به رنگ کیارستمی؛

عقب ماندن دوباره تلویزیون از جامعه

تلویزیون با سکوت نسبی خود درباره ضایعه از دست دادن عباس کیارستمی کارگردان فقید سینمای ایران باز هم از جامعه عقب ماند.

کد مطلب: ۵۱۴۳۶۰
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، کافی است تا خبر درگذشت نامی چون عباس کیارستمی کاممان را در حوالی عید فطر تلخ کند. هرچند که او یادش همیشه سبز باقی خواهد ماند در خاطره مردمانی که دلشان به سینمایی خوش است که نام این هنرمند برجسته و بین المللی را یدک می کشد. در سوگ او بارها و بارها نوشتند. در یاد کردن از او آدم ها و آدم ها متن و پیام و بیانیه منتشر کردند. چهره های مطرح سینمایی، فرهنگی و هنرس و حتی سیاسی از این کارگردان برجسته یاد کردند. تا جایی که صفحه های اینستاگرام دو روزی است که رنگ و بوی غم از دست دادن کیارستمی به خود گرفته است و رنگ و بوی تلویزیون شادی است و شادی. بی آن که خم به ابرو آورد که آبروی سینما را از دست داده است. حالا باز هم این شبکه های ماهواره ای بیگانه هستند که یاد می کنند از سینماگری که چهره بین المللی سینمای ایران زیبایی اش را وامدار اوست. شبکه بی.بی.فارسی با بهمن فرمان آرا، مجید مجیدی و تعدادی سینماگر ایرانی برای احترام به خاطرات و آفرینش های این هنرمند مطرح مصاحبه می کند. اما رسانه ملی به اندک جملاتی که صرفا در حد عباراتی خبری و عاری از هر نوع احساس است، بسنده. آری این رسم تلویزیون است که همیشه مصادره به مطلوب کند. آری این رسم رسانه ای است که انگار برای اغیار برنامه پخش می کند و نمی داند که در جامعه اش چه می گذرد! و حالا در تکاپوی شبکه های خارجی برای یاد کردن و گرامیداشت نام و آثار عباس کیارستمی به صرافت افتاده تا برخی از آثار وی را نمایش دهد.

یاد کیارستمی زنده است و خواهد ماند...ماناتر از هر آن و شاید سهراب سپهری سالی در سال ۴۶ که مجموعه حجم سبز را می نوشت پیش بینی می کرد که کیارستمی ۲۱ سال بعد سراغ خانه دوست را بار دیگر بگیرد. همچون مایی که اکنون نشانی اش را می جوییم:
‏«خانه‌ی دوست كجاست؟» در فلق بود كه پرسید سوار.‏
آسمان مكثی كرد.‏
رهگذر شاخه‌ی نوری كه به لب داشت به تاریكی شن‌ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:‏
‏« نرسیده به درخت،
كوچه‌باغی است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه‌ی پرهای صداقت آبی است.‏
می‌روی تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ ، سر به در می‌آرد،
پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی،
دو قدم مانده به گل،
پای فواره‌ی جاوید اساطیر زمین می‌ مانی ‏
و ترا ترسی شفاف فرا می‌گیرد.‏
در صمیمیت سیال فضا،‌ خش خشی می‌شنوی:‏
كودكی می‌بینی
رفته از كاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه‌ی نور‏
و از او می‌پرسی ‏
خانه‌ی دوست كجاست.»‏

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار