سارا داروفروش کارگردان نمایش «گمشده در یانکرز»

تماشاگر بعد از دیدن نمایش به زندگی خودش نقب بزند

«سارا داروفروش» کارگردان «گمشده در یانکرز» گفت:« من سعی کردم که قصه و مضامین «گمشده در یانکرز» آن را به برخی از مواردی که در خانواده ها جاری است تعمیم بدهم. بی مهری زیاد شده است. این تعرضات در همه جوامع دیده می شود. درست است که اتفاقات این خانواده در جنگ جهانی رخ می دهد و در کشور دیگری اتفاق می افتد اما برای همه جوامع تعمیم پذیر است.»

کد مطلب: ۵۳۶۷۵۸
لینک کوتاه کپی شد

نمایشنامه «گمشده در یانکرز» از جمله متن های نمایشی مهم «نیل سایمون» نویسنده آمریکایی است که برای او جایزه پولیتزر را به ارمغان آورده است. «سارا داروفروش» کارگردان جوانی است که این متن نمایشی را در تماشاخانه فنی زاده بر روی صحنه برده است.

سارا دارو فروش در گفت و گو با خبرنگار سرویس فرهنگی پانا؛ درباره علت انتخاب این متن نمایشی گفت:« حقیقت اینه که با «نیل سایمون» تا قبل از نمایشنامه «گمشده در یانکرز» چندان آشنایی با متن هایش نداشتم. البته «پزشک نازنین» به کرار اجرا شده و «شایعات» هم کم بیش اجراهایی داشته است و این اجراها را دیده بودم. البته چندان در این متن ها غور و جستجو نکرده بودم که بخواهد من را به سوی خودش بکشاند. خیلی اتفاقی با «گمشده در یانکرز» آشنا شدم. وقتی این متن را خواندم متن طولانی به نظر می رسید و با حال و هواییکه دارد احساس کردم که شاید از حوصله مخاطب الان خارج باشد. ولی یک نکات پر رنگ و محتوای جذابی داشت که مرا ترغیب کرد که این متن را برای نمایشنامه خوانی در ابتدا انتخاب کنم تا مخاطبین بیشتر با آن آشنا شوند چون احساس می کردم که کمتر به سمت این متن رفته اند. به همین دلیل بعدها به اجرای صحنه ایش فکر کردم.»

وی درباره نمایشنامه خوانی «گمشده در یانکرز» افزود:« این متن را پارسال دو بار نمایشناه خوانی کردم؛ آذر ماه که اجرا کردیم استقبال مخاطبین خیلی خوب بود و احساس کردم که این متن را دوست دارند. اجراخوانی مجدد را دی ماه رفتیم و بعد یک مقدار روی متن کار کردم و با اجازه مترجم حذفیاتی در متن انجام دادم؛ چون مخاطب متن باید اجرا را در یک مکان کوچک تاب بیاورد. متن اگر بخواهد وفادارنه و بدون حذفیات اجرا شود ۲ ساعت اجرای آن به طول می انجامد. من از صحنه های اولیه متن چندین قسمت را حذف کردم. چون صحنه های معارفه شخصیت هاست. قسمت اول با مشارکت اساتید نمایشنامه نویسی که اشراف بر متون نمایشی سایمون دارند بازنویسی شد. در نهایت احساس کردم علیرغم اینکه حذفیات زیادی در نمایشنامه ایجاد کرده بودیم اما خلل و مشکلی در فونداسیون متن ایجاد نشده است و اینکه تمرینات را شروع کردیم. با جزیی نگری و وسواس خاص با توجه به اینکه اولین متن خارجی است که کار می کردم.»

وی درباره درونمایه این متن نمایشی گفت:« سعی کردم آن حرف و مضمونی که نویسنده در لابه لای دیالوگهای شخصیت در پی آن بوده است را کشف و برای تماشاگر راه های فهم آن را ایجاد کنم. مضامینی مثل روابط خانوادگی، عشق و محبت مابین اعضای یک خانواده، چلنج ها و رفتارهایی که خودآگاه یا ناخودآگاه پیش می آید. اینکه ما باید چه جوری به سمت آن برویم. و بیشتر سعی کردم که این روابط را پر رنگ کنم. چیزی که در این متن خیلی مهم است تقابل بین دو نسل است. دو نوجوان وارد خانه ای با عقاید کهنه یک پیرزن می شوند که کلی ناهنجاری در زندگی اش داشته است؛ به طوریکه اصلا تبعه آن کشور نیست و در طی جنگ جهانی از یک کشوری مهاجرت می کند و به کشور آمریکا می آید. او در آمریکا سعی می کند با چنگ و دندان بچه هایش را بزرگ کند و سختی هایی که به خودش عارض شده است را چنان به بچه هایش تزریق کرده است که هر کدام از آنها دچار ناهنجاریهای درونی و روحی شده اند. مشکلات روحی توانی دارند و مانند لویی آن را بیرونی کرده اند و تبدیل به یک بزهکار شده است.»

وی در ادامه افزود:« من سعی کردم که قصه و مضامین آن را به برخی از مواردی که در خانواده ها جاری است تعمیم بدهم. بی مهری زیاد شده است. این تعرضات در همه جوامع دیده می شود. درست است که اتفاقات این خانواده در جنگ جهانی رخ می دهد و در کشور دیگری اتفاق می افتد اما برای همه جوامع تعمیم پذیر است. در یادداشت بروشور نمایش هم به این نکته اشاره کرده ام. حرف اصلی من این بود که محبت ها را در خانواده ها بیشتر کنیم. درک متقابل نسبت به یکدیگر داشته باشیم این موارد در صحنه ای که بِلا با مشکلات روحی که دارد سعی می کند که با زبان خودش با مادرش صحبت کند، دیده می شود. او می داند که مشکلاتی دارد اما نمی داند که چطور باید با مشکلاتش روبرو شود و می آید آن را با مادری در میان می گذارد که هیچ کمکی به او نمی کند؛ چون فکر می کند که همه کار برای فرزندانش انجام داده است و مهمترینش این است که آنها را از ابتدایی ترین مشکلات زندگی یعنی تشنگی و گرسنگی نجات داده است و سقف بالا سری برای آنها فراهم کرده است. می خواهم بگویم این چیزهای ابتدایی نیازهای یک فرزند نمی تواند باشد. شاید در اینها کم و کسری باشد اما محبت و مهر و مهرورزی والدین می تواند دیگر نیازها را پوشش دهد. نمی دانم چقدر موفق شده ام اما نیت واقعی من این بود. دوست دارم تماشاگر با این شخصیت ها همذات پنداری کند و نقبی بزند به زندگی های کنونی خودمان.»

وی در پاسخ به این سوال که آیا سالن فنی زاده ویژگی های لازم برای اجرای این نمایشنامه را داشته است، گفت:« من این کار را برای سالن انتظامی در نظر داشتم و در زمان مسئولیت خانم مقتدی برای اجرا، پلاتو ۲ تئاتر شهر را در نظر داشتم. خانم مقتدی خودشان یک برنامه ای داشتند برای کارگردانان جوان که کارهایشان را در پلاتو ۲ اجرا کنند که متاسفانه نشد و فکر کنم که کار را خانم مقتدی از لحاظ تایمینگ نپسندیدند و مناسب این سالن ندانستند. بعد ما برای سالن انتظامی درخواست کردیم. نمایش را اجرا کردیم که با تناقضاتی روبرو شدیم ابتدا از کار استقبال کرند و در نهایت گفتند که در شورا رد شده است. من اصلا به سالن کوچک فکر نکرد بودم. همانطور که شما هم احساس کرده اید اگر من بخواهم اتاق نشیمن یک خانه در آمریکای دهه ۴۰ را نشان دهم در یک سالن با عرض کم دستم بسته است. سعی کردم با بضاعتی که داشتیم کنار بیایم و میزانسن هایم را محدودتر کنم.»

وی ضمن اشاره به اضافه شدن دو بازیگر اصلی نمایش در دو روز مانده به شروع نمایش یادآور شد:« اگر در بعضی صحنه ها به نظر یکپارچگی ارتباط بین بازیگران کم دیده می شود به این خاطر بود که من دو بازیگر و منشی صحنه ام را قبل از شروع نمایش از دست دادم. شخصیت بلا و ادی دو شخصیت مهم کار من بودند و دو بازیگر جدید نمایش، دو روز قبل از اجرا به ما پیوستند. »

نمایش «گمشده در یانکرز» هر روز ساعت ۸:۳۰ در سالن فنی زاده بر روی صحنه میرود.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار