نگاهی به نمایش «قاقمان»
ترس و وحشت در کرگدن ایرانی
نمایش «قاقمان» نکته تازه ای برای تماشاگر ندارد. مفهومی که در این نمایش قصد بیان آن وجود دارد در آثار نمایشی و ادبی برجسته دنیا به بهترین نحو ممکن بیان شده است. خواه ناخواه نمایش با آثار ذکر شده فوق بررسی می شود. اما اگر اثر فوق را با توجه به مایه های وحشت انگیزی که دارد در این گونه بررسی کنیم شاید بتوان گفت که تا حدودی اثر در القای حس ترس به تماشاگر موفق بوده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ سه زن و دو مرد به خاطر شیوع یک بیماری که سلب کننده هستی انسانی بشر است به یک گاوداری درنقطه ای دور دست از شهر پناه می برند. اما بعد از مدت کوتاهی مشخص می شود که همگی آنها به بیماری قاقمان دچار شده اند. فقط در این بین دختر جوانی که نگهبان گاوداری از نوجوانی به او علاقمند بوده است علائم بیماری در او دیده نمی شود. مهران نگهبان گاوداری به دختر ابراز عشق می کند اما دختر اعتراف می کند که از مرد دیگری که حود دچار قاقمان شده است حامله است.
نمایش «قاقمان» به نمایشنامه «کرگدن» و «کوری» ساراماگو پهلو می زند. در هر دو اثر انسان ها دچار استحاله می شوند و هویت انسانی خود را از دست می دهند. نمی خواهیم «قاقمان» را با این دو اثر مقایسه کنیم که بالکل قیاسی اشتباه است. ولی باید پرسید که نویسنده در پی چه مفاهیمی بوده است.
مهران آدم های تازه وارد را از لحاظ درک و شعور با گاو مقایسه می کند. مهران نگهبانی است که تنها همدم اش گاو هایی است که از آنها نگهداری می کند. آدم های اطراف او از محیط زیست انسانی خارج می شوند و وارد اخور می شوند.
نمایش «قاقمان» نکته تازه ای برای تماشاگر ندارد. مفهومی که در این نمایش قصد بیان آن وجود دارد در آثار نمایشی و ادبی برجسته دنیا به بهترین نحو ممکن بیان شده است. خواه ناخواه نمایش با آثار ذکر شده فوق بررسی می شود. اما اگر اثر فوق را با توجه به مایه های وحشت انگیزی که دارد در این گونه بررسی کنیم شاید بتوان گفت که تا حدودی اثر در القای حس ترس به تماشاگر موفق بوده است.
شروع نمایش همراه با کارکتر شنل پوشی است که همچون موجود ناشناخته و وحشت انگیزی در پوستین خود فرو رفته است. نمادی از یک عنصر بیگانه و مرموز. وحشت عنصری است که از ابتدای نمایش بر آن تاکید شده است. هم در لحظه ورود افراد تازه وارد به گاو داری و هم در لحظاتی که گاو گرسنه سر بر دیوار می کوباند. این حس ترس همراه با موسیقی تشدید می شود. اما از آنجایی که نمایش یک شروع رئالیستی دارد در ادامه مایه های تخیلی و مرموز تعادل در روایت را از بین می برد. بیماری و قاقمان عناصری هستند که تماشاگر را در مسیر دیگری از روایت می اندازند. تخیل و عناصر فرا زمینی و ماورایی روایت داستان و را ساده اما چفت و بست آن را سست می نماید؛ زیرا بستر عناصر فرازمینی در ابتدای نمایش کاشته نشده است. شاید تصور بر این باشد که وجود موجود ناشناخته بستر اولیه نمایش است. در حالی که این عنصر بیگانه فقط در ذهن مخاطب سوال ایجاد می کند و البته به این سوال پاسخ داده نمی شود.
ارسال دیدگاه