ایران مهد امنیت جهان است
به یاد مدافعان حرمی که هستند و رفتند تا باشیم و بمانیم
خبرگزاری پانا: اینجا ایران است. جزیره ثبات در اقیانوس پرتلاطم خاورمیانه. در غرب ایران، ترکیه وعراق آبستن ناآرامی های داخلی و ترور هستند. در شرق کشور، پاکستان وافغانستان محور شرارت منطقه لقب گرفته اند که در داخل خاک هایشان تروریست پرورش می دهند. در جنوب ایران و زیر پای خلیج فارس، یمن و بحرینی وجود دارند که کل جمعیت شان به اندازه یکی از استان های کشورمان است اما درگیر جنگ داخلی و تعرض های خارجی اند و در شمال هم که هم پیمانان رژیم منحوس صهیونیستی قرار دارند و پایگاه های نظامی آمریکا در ارمنستان و آذربایجان کل خاورمیانه را پوشش نظامی داده است اما ...
اما امنیت درچهارجهت اصلی جغرافیایی "شمال، جنوب، شرق وغرب" و در چهار جهت فرعی "شمال غربی، شمال شرقی، جنوب شرقی وجنوب غربی" کشور تامین است. هر جنبده ای که بخواهد امنیت مرزهای ایران اسلامی را تهدید کند فورا زیر ذره بین می رود و اگر بخواهد دست از پا خطا کند نفس هایش به شماره می افتد.
این امنیت مرهون غیرت مردانی است که در نقاط صفر مرزی و صدها کیلومتر آنطرف تر در مرزهای اعتقادی وسیاسی کشورمان، جانشان را در کف دست گرفته اند وبرای امنیت پایدار این نظام تلاش می کند.
سکانس اول:
در خانه نشسته است و اخبار نیمروزی را دنبال می کند. وقتی تحولات میدانی سوریه را کارشناس سیاسی خبر بررسی یا اخبار، سخنرانی سیدحسن نصرالله را لابلای اخبار ناامنی های اروپا پخش می کند رگ غیرتش متورم می شود و می گوید: چرا باید بودجه مملکت را به حلقوم عرب ها بریزیم؟ چرا منِ جوان باید بیکار باشم اما جوان عرب از بودجه کشور من تامین شود و حزب الله از موشک های ساخت ایران استفاده کند و ایران در فلسطین ونوار غزه بیمارستان بسازد؟
این سوالات کلیشه ای تنها سوال او نیست. سوال اکثر جوانان ایرانی است که می گویند چرا حزب الله و نظام سوریه باید شریک بودجه کشور ما شوند؟ اما همه آنها یک وجه مشترک دارند! یا روشنفکر هستند ودلارهای آمریکایی در خانه دارند ومنتظرند قیمت ارز بالا برود تا روز به روز فربه تر شوند یا عناد وبغض شان نسبت به نظام، ابدی است و اپوزوسیون هستند اما بدلیل مشکلات مالی، توان خروج از کشور را ندارند.
آنها آروق روشنفکری می زنند تا نفخ بغضشان درمان شود. فعلا همین قدر در مذمت بغض شان کافیست.
سکانس دوم:
هزاران کیلومتر دورتر از وطن وخانواده برای حفظ اعتقاداتش می جنگد. حرکت در خط تشیع واسلام محمدی هرچند سخت است اما شیرینی رسیدن به هدف، سختی این راه را آسان می کند. برای دفاع از حرم آل محمد جانش را در کف دستش گرفته و به صدای "هل من ناصر ینصرنی" ولیِ زمانش لبیک گفته است.
در کنارش، همرزم لبنانی وعرب زبانش را می بیند که در حلب شمشیررا بر علیه کفار که پرچم اسلام آمریکایی را در دست گرفته اند از روبسته است. یکی ایرانی شیعه ودیگری عرب اهل سنت است ولی برای دفاع از آرمان های اصیل اسلام ناب محمدی به سوریه و کنار حرم عقیله اهل بیت "حضرت زینب" آمده اند. حقوقی که میگیرند یک صدم حقوق های نجومی مدیران ونصف حقوق یک کارمند ساده بانک است اما خیلی ها میگویند میلیونی حقوق وپاداش می گیرند وبودجه کشور را می مَکند. سرما را به جان میخرند تا آرامش وگرمای امنیت را به مردم کشورشان و مسلمانان هدیه کنند. نیابتی می جنگند تا مرزهای کشورمان از هرگونه تهدید مصون باشد. خلاصه اینکه هستند تا باشیم.
سکانس سوم؛
سفیر روسیه در ترکیه حین کنفرانس خبری به ضرب گلوله به قتل می رسد. کامیونی در برلین به صف مردم در بازار کریسمس رانده و مردم بی گناه زیر گرفته می شود. در قلب سوئد وشهر استهکلم داعش تهدید به بمب گذاری می کند ومترو، فرودگاه و ایستگاه های ناوگان حمل ونقل ریلی تعطیل می شود. در فرانسه مردم در حین تماشای تئاتر سلاخی می شوند تا در مهد دموکراسی دنیا، پاریس ناامن ترین پایتخت اروپا لقب بگیرد.
اما نگارنده هم اکنون در شمالغربی ترین مرکز استان نقشه ایران در کنار بخاری نشسته وبا آرامش کلمات را کنار هم قطار می کند و این آرامش را مدیون مدافعان مرز وحرمی است که نیابتا سختی جنگ را به جان خریده اند تا رفاه و امنیت را به ما پیشکش کنند.
اینجا ایران است. جزیره ثبات در اقیانوس پرتلاطم خاورمیانه! اگر فرودگاه های کشور بخاطر تهدیدهای امنیتی تعطیل نشده یا مردم بدون دغدغه به امورات روزمره خود رسیدگی می کنند و در تئاتر و سینما سلاخی نمی شوند و سایه تهدیدهای شوم تروریست ها بر سرشان سنگینی نمیکند دلیلش تنها وتنها غیرت مردانی است که جانشان را فدای امنیت کشورشان کرده اند.
می خواهم از ایران، مهد امنیت جهان، سرزمین دلیرمردان و زادگاه شهیدان باکری، کاظمی، همت، خرازی، باقری، کاوه وهزاران هزار شهید گلگون کفن درود بفرستم بر روان پاک شهیدان مدافع حرم.
سلام عزیزان آرمیده در خاک، سلام ای لاله های عاشق و سلام ای گلچین های بهشتی.
یادداشت از مرتضی حیدری مرنگلو
ارسال دیدگاه