استاد دانشگاه تهران:

باید نسبت به بروز بی معنایی در زندگی دانش آموزان حساس باشیم

استاد دانشگاه تهران گفت: باید دانش آموزان را نسبت به معانی یافتنی و ساختنی آشنا کنیم تا آنها به پوچ گرایی نرسند.

کد مطلب: ۵۲۴۶۰۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا؛ خسرو باقری در همایش علمی تدبیر در تربیت که صبح امروز ۱۷ مرداد ماه در مجتمع فرهنگی آموزشی معلم منطقه ۲ تهران برگزار شد اظهار داشت: متاسفانه پدیده غم انگیز خودکشی نوجوانان خورشید سیاهی است که در جامعه ما در حال طلوع کردن است و ما باید بتوانیم با روش های مناسب از طلوع این خورشید سیاه جلوگیری کنیم.

ابراز تاسف دردی را دوا نمی کند


وی افزود: البته ابراز تاسف درمورد چنین مسئله ای مشکلی را حل نمی کند و باید در قبال این پدیده که هر روز رو به افزایش است فکری اندیشیده شود.


استاد دانشگاه تهران ادامه داد: یکی از عوامل مهم که تصمیم برخودکشی را در نوجوانان تقویت می کند احساس بی معنایی در زندگی و فعالیت های اجتماعی است که این احساس شدید و ژرف بی معنایی را بحران معنا می نامند.


وی ادامه داد: بحران معنا چنان نیرومند است که بر نیروی حیات که خود قوی ترین نیرو در همه موجودات زنده است غلبه می کند و فرد تحت تاثیر آن به زندگی خود خاتمه می دهد. از سویی دیگر احساس معنا در خودکشی نیز می تواند عاملی برای خاتمه دادن به زندگی بی معنا باشد به این ترتیب مهار خودکشی در نوجوانان در گرو کاوش در باب معنا و بی معنایی است .


باقری خاطرنشان کرد: حال باید بدانیم معنا چه چیزی است به طور مثال ممکن است دانش آموزان برخی از درسها و یا تکالیف درسی را بی معنا تلقی کنند و به همین منظور ارزشی برای آنها قائل نباشند. معنا به سلسله امیدهایی گفته می شود که انسان را به ادامه زندگی تشویق می کند.


وی ادامه داد: البته پدیده خودکشی مختص به انسانهاست و در برخی از موارد نیز در حیوانات گزارش شده که البته علت آنها هنوز مشخص نیست .


استاد دانشگاه تهران افزود: شور زندگی در انسان ها منتظر معنا نمی ماند و در همه عالم های انسانی ، حیوانی و نباتات به یک صورت است که این خود یکی از تدابیر الهی است. و انسان به صورت غریزی برای حفظ زندگی خود در آغاز تلاش می کند که البته این در همه موجودات زنده وجود دارد که با حرص عجیبی از زندگی خود محافظت می کنند .


وی ادامه داد: بنابراین معنا مخصوص جامعه انسانی است و این سوالها در ذهن بشر پدید می آید که برای چه زندگی می کنم و چه هدفی را دنبال می کنم و گاهی انسان ممکن است تمام امکانات را در اختیار داشته باشد اما به پوچی برسد و به زندگی خود خاتمه دهد.


باقری افزود: البته زندگی نباید سراسر معنا باشد و بی معنایی مانند باد پاییزی است که بر زندگی انسان می وزد تا انسان در دنیایی سراسر معنا زندگی کند زیرا زندگی سراسر معنا نیز انسان را به پوچی و در نهایت خودکشی می رساند.


وی گفت: بنابراین می توان گفت شروع زندگی با غریزه است و ادامه آن با معنا امکان پذیر است. در دانش آموزان ممکن است این سوال پیش بیاید که درس بخوانیم که چه شود و در نهایت این درس به چکار ما می آید؟ که این خود آنها را دچار بی معنایی می کند و دیگر انگیزه ای برای ادامه تحصیل ندارند.


استاد دانشگاه تهران تصریح کرد: معنا دو قسم دارد که قسمی از آن واقعی و قسمی از آن ناشی از رویاهای بشر است که آن را معنای ساختنی می گویند که عده ای معتقدند دنیا سراسر معناست و معتقد به معنای واقعی هستند و برخی دیگر از متفکران بر این اعتقادند که دنیا برهوتی بی معنا است که هیچ سبزه امیدی در آن دیده نمی شود و ما باید با استفاده از رویاهای خود برای آن معنا بسازیم اما ما اعتقاد داریم که دنیا ترکیبی از معنای واقعی و معنای ساختگی است و همین دو قسم معنا است که به انسان میل به زندگی القا می کند.


وی گفت:از جمله معناهای ساختگی که در زندگی بشر وجود دارد قراردادهایی است که مردم با هم گذاشته اند به طور مثال فعالیتی که دانش آموز انجام می دهد بالاترین نمره را برای آن ۲۰ و پایین ترین نمره را ۱۰ قرار داده اند که با این روش دانش آموز با عملکرد خود آگاه شود اما ایا این واقعا ارزش فعالیت دانش آموز را مشخص می کند ما باید بدانیم که بعضی از قراردادها و معناهای ساختگی تنها برای ادامه حیات است و نباید به آن توجه کرد.


باقری بیان کرد: اما معنای واقعی یا معنای یافتنی به آن معناست که انسان از واقعیت هایی که در دنیا وجود دارد معنایی برای خود می یابد و بر اساس آن معناهای یافتی و ساختنی موتور محرکی برای ادامه حیات او است و او را از بحران معنا دور می کند و به نوعی می توان گفت بحران معنا پلی میان زندگی و مرگ است و ممکن است زندگی را به مرگ بدل کند.


وی افزود: ما باید نسبت به بروز بی معنایی و یا معنای مطلق در زندگی دانش آموزان حساس باشیم و آنها را به سمتی هدایت کنیم که در این زمینه نه دچار افراط شوند و نه دچار تفریط بلکه حالتی بین این دو داشته باشند و به نوعی شبکه معنایی فرد به صورت دگردیسی باشد و به تدریج انجام شود و تحمیل شبکه های معنایی به شبکه معنایی نوجوانان ممکن است گفت و گو را ممتنع سازد پس باید طوری دانش آموزان را هدایت کرد که هیچگاه برای یافته های خود مغرور نشوند و از نداشته های خود مایوس نباشند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار