حمیدرضا کاظمی پور در یادداشتی پیرامون فیلم «فروشنده»:

«فروشنده» فیلمی پر تنش اما روایتی به دور از اغراق و هیجان های کاذب است

حمیدرضا کاظمی پور، منتقد تئاتر، سینما و تلویزیون، در یادداشتی پیرامون فیلم «فروشنده» آورده است: «فروشنده» فیلمی پر تنش اما روایتی به دور از اغراق و هیجان های کاذب است.

کد مطلب: ۵۳۶۱۱۸
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی-هنری خبرگزاری پانا، حمیدرضا کاظمی پور، منتقد تئاتر، سینما و تلویزیون در یادداشتی به نقد و بررسی فلیم سینمایی «فروشنده» آخرین اثر اصغر فرهادی پرداخته است.

متن این یادداشت بدین شرح است:

«فروشنده» را می توان در ادامه فیلم های دیگر اصغر فرهادی همچون «درباره الی»، «جدایی نادر از سیمین» و «گذشته» دانست، فیلمی که کاملا زبان فرهادی در آن ساری و جاری است و سبک و سیاق فیلم های قبلی این فیلمساز را به خوبی می توان در آن دید؛ قصه ای که به نرمی آغاز می شود آرام، آرام پیش می رود به شدت ملتهب می شود و پایانی اثر گذار بر مخاطب خود به همراه دارد.

اما آنچه که فیلم فروشنده را نسبت به کارهای قبلی فرهادی شاید کمی متمایزتر می کند جنس روایت این فیلم می باشد، فیلمنامه ای پر تنش اما با روایتی بدون اغراق و هیجان های کاذب.

فرهادی در فروشنده سعی کرده است که مخاطب خود را به هیچ وجه اسیر احساسات و هیاهوهای کاذب نکرده و با روایتی منطقی او را درون موقعیت های خلق شده در فیلم قراردهد، موقعیت هایی که هر کدام اگرچه بحرانی عظیم را در فیلم شکل می دهند اما هرگز به ادا و اصول های اگزجره منجر نمی شود و روایتی کاملا ساده اما درگیرکننده دارند.

آنچه که شاید «فروشنده» را به اثری پخته و از آب و گل در آمده تبدیل می کند بی شک باید در روایت ساده فرهادی در فیلمنامه جست و جو کرد و همین سادگی است که فرهادی را در مقام کارگردانی اثر نیز به درکی عمیق و قابل قبول از فیلمنامه رسانده است.

«فروشنده» فیلمی پر تعلیق و در عین حال راز آلود است و همچون دیگر آثار فرهادی کاراکترهایی را در درون خودبه همراه دارد که پر تردید و نا مطمئن هستند و درست در پر تنش ترین لحظات باید تصمیم بگیرند، تصمیمی که بسیار بسیار سخت و پیچیده است و سخت تر از آن اینکه قضاوت مخاطب خود را به همراه دارد، اما آنچه که فرهادی را در فروشنده به فیلمسازی کار بلد تبدیل می کند این است که مخاطب خود را فریب نمی دهد بلکه او را به شکلی حساب شده درون موقعیت فیلم قرار می دهد تا پا به پای کاراکترهای فیلم در بحرانی ترین لحظات بتواند با تمام اما و اگر ها و تردید هایش شریک کند.

فرهادی در فروشنده علاوه بر فیلمنامه در کارگردانی نیز به یک روانی یکدست و قابل و قبولی رسیده است و این را می توان چه در حرکت دوربین، چه در میزانسن ها و چه در هدایت بازیگران فیلم مشاهده کرد، دوربینی که هیچگاه حرکات عجیب و غریب نمی کند و کاملا در خدمت روایت داستان است و در عین به کارگیری عناصر زیبایی شناسانه به هیچ وجه مخاطب خود را درگیر قاب بندی های پر تکلف و به رخ کشاندن تکنیک نمی کند میزانسن های فیلم کاملا روان است و رفتار و حرکات بازیگران به ویژه در نیمه پایانی فیلم کنش مند ، باورپذیر و در خدمت اثر است.

فروشنده آخرین ساخته اصغر فرهادی با تمام حسن هایی که به حق نمی توان از آن ها چشم پوشید اما از یک ضعف ساختاری نیز رنج می برد و آن شاید در پارت آغازین فیلم می باشد.

فیلمنامه اگرچه با سکانسی اثر گذار از خانه ای که در حال ریزش و فروپاشی است آغاز می شود و ترک های عمیقی که دیوارهای ساختمان ایجاد می شود معانی محتوایی بسیار خوبی را در بر دارد اما در ادامه از مقدمه ای نسبتا طولانی تا رسیدن به چالش اصلی فیلمنامه و ورود یک غریبه به آپارتمان زوج اصلی فیلم یعنی عماد و رعنا برخوردار است.

شاید فرهادی با ایجاز و وسواسی بیشتر در آغاز می توانست، به روایتی معقول تر و خوش ریتم تر در ابتدا ی فیلم دست یابد.

فروشنده را نمی توان دید و به بازی خوب و قابل تحسین بازیگران فیلم شهاب حسینی، ترانه علیدوستی و بابک کریمی اشاره نکرد به ویژه شهاب حسینی که حالا به یک بلوغ و پختگی در بازیگری رسیده است، می داند که چگونه به دور از تکلف و اغراق در مواجهه با بحران های فیلم کنش های متفاوت و اثر گذاری از خود به جای گذارد.

کنش های ریز، بازی های ظریف زیر پوستی، استفاده منطقی از بیان به دور از جار و جنجال و عربده کشی های مرسوم کلیشه ای، همگی دست به دست هم داده اند تا فروشنده در بازیگری نیز درس های خوبی برای علاقه مندان خود فراهم آورد.

حمیدرضا کاظمی پور- کارشناس سینما و تاتر

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار