داریوش اسدزاده در گفتگو با پانا:

برای ماندن در سینما باید از زندگی گذشت

داریوش اسدزاده به مناسبت فرارسیدن روز ملی سینما،گفت: برای ماندن در سینما باید از زندگی گذشت.

کد مطلب: ۵۳۴۷۱۰
لینک کوتاه کپی شد

داریوش اسدزاده، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون، به مناسبت ۲۰ شهریور ماه، روز ملی سینما، در گفت و گوی اختصاصی با خبرنگار فرهنگی پانا، با اشاره به این که سینما را از سال ۱۳۱۲ به خوبی می شناسد، گفت: در سال ۱۳۱۲ و در ده سالگی برای اولین بار به سینما «مایاک» رفتم و فیلم سینمایی «دختر لر»، اولین فیلم سینمایی مصوت ایرانی را دیدم و در سال ۱۳۲۷ از دورۀ مدرسۀ تئاتر، همان طور که اکثر بازیگران تئاتر وارد سینما می شوند، وارد کار سینما شده ام و در فیلم سینمایی «واریتۀ بهاری» اثر پرویز خطیبی شرکت داشتم.

کارهایی که در دهۀ ۲۰ و ۳۰ سینمای ایران می شد قابل قبول و جالب بود

وی با اشاره به این که سینما در هر زمانی دورۀ مشعشعی برای خودش داشته است و هر فیلم، هر داستان و هر سوژه ای برای همان زمان، همان محیط، همان مردم ساخته می شود و برای همان دوران قابل قبول است، افزود: مثلاً در سال ۱۳۰۸ اوانس اوهانیانس، «آبی و رابی» را برای آن زمان و برای آن فضا ساخت که یکی از بهترین آثار سینمایی و درخور توجه بوده است و پس از آن در سال ۱۳۲۷ سینما بیشتر در دست اقلیت های مذهبی ایران بود و فیلم هایی با توجه به سلیقۀ آنان ساخته می شد و در نوع خود، کارهایی که در دهۀ ۲۰ و ۳۰ سینمای ایران می شد قابل قبول و جالب بود.

این بازیگر که در سال ۱۳۳۳ در «همسر مزاحم» سرژ آزاریان، در کنار «پرخیده» و «صادق بهرامی» به ایفای نقش پرداخته است، ادامه داد: پس از آن همان گونه که به مرور زمان جلو آمدیم تا موقعی که سینما رشد کامل تری پیدا می کند و به هر صورت با ورود دوبله کارهایی ساخته می شد و دوبله می شد.

اسدزاده، ورود دوبله به ایران را یکی از مهم ترین اتفاقات سینما دانسته و بر همین اساس، اظهار داشت: مدتی که دوبله وارد ایران شد، فیلم های بسیار خوبی در ایران دوبله شد و به خارج از کشور راه پیدا کرد که در هر دوره ۵ یا ۶ فیلم ماندگار شد و به خارج رفت و مورد توجه قرار گرفت.

فیلم های قدیمی با گذشت زمان کهنه می شدند/فیلم های سینمایی ما بعد از انقلاب جهانی شد

وی که در سال ۱۳۸۱ در مقابل دوربین «مانی حقیقی» در «آبادان» به ایفای نقش پرداخته است، سلیقۀ مردم در سینما را به دو دستۀ عام و خاص تقسیم بندی و خاطر نشان کرد: مردم عام در هر دوره با توجه به سلیقۀ شخصی فیلم های مورد نظر خود را انتخاب می کردند و مردم خاص نیز فیلم هایی که درخور شأن و مرتبه و مقامشان بود تماشا می کردند و به هر جهت در هر دوره ای، فیلمی که ساخته می شد، مربوط به همان زمان بود و با گذشت زمان کهنه می شد.

اسدزاده که در سال ۱۳۵۰ در مقابل دوربین «ژوزف واعظیان» در «مبارزه با شیطان» حضور پیدا کرده است، پیرامون تولید آثار سینمایی قبل از انقلاب اسلانی ایران تصریح کرد: البته قبل از انقلاب هم فیلم های خوبی ساخته می شد و در آن دوران هم فیلم های خوبی داشتیم که در خارج از ایران مورد توجه قرار می گرفت اما باید بگوییم که فیلم های سینمایی ما بعد از انقلاب جهانی شد و از اروپا و امریکا و اسکار جوایزی گرفت.

این بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، ضمن ابراز خرسندی از این امر که سینمای ما در حال حاضر مورد توجه کشورهای خارجی قرار گرفته است، یادآور شد: در داخل کشور به طور معمول،همواره یک عده مخالف و یک عده موافق وجود داشته است و این امر از مسائل جدایی ناپذیر هنر است.

مخالفین سینما را نمی شود طرد کرد/انتقادات در سینما عملکرد مطلوب این حوزه را در پی خواهد داشت

بازیگر فیلم «پاسداران دریا» که در سال ۱۳۴۴ در مقابل دوربین «رضا صفایی» به ایفای نقش پرداخته است، در ادامه با اشاره به این که در حوزۀ هنر و ادب همواره باید یک عده موافق و مخالف وجود داشته باشند چرا که اگر این دو قشر در کنار یک اثر هنری نباشند ریشه ها و اصول آن به یقین صحیح نیست، تأکید کرد: سینمای امروز ما موافقین خوبی دارد و مخالفین را هم نمی شود طرد کرد، باید آن ها را قبول کرد و به یقین انتقادات منتقدین سینما عملکرد مطلوب و کار بهتر دست اندرکاران این حوزه را در پی خواهد داشت.

پدرم مرا از خانه بیرون کرد/به خانۀ عمویم پناه بردم

اسدزاده در ادامه، از مشکلات ورودش به حرفۀ تئاتر و پس از آن سینما سخن گفته و با اشاره به مخالفت های شدید خانواده و به خصوص پدرش با فعالیت وی در این حوزه، گفت: در آن زمان و در دهۀ ۲۰ کار سینما یک کار هنری و منافی شأن خانواده می دانستند و پدر من، همچون دیگر پدران و اولیای امور خانواده که نسبت به فرزاندانشان توجه خاصی دارند، زیاد با حضورم در عرصۀ هنر موافق نبود و به همین دلیل، وقتی که من در کار تئاتر وارد شدم، بر خلاف پدر، خانواده با کار من موافق بودند، اما پدرم آن زمان به من می گفت، بچه می خواهی بروی مطرب شوی، و حتی بعد از آن که وارد سینما شدم دید آن ها نسبت به فعالیت من بدتر شد.

وی که در سال ۱۳۸۱ در مقابل دوربین «شاپور قریب» به بازی در فیلم «کفش های جیرجیرک دار» پرداخته است، ادامه داد: من هرگز مورد توجه پدرم واقع نشدم و در همان زمان بود که پدرم مرا از خانه بیرون کرد و برای ماندن و ادامۀ فعالیت در حوزۀ سینما به خانۀ عمویم پناه بردم.

این بازیگر، ضمن ابراز ناخرسندی از این که این روند همچنان در تعداد کمی از خانواده وجود دارد، افزود: این امر همچنان ادامه دارد و در قدیم هم بود، چرا که در آن زمان مردم اهالی سینما و تئاتر را مطرب و این عرصه را لهو، لعب، فسق و فجور می دانستند.

به ما به چشم مطربان دربار نگاه می کردند/پدرم می گفت تحصیل نکرده ای که مطرب شوی

اسدزاده که در سال ۱۳۵۴ در «ممل آمریکایی» اثر «شاپور قریب» بازی کرده است، با اشاره به این که در سال ۱۳۲۴ وارد دولت شده است و در آن زمان هنوز وزارتی به اسم فرهنگ و ارشاد شکل نگرفته بود و برخی مردم، حتی کارکنان دولت را مطرب می دانستند، اظهار داشت: کار خنداندن مردم، سرگرم کردن مردم از ابتدا کار شناخته شده ای نبود و وقتی که ما به این کار وارد شدیم، هر جایی که می خواستیم برویم به ما به چشم مطربان دربار نگاه می کردند، چرا که این امر از زمان قاجاریه و قبل از آن در دربار شاهی وجود داشته است و در زمان جوانی ما هم، مردم همچنان به چشم مطرب دربار به ما نگاه می کردند و در عصر حاضر نیز اگر بخواهیم راحت تر و دقیق تر به مقولۀ بازیگری در تئاتر و سینما نگاه کنیم باید از کارهای سنتی موضوع را پیش بگیریم و جلو بیاییم.

این بازیگر تئاتر، تصریح کرد: پدرم همواره به من می گفت پسر تو تحصیلات عالیه داری، حالا می خواهی بروی و مطرب شوی و با همین حرف ها تا آخر هم با بازیگر شدن من مخالف بود.

وی که در سال ۱۳۶۶ در مقابل دوربین «حسن محمدزاده» در «گل مریم» به ایفای نقش پرداخته است، با اشاره به اینکه در دوره های آموزشی اش همواره به هنرجویانش یادآوری کرده است که اگر عاشق این حرفه نیستند، آن را رها کنند، خاطر نشان کرد: من روزی سر کلاس رفتم و پشت تریبون قرار گرفتم که تقریبا ۲۰ نفر دختر و ۲۰ نفر پسر در سر کلاس من حاضر بودند.

اسدزاده یادآور شد: همان ابتدا نگاه عمیقی به آنان کردم و از آن ها پرسیدم که به چه دلیل پا به عرصۀ آموختن در بازیگری گذاشته اید و به اینجا آمده اید؟ می خواهید به چه برسید؟ می خواهید کارگردان شوید، بازیگر شوید و من می دانم که بعضی از شما آمده اید که از طریق بازیگری به شهرت برسید و فکر کردید برای رسیدن به شهرت سینما راحت ترین کار است و می توانید برای ورود به سینما از ادبیات و ریاضیات فرار کنید و به این سمت بیایید و بعضی ها هم ممکن است که عاشق باشید؛ من با آن هایی که عاشق هستند و عاشقانه پا به این عرصه گذاشته اند صحبت می کنم و با آن ها کار دارم.

به هنرجویانم گفتم بازیگری شما را از زندگی می اندازد/برای ماندن در سینما باید از زندگی گذشت

وی در ادامه، تأکید کرد: آن روز به هنرجویانم گفتم که اگر عاشق هستید در این کار بیایید، چرا که از همین امروز شما باید بدانید که بازیگری آینده ای از نظر درآمد مالی برای شما ندارد و شما را از زندگی میاندازد، پس شما باید تمام هم و غمتان را بر روی مطالعه بگذارید و بدانید که این کار، روند بسیار مشکلی دارد.

بازیگر فیلم «دوازده صندلی» که در سال ۱۳۹۰ به کارگردانی «اسماعیل براری» و نویسندگی «داریوش رعیت» ساخته شده است، گفت: روزی که آموزش هنرجویان بازیگری را شروع کردم، به آنان گفتم که از امروز باید تمام تمرکزتان روی کارتان و هنرتان باشد و بدانید که این کار، کار مشکلی است و کار هر کسی نیست.

اسدزاده افزود: به شاگردانم گفتم بنده به جرأت می توانم بگویم که در بدو ورود به عرصۀ بازیگری از زندگی ام گذشتم و در ادامۀ زندگی نیز هرگز نتوانستم به شایستگی به همسر و فرزندان خود رسیدگی کنم و نتوانستم به زندگی برسم، چرا که تمام فکر و خیال من مطالعه ام بر روی کارم بوده است؛ یا نمایشنامه ای را گرفته و شروع به مطالعه کردم و یا در شهرهای ایران جلوی دوربین ها بودم و یا روی صحنۀ تئاتر بودم، پس این کار یک کار عشقی است و برای ماندن در سینما باید از زندگی گذشت؛ بعد از آن مدیر مجموعه مرا خواست و از من پرسید به هنرجویانت چه گفتی، من گفتم که آن ها را نصیحت کردم و در پاسخ به من گفت که ۵ یا ۶ نفر کلاً دوره را ترک کردند و رفتند، من هم در پاسخ به او گفتم آن ها مردمان عاقلانی بودند که رفتند.

سینما با ما کاری کرد که دیگر به زندگی مان نمی رسیم/امروز برای ماندن در هنر باید از خیلی چیزها گذشت

وی خطاب به علاقه مندان به عرصۀ بازیگری ادامه داد: امروز باید به علاقه مندان به این هنر بگویم که اگر می توانید از همه چیز بگذرید به دنبال سینما بیایید و اگر نه عمر خود را تلف نکنید و به دنبال کار دیگری و زندگی خود بپردازید.

این بازیگر که در سال ۱۳۹۰ در فیلم پرفروش «قلاده های طلا» اثر «ابوالقاسم طالبی» به ایفای نقش پرداخته است، با اشاره به این که خطاب صحبت هایش در دوره های آموزشی بازیگری، امروز به بازیگران جوان و نوپای سینما، تئاتر و تلویزیون ایران است، اظهار داشت: خطاب به هنرجویان عصر حاضر سینما نیز همین حرفا را تکرار می کنم و می گویم که اگر امروز ما وارد این کار شده ایم، تمام هم و غم و فکر ما کارمان شده است و جز تمرین و ایفای نقش به چیزی فکر نمی کنیم، چرا که سینما با ما کاری کرد که دیگر به زندگی مان نمی رسیم.

وی که در سال ۱۳۸۴ در فیلمی به نام «این ترانه عاشقانه نیست» به نویسندگی و کارگردانی «رحمان رضایی» بازی کرده است، ضمن تأکید بر این امر که امروز برای ماندن در هنر باید از خیلی چیزها گذشت و برای ماندن در سینما باید عاشق بود، تصریح کرد: به یقین نمی دانم که امروز معنی عشق در سینما را چگونه برای شما تشریح کنم، وقتی آدم عاشق باشد باید مرتب مطالعه کند، مرتب بخواند، اخلاق خوبی داشته باشد، صادق باشد، آدم درستی باشد، کار خود را با جدیت تعقیب کند، برنامه های روز سینما، تئاتر و تلویزیون را دنبال کند و در نتیجه من فکر نمی کنم که زمانی برای فکر کردن راجع به زندگی خود داشته باشد که به زن و زندگی برسد.

اسدزاده در ادامه، ضمن تأکید بر این امر که کار سینما کاری است که باید در آن هنرمند بازیگر باید مطلع و با سواد باشد، یادآور شد: بازیگر خوب سینما، اگر می خواهد به جایگاه مطلوب خود برسد باید روز به روز مطالعه کند و اطلاعات روز تمام دنیا را در اختیار داشته باشد و این امر یکی از رازهای هنرمند شدن و هنرمند ماندن است.

یک هنرمند باید از تمام جهات آدم با اطلاع و فاضلی باشد

اسدزاده که در «لوطی قرن بیستم» فیلمی به کارگردانی «رضا صفایی» و نویسندگی «کمال دانش» ساختهٔ سال ۱۳۴۷ بازی کرده است، در بخش دیگری از این گفتگو، ضمن تأکید بر این که یک بازیگر باید به همۀ علوم مورد نیاز در عرصۀ بازیگری اشراف داشته باشد، تأکید کرد: هنر فقط این نیست که هنرمند در مقابل دوربین حاضر شود و ۴ تا دیالوگ بگوید و یا روی صحنه همان بخش مربوط به نقش خود را بازی کند، این نیست، یک هنرمند باید از تمام جهات آدم با اطلاع و فاضلی باشد.

رسانه ها می توانند با رفتار و منش صحیح خود مردم را به تفکر وادار کنند

وی در بخشی دیگر از این گفتگو، ضمن تأکید بر جایگاه رسانه در کنار هنر به عنوان یک ابزار ترویج و گسترش افکار مثبت برای جذب عموم مردم به هنرهای نمایشی، از جمله سینما و تئاتر، خاطر نشان کرد: رسانه ها امروز مهم ترین عامل تأثیرگذار انتقال فرهنگ هستند که می توانند با رفتار و منش صحیح خود مردم را به تفکر وادار کنند و یکی از مهم ترین بنیان های گسترش فرهنگ در هر کشور است.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار