یادداشت

برای آنهاکه سرشان درد می کند برای دردسر!

باید اذعان کنیم؛ امروزه دغدغه نان و امنیت شغلی که جزء نیازهای اساسی و پایه ای است بسیاری از خبرنگاران را از رسیدن به مراتب بالای نیازها غافل ساخته و بسیاری نانوشته و ناخوانده پیشوند کارمند را برای خود پذیرفته اند و شده اند:˝کارمند خبرنگار˝؛ آهسته می روند و آهسته می آیند که شاخی نزند آنها و قلمشان را. آنها در استخدام سازمان و اداره اند. صبح تا عصر کار می کنند و در پی اضافه کار و کارانه و ... نوک قلم شان را نمی تراشند تا تیز نباشد و به کسی سیخی نزند نرم و آهسته می نویسند و آنچه دیگران خواسته اند.

کد مطلب: ۵۲۴۶۷۳
لینک کوتاه کپی شد

نامگذاری روزها در تقویم یک نشان سمبلیک از اهمیتی است که جوامع و فرهنگها برای تکریم ارزشهای برتر خود دارند. از آن جمله "روز خبرنگار" که در نیمه تابستانِ هر سال و در سالروز شهادت خبرنگار شهید "محمود صارمی" می درخشد و یادآور ارزشهای والایی چون شجاعت، آزادگی، شرافت، مردم دوستی، دانایی محوری، ستیز با جهل و آگاهی بخشی است.و اینها خصلتها و ارزشهایی است که این حرفه را از سایر حِرَف متمایز می کند زیرا که آگاهی بخشی و واقع و حقیقت نگاری با تغییر همراه است و بسیاری با تغییر مخالفند زیرا منافع فردی گروهی و باندی شان را درخطر می بینند و از اینجاست که خبرنگاری جزء مشاغل سخت دنیا تعریف می شود.


اصولا ماهیت این حرفه خطر و دردسر است. چرا که در مقدماتی ترین آموزشهای خبرنگاری آشنایی با عناصر خبر و ارزشهای خبر و یاد کردن از خبر خوب (خبر صحیح و صادقانه و بدون ابهام و شفاف ) قرار دارد و همین ها در ذات خود دردسر و خطر دارد مگر می شود در اتاقهای دربسته و پشت میز و آسوده و فارغ بال بدنبال حقیقت و واقعیات عینی گشت و خبر صادقانه و شفاف و جامع و کامل نوشت. آنجا که برای ابهام و شفافیت باید پرده از رازهای مگو برداری و قفل زبانها بگشایی و پنهان کاری را فاش کنی در واقع به دل خطر زده ای و دردسر را به جان خریده ای چون تو خبرنگاری و شغل تو یافتن پاسخ عناصر خبر (چه؟ چه کسی؟ چرا؟ چگونه ؟ چه زبانی، و کجا) است و برای آن باید مجبوری که دل به خطر بسپاری و باز از اینجاست که خبرنگاری جزء مشاغل سخت دنیاست.


گرچه امروزه به مدد تکنولوژی ارتباطات "خبرنگار" پسوند بسیاری از نقشهاست مثل "دانش آموز خبرنگار"،"دانشجو خبرنگار" و "شهروند خبرنگار" و ... اما آنچه خبرنگاران حرفه ایِ دانش آموخته را از سایر خبرنویسان آماتوری که به کمک ارتباطات نوین با عنوان شهروند خبرنگار در حاشیه ی جامعه روزنامه نگاری وارد شده اند را جدا می کند؛ همین پایبندی و عمل به دانش و آموزه های حرفه ای این رشته است. خبرنگاران حرفه ای آموخته اند؛ که در عین حفظ جان و سلامت روحی و جسمی چگونه پرده از پنهان هایی که با منافع مردم درگیر است بردارند و رازهای مگو را با شجاعت و جسارت فاش کنند. و البته آنجا که لازم است از منافع خود برای حفظ منافع مردم بگذرند.


اما باید اذعان کنیم؛ امروزه دغدغه نان و امنیت شغلی که جزء نیازهای اساسی و پایه ای است بسیاری از خبرنگاران را از رسیدن به مراتب بالای نیازها غافل ساخته و بسیاری نانوشته و ناخوانده پیشوند کارمند را برای خود پذیرفته اند و شده اند:"کارمند خبرنگار"؛ آهسته می روند و آهسته می آیند که شاخی نزند آنها و قلمشان را. آنها در استخدام سازمان و اداره اند. صبح تا عصر کار می کنند و در پی اضافه کار و کارانه و ... نوک قلم شان را نمی تراشند تا تیز نباشد و به کسی سیخی نزند نرم و آهسته می نویسند و آنچه دیگران خواسته اند. و اینها کم کم ماهیت روزنامه نگاری را در جامعه ما دگرگون می کند خبرها ناخواندنی و غیرجذاب و غیرمردمی است. حرف دل مردم نیست. روزنامه ها روی دکه ها تلمبار و سایتها و خبرگزاریها کم مخاطب.چرا؟ چون بسیاری خبرنگار ماهیت شغلشان را فراموش کرده اند.


اما خطر دیگر جوانان و نوجوانان تازه نفسی است که به جامعه روزنامه نگاری وارد می شوند و گمان می برند که خبرنگاری و روزنامه نگاری همین است که می بینند حضور پشت میز و سرک کشیدن به شبکه های اجتماعی و سایتهای و گزارش و خبر نوشتن و مصاحبه تلفنی گرفتن کم رونق و غیرجذاب که به گوشه قبای کسی برنمی خورد. آنگاه کم کم چپاولگران اموال مردم و خیانتکاران حاشیه امن پیدا می کنند. غول فساد بزرگ و بزرگتر می شود.چرا؟ چون خبرنگاران ارزشهای و منشور حرفه ای خود را از یاد برده اند. تا دیر نشده فکری باید... شاید لازم باشد سرها درد بگیرد و دستمالها را بر سر ببندیم .


خبرنگار از مردم با مردم و برای مردم است همین و بس!


اعظم عابدینی_

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار