حمایت و یاری کنند.

وی با اشاره به احساس تعلق خود به تبریز تصریح می‌کند: از اصفهان پیشنهاد کار داشتم ولی بنابر خواست آن‌ها که به جای نام تبریز زیرکارهایم، نام اصفهان را بنویسم، پیشنهاد را رد کردم. من در وهله اول برای افتخار تبریز کار می‌کنم و در درجه دوم به منافع خودم می‌اندیشم. دوست دارم که تبریز و هنرمندانش به دنیا نشان داده شوند.

مثنی در پایان تاکید می‌کند: برگزاری جشنواره‌هایی برای فعالان و پیشکوستان عرصه صنایع دستی، یکی از راه‌های تشویق هنرمندان است؛ چنانکه در جشنواره دیروز هم هرچند با تقدیرنامه و مبلغی اندک، هنرمندان را برای ادامه امیدوارتر کردند.

گفتگو از: بهنام عبداللهی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار