نوشته ای در سوگ کولبران مرز نشین

نوشتن در سوگ هم وطنان غیور کرد،کولبرانی که برای تهیه مایحتاج اولیه زندگیشان،جانشان را وجه المعامله قرار می دهند خیلی سخت است.

کد مطلب: ۵۹۲۸۴۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش پانا کردستان،نوشتن در سوگ هم وطنان غیور کرد،کولبرانی که برای تهیه مایحتاج اولیه زندگیشان،جانشان را وجه المعامله قرار می دهند خیلی سخت است.

نمی دانم تا به حال در سرمای شدید و شرایط نا مساعد جوی حتی برای تفریح در کوهستان بوده اید یا نه؟

بیایید کمی تصویر سازی کنیم.

کودک گرسنه است،همسرم لباس مناسب ندارد،سقف خانه ام در باران و برف شبیه دوش حمام است،طلبکارم مدام سر کوچه و پشت دیوار در کمین است و......این ها را تصور کنید:

هر جا برای استخدام رفتم کاری نیافتم نه در شهر خودم و نه در شهرهای اطراف و نه حتی در پایتخت کشور کاری نیافتم که شکم کودک گرسنه ام را سیر کنم و تنپوشی مناسب برای همسرم و جوابی برای چشمان پرسشگر طلبکار بیابم.

تنها راه چاره رفتن به آنسوی مرز و کول کردن مقدار زیادی جنس قاچاق و عبور از گردنه های سخت و خطر ناک کوهستانی و فرار از دست ماموران معذور قانون است.

ای وای...یادم نبود که برف سنگینی باریده و تمام راه ها بسته شده و عبور از مرز کوهستانی خطرناک تر شده اما چاره ای نیست باید بروم و میروم.

چند روزیست از آوار بهمن بر روی سر من و چند کولبر دیگر گذشته نمی دانم چه شد که ناگهان هم زیر پاهایم خالی شد و هم حجم زیاد برف روی سرم آوار شد نمیدانم چند روز یا چند ساعت گذشته تمام تنم سر شده دردی حس نمی کنم اماچرا درد..درد...دردی رو حس می کنم...نگرانم...نگران کودکم...نگران همسرم...نگران خانواده ام که اکنون علاوه بر گرسنگی و سرما باید جوابگوی طلبکارم هم باشند.....

خدایا می شود این آوار بهمن از روی سرم کنار رود؟می خواهم به سوی خانواده ام بشتابم و شکمشان را سیر کنم و لباس برتنشان بپوشانم می خواهم....

اما نه یادم نبود دیگر طاقت ندارم تحمل این همه سختی و بدبختی را ندارم نمی توانم جوابگوی چشمان کودک و همسرم باشم.

خدایا تمامش کن..دیگر نمی توانم...

یاد بود نمی خواهم... تشییع با شکوه نمی خواهم...

فقط من را ببر....من را ببر

یادداشت//مهران آل نبی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار