داریوش فرضیایی مجری برنامه محله گل و بلبل(قسمت دوم)

همیشه در بهار جوانی نیستم/ سالم زندگی کردم

عمو پورنگ شخصیتی نام آشنا برای کودکان و خانواده هاست. کسی نیست که یکبار تلویزیون را روشن کرده باشد و با تماشای چند دقیقه ای از برنامه کودک با شخصیت عموپورنگ آشنا نشده باشد. بسیاری از کودکان و نوجوانان دیروز که یک زمانی مخاطب برنامه های عموپورنگ بوده اند. با رسیدن به سن بزرگسالی همراه با کودکان خود همچنان مخاطب برنامه های او هستند. داریوش فرضیایی در بین مردم با نام عموپورنگ شناخته می شود و با گذشت زمان برنامه های او نیز رنگ و بوی تازه تری می گیرد. محله گل و بلبل آخرین برنامه اوست که بر روی آنتن س

کد مطلب: ۵۲۳۸۴۲
لینک کوتاه کپی شد

شما چقدر با ادبیات کودک در دوره های مختلف آشنا هستید؟

ادبیات کودک ، روانشناسی کودک و اینکه در یک برنامه تلویزیونی چقدر به آنها پرداخته می شود هر کدام یک مقوله جداگانه هستند. ما نشست هایی داریم با کارشناس تربیتی برنامه و یا روانشناس برنامه که هر کدام حرفهایی برای گفتن دارند. نهاآن آنها موضوعات برنامه را مطرح می کنند. فکر نکنید که من میام جلوی دوربین و هر چه دلم بخواهد می گویم و بچه ها هم می خندند. همین امیر محمد خودمان برای هر حرکت و گفتاری که می خواهد در برنامه داشته باشد همه آنها از پیش طراحی شده است. اینطور فکر نکنید که چه جالب اینجا را چقدر خوب بداهه گفت. اکیپ ما به شدت به این مسئله حساس هستند مخصوصا نویسنده کار. مثلا خانم شکوه قاسمیان که شما حتما او را می شناسید شعرهای عموپورنگ را او می نویسد. به او زنگ می زنیم و خودش می گوید که برنامه های مختلفی به او زنگ زده اند اما او ترجیح داده است که برای کودک کار کند. «اردک تک تک، تک تک اردک» شما که می دانید این از کجا آمده. اگر با خودش حرف بزنید می گوید که اینها چیزهایی بود که من مطرح می کردم. می گفت من از کلام های خودت شعر می گویم. ما به بچه ها می گفتیم سه مرتبه بگویند اردک تک تک، تک تک اردک. من همین را تبدیل به شعر کردم. یا من می گویم « در قندون، لب خندون» یادم می آد که در گفتگوهای تلفنی با بچه ها می گفتم که وقتی در قندون را بر می داری چی می بینی؟ بچه فکر می کرد و می گفت در قندون را که بر می دارم قند و شکلات می بینم. اینها چیزهای خیلی ساده ای بود اما وقتی بحث روانشناسی که اشاره می کنیم در همین ها هست. ما بعضی موقع ها به خودمان فشار می آوریم که باید یک حرکت خیلی بزرگ و شاهکار انجام دهیم یا باید یک موضوعی با ابعاد خیلی بزرگ روی آن مانور بدهیم. شاهکار همین مسائل به ظاهر کوچک هستند. شاهکار همین است که من به بچه یاد بدهم که از در که بیرون می آید در را ببندد. می خواهی داخل شوی، در بزن. اگر اینها را درست انجام دهیم همه چی حله. چیزی که مشکلی بین بزرگترها هم هست خیلی ساده است. اما همین مسئله ساده هم ما در آن گیر کرده ایم. ساده تر از آن بچه هایمان دارند غذا می خورند از پای سفره که بلند می شوند یک خدا رو شکر ساده یا مادر دستت درد نکنه، را نمی گویند. ما اینها را نداریم. اما در فیلم های خارجی خیلی زیاد دیده می شود.

بچه ها اینها را هم راحت یاد می گیرند.

چرا؟ چون از ابتدا بوده و هم با شیرینی خاص خودش بوده. شرطی نشده . آن را باور دارد. مثل همان مسئله که به آن اشاره کردم. گروه عموپورنگ به این مسائل ساده خیلی توجه نشان می دهند. ما قبل از اینکه کاری را بنویسم ابتدا فهرستی تهیه می کنیم. مثلا فلانی شما بچه خواهرت چطور رفتار می کند. یکی می گوید بچه خودم دیروز این سوال را از من کرد. اینها تبدیل به مباحثی می شوند که عینی هستند؛ نه اینکه تو بروی جایی بشینی و همان رفتار را ببینی و بیایی همان را انجام بدهی. بچه ای روزی یک سوالی از من پرسید که من در آن ماندم. بچه امروز، بچه دهه ۷۰ و ۸۰ نیست. اون بچه از من پرسید خدا مرده یا زن؟ تا حالا کسی چنین سوالی از شما پرسیده؟ من واقعا ماندم. بهش گفتم من یک کمی درباره آن فکر می کنم و جوابت را بعدا می دهم. چون نمی خواستم که به آن بچه دروغ بگویم. بچه های امروز چنین سوالاتی از من می پرسند و من باید بروم روی این موضوعات فکر کنم.

در فضای مجازی خیلی فعال هستی آیا این حضور سبب نمی شود که برایت حاشیه سازی کنند؟

برای من مهم نیست. فضای مجازی از اسمش پیداست. مجازی است واقعی نیست. با افتخار می گویم که از جمله کسانی هستم که کسی به ندرت می آید و یک حرف زشت بنویسد. چون معمولا جملاتی که می نویسند یادآور خاطرات بچگی خودشان است و عموپورنگ چون خاطرات کودکی شان را به خاطرشان می آورد از آن جور حرفها نمی زنند.

اگر کسی بی احترامی بکند آیا شما باید موضع گیری کنید؟

اتفاقا به صورت تصویری در پیچم هم گذاشته ام که گفته ام شما را بخدا فحش ندهید. بچه می آید اینجا و این کامنت ها را می خواند، زشته! روی بچه تاثیر منفی می گذارد!! با همین زبان خنده که دارم با شما حرف می زنم این حرفها را خطاب به همه گفته ام. ما باید یک واقعیتی را قبول کنیم، گلایه نیست؛ ما در کانون خانواده خودمان چقدر راحت با مادر و پدر خودمان حرف می زنیم. من به آنها می گویم که آیا شما خجالت نمی کشید که چنین حرفهایی را در حضور پدر و مادرتان بزنید. ما اینجا یک خانواده ایم. پسر تو ، پسر من هم هست. برادر تو، برادر من هم هست. پسر تو کامنت تو را می خواند. فکر کن دختر تو الان این کامنت را می خواند. من خجالت می کشم.

این مسئله باید فرهنگ سازی شود!!

من الان در کانال تلگرام خودم این مطلب را به بچه ها می گویم. و هر بار یک داستان برای بچه ها تعریف می کنم این داستان می تواند تخیلی باشد. یا داستانهایی که در بازار کتاب خودمان رایج است و مربوط به نویسندگان شناخته شده ایران و جهان است. این استفاده از این کانال چه اشکالی دارد که مادر بچه فایل صوتی یا تصویری آن را در اختیار بچه قرار دهد. این به معنای آموزش است. آن بچه هم برای من یک داستان تعریف می کند. من این کار را کرده ام. برای بچه ای تا توانستم داستان تعریف کردم؛ داستانهای تخیلی تعریف می کردم و هدفم این بود که ذهنش را باز کنم. من یک موبایل کشویی داشتم آن را باز می کردم واز زبان موبایل با آن بچه حرف می زدم. بچه این را که می دید جا می خورد. می گفت : اِ.. مگه مویایل حرف می زنه... منم بجای موبایل می گفتم : آره..حرف می زنه... این داستان همین طوری ادامه پیدا می کنه و بعد من از او خواستم که او هم برای من یک داستان تعریف کند. او هم شروع کرد و همان داستان خودم را بدون تغییر برای خودم تعریف کرد. (خنده)

شما خودتان را آدم مشهوری می بینید یا محبوب؟

من با افتخار می گویم که محبوب هستم.

الگوسازی برای بچه چگونه باید انجام شود؟

من همه جوابهای شما را از نگاه کودک می دهم. یک روز توی خیابان شخصی را دیدم که شیشه اتومبیلش را پایین کشید و بطری آبش را پرت کرد بیرون. من بلافاصله از پشت فرمان بهش گفتم آقا نکن این کار را . ما داریم برای شما می گوییم آسمان آبی زمین پاک . آن شخص هم در جواب گفت این شعاره جدی نگیر. من جا خوردم. هی فرهنگ سازی که می گوییم به این صورت است که پدر و مادرها باید با ما همسو باشند. چرا ما دنبال این هستیم که از این و آن برای بچه الگو بسازیم. چرا ما خودمان الگوی بچه ها نمی شویم. مرتب ایراد می گیریم از افراد مختلف که چرا شما فلان کار را نکردید. چرا فرهنگ سازی نکردید؟ من از پدر و مادرها می پرسم که شما در خانه هایتان برای بچه ها چکار کردید؟ آیا شما در داخل خانه همان هستی که در بیرون منزل بسیار مبادی آداب است. مثلا مادری گوش بچه اش را گرفته بود و می خواست به زور وارد استودیو کند، من گفتم خانم این کار را نکنید این بچه ترسیده و ممکنه همین رفتار شما ذهن اورا نسبت به من هم خراب کنه! بگذارید یک گوشه ای که راحته بنشینه. مادربچه گفت : آخه توی خانه میاد می چسبه به ال سی دی و شما را دوست داره. گفتم می دانم، اما در تصور او من یه کارتون هستم اما الان یک آدم واقعی شدم که باور ندارد. بچه زار زار گریه می کرد، نه مامان تو رو خدا، نه. تو را خدا. مادربچه می گفت حالا که اینطور شد می برمت خانه دیگه نمی گذارم که برنامه رو نگاه کنی.

برای بچه ها الگو به این معناست که یک چیزی را عینی کنی !

پدر و مادرها اگر همسو باشند با کسانی که به نوعی تاثیر گذار هستند این مسئله حله. اون قسمت پرش را هم ببینیم. خیلی ها می گویند که ما از آموزه های شما استفاده می کنیم و براحتی با بچه هایمان کنار می آییم. نمونه اش می گویند که ما موقع غذا خوردن یک قسمت هایی ازبرنامه شما را ضبط کردیم. نگاه می کنه و می گویم عمو این را گفت، فکر کنیم عمو تو را دیده. بچه هم می گوید اُخ من دیگه این کار را نمی کنم. برایم خیلی جالب بود . همچنین یکبار رفتم یه جایی مهمان بودیم بچه آن خانه آمد، من رو می شناخت اما مسئله ای که الان می خواهم مطرح کنم را از من ندیده بود. بچه آمد داخل و گفت مامان! مامان! دهنم را آب بکش. مامانش بهش گفت چیه فلفل خوردی؟ بچه هی می گفت آب بکش. می دانید چی شده بود؟! بچه یه حرف زشت زده بود و مربی مهد کودک هم قبلا بهش گفته بود هرکس حرف زشت بزند دهنش بوی بد میده و باید دهنش را بشوره. منم این را که فهمیدم بهش گفتم بیا جلو عمو! دهنش را بو کردم و گفتم خیلی بوی بدی میده. زود برو دهنت را بشور. بعد از اینکه دهنش را شست برگشت و گفت عمو دهنم رو بو کن ببین بو میده؟! من هم این کار را کردم و بعدش گفتم نه عمو الان دیگه خوشبو شده. ببینید چقدر باور این بچه ساده است. واقعا این کار مربی مهد کودک عالی بوده.

الان برخی از هنرپیشه ها و مجریان تلویزیون راهی شبکه های تلویزیونی خارج از کشور شده اند. آیا تاکنون چنین پیشنهادی به شما شده است؟ این را بخاطر این می پرسم چون الان ما با بازیگران کودکی در ارتباط هستیم که از هر ۱۰ نفری که به آنها پیشنهاد بازی در این کانال های تلویزیونی شده است، ۳ نفر آنها دارند به آنجا مهاجرت می کنند.

خیلی راحت به شما بگویم در باره خودم می گویم بعد از ۱۵ سال بیننده من و مردم ، من را می شناسند. و به چیزهایی که می گویم باور دارند. من برای مقطعی نیامده ام که چیزی بگویم و به شهرتی برسم و سپس بروم به کار دیگری بپردازم. انسان به یک جایی می رسد که باید با خودش صادق باشد. یا باید به چیزهایی که می گوییم ایمان داشته باشیم خیلی اشخاص خیلی جاها می روند. ولی من در اینجا درباره خودم حرف می زنم . الان ممکن است که ما ۱۰ سال دیگر به خودمان لعنت بفرستیم که چرا ده سال پیش برنامه هایی نساختیم که بچه هایمان را پای گیرنده های ماهواره از دست ندهیم. من برنامه های ماهواره را نگاه نمی کنم اما می دانم که این فرصت در اختیار افراد قرار می گیرد با توجه به عصر ارتباطات چیزی که در خانه های ما هست بچه های ما بهترین پتانسیل را برای ربودن دارند. آنها به راحتی می توانند بچه های ما را بدزدند اگر من این فرصت را در اختیار آنها قرار دهم. اگر من بتوانم برنامه هایی بسازم که بتوانم بچه ها ماهواره را رها کنند و به سمت من بیایند مطمئنا این اتفاق بد نمی افتد؛ مثل رقابت است.

از طرفی هنرمندان باید ارتزاق کنند حتی برای من. همیشه در این بهار جوانی نیستم. هنرمندان روحیات عاطفی و شکننده ای دارند. ما نمی توانیم مثل مردم عام در یک مغازه بایستیم و فروشندگی کنیم. کار سختی است چون نگاه مردم ما را از این فضا دور کرده. کار کردن عار نیست. اما مردم با نگاه هایشان ما را جدا کرده اند. باید قبول کنیم هنرمندان سرمایه های ما هستند. بچه شما بچه من هم هست. بچه برادر من هم هست. چون بچه شما فردا که بزرگ شود ممکنه مسئولیتی بر عهده بگیره که با تصمیم گیری های او من و خانواده ام دچار دردسر شویم. من برای بچه هایی که مخاطب من هستند واقعا دل نگرانم. بچه ای که سال ۸۰ کلاس پنجم بودالان پزشکی می خواند. می آید پیش من و می گوید عمو من بهت قول داده بودم که پزشک بشوم و الان یک پزشک شدم. این جزء افتخارات منه. من نیامده ام ادعا کنم که آمده ام همه را پزشک کنم. اما اگر بتوانم ۵ نفر را پزشک کنم. ۵ نفر به حرف من گوش کنند. شاید خداوند به واسطه آن ۵ نفر از خیلی از گناهان من بگذرد. این بچه ای که کلاس پنجمه و به عشق دیدن عموپورنگ از بهبهان پا میشه میاد جام جم که عموپورنگ رو ببینه و عمو پورنگ بهش می گوید باید دکتر بشی و آن بچه حرف عمو پورنگ را جدی می گیرد من احساس سبکی می کنم. احساس می کنم که من این بچه را بزرگ کردم. این افق دیدش خیلی وسیع بوده و فکر کرده من باید آدم موفقی بشوم.

این را هم بگویم که من امروز نزدیک ظهر صدای اذان که به گوشم رسید یک لحظه یاد قاری قرآنی افتادم که در حادثه منا درگذشته بود. عکسی از او را در اینستاگرامم گذاشتم چون دوست د اشتم که این لحظه را با دیگران شریک شوم. عده محدودی آمدند و کامنت گذاشتند و انتقاد کردند اما چیزی حدود ۹۹ درصد آمدند و تشکر کردند . این کار من، دوستان و مخاطبانم را به یاد این قاری قرآن انداخت. وقتی بچه ها از پدر و مادرشان درباره آن عکس سوال بپرسند. و آنها برای بچه هایشان توضیح می دهند. و این سبب آشنایی آنها با این قاری می شوند. این قاری قرآن وقتی تو از این قاری قرآن برای بچه ات توضیح می دهی، روح این قاری شاد می شود.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار