گزارش پانا به بهانه پخش نشدن ربنای شجریان در ماه مبارک رمضان

زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد

هر سال با فرا رسیدن ماه رمضان اولین سوالی که به ذهن مردم روزه دار می رسد این است که بالاخره تلویزیون با خواست مردم آشتی می کند یا خیر؟ که البته جواب از پیش آمدهای ممکنه، ما را به عدم بی توجهی مسئولین به این خواست و اراده رسانده است.

کد مطلب: ۵۰۹۸۳۱
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار پانا، به یاد ندارم که دقیقا چند سال از آخرین رمضانی که صدای ربنای شجریان به هنگام افطارازتلویزیون پخش شده است، می گذرد. آنقدر این اتفاق برایمان دور از ذهن بود که تصور می کردیم این سوئ تفاهم در سال آینده برطرف می شود و دوباره صدای ربنای شجریان را خواهیم شنید اما گویا اراده ای پشت این ماجرا بود که این صدای آسمانی را از دلهای مردم روزه دار دور کند. سال بعد ربنای دیگری با صدایی بجز شجریان پخش شد. این هم برای خودش اقدامی بود تا خلا وجود ربنا در تلویزیون پر شود. اما کسانی که چنین پنداشته بودند که با این اقدام همه چیز ختم به خیر می شود به این نکته فکر نکرده بودند که صدای شجریان صدایی است که جنبه های معنوی آن فراتر از هر چیز دیگر است. براستی وقتی ربنای شجریان شنیده می شود کسی به خواننده آن فکر نمی کند. این آوای آسمانی است که با صدایی آسمانی شنیده می شود.

این تجربه ناموفق در حذف ربنای شجریان مسئولین تصمیم گیرنده را در لاک بی توجهی به خواست و اراده مردم فروبرده است. بطوریکه هر سال با فرا رسیدن ماه رمضان اولین سوالی که به ذهن مردم روزه دار می رسد این است که بالاخره تلویزیون با خواست مردم آشتی می کند یا خیر؟ که البته جواب از پیش آمدهای ممکنه، ما را به عدم بی توجهی مسئولین به این خواست و اراده رسانده است.
چنین به نظر می رسد که مسئولین در خودخواهی، جهل و بی توجهی که نسبت به سایر خواست های عمومی وجود دارد ؛ خود را فرو برده اند. آنها تصور نموده اند که این مورد نیز به مانند سایر اتفاقات و خواست های عمومی که با بی توجهی همراه بوده است و بعد از مدتی فروکش کرده است، این موضوع نیز بعد از مدتی در محاق فرو خواهد رفت و فراموش خواهد شد. البته تصور مسئولین اینچنین بوده است که این خواست عمومی ( پخش ربنای شجریان) در همان سال اول به فراموشی سپرده شود. اما چون چنین اتفاقی رخ نداده است حال به این امید کشتی طوفان زده تلویزیون را در دریای پر تلاطم خواست مردم به پیش می رانند که با تمام شدن هر رمضان آرامش و سکونی بر دریای خواست مردم حکمفرما شود. و تا رمضان بعدی به صید غیرمجاز در دریای مخاطبین خود بپردازند و چون رمضان دیگری از راه رسید باز روش پیشین را در پیش بگیرند و به خواست مردم دهن کجی کنند.
اما شاید کشتی رسانه ملی و ناخدایان بدون قطب نمایشان این را فراموش کرده اند که در دریایی که در آن می رانند، ماهیان کوچک فراوانی وجود دارد که گاه گاه خود را به تنه قطور کشتی می سایند. اما نه به قصد آسیب رساندن و غرق نمودن کشتی بلکه به نشانه اعتراض به آن ناخدایی که ماهیان ریز دریا را به وقت خود برای مقاصدش از دریا صید می کند اما چیزی از درون کشتی اش برای آنها در دریا پس نمی فرستد. حتی صدایی آسمانی که می توان در عرشه کشتی پخش کرد و ماهیان نیز از آن بهرمند شوند. و اینجا که ناخدای بزرگ چون سکان را در دست دارد با چشمانی از حدقه در آمده در این تاریکی شب هدف و آرمانی را جستجو می کند که بر خود او نیز پوشیده است. و بزرگترین اشتباه این ناخدا فراموش کردن نهنگ است. نهنگی که هر لحظه ممکن است کشتی را واژگون کند.
زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد که هر تخته فروریزد ز گردش‌های گوناگون*
نهنگی هم برآرد سر خورد آن آب دریا را چنان دریای بی‌پایان شود بی‌آب چون هامون
کم مخاطب شدن تلویزیون و افزایش بی رغبتی مردم در دنبال کردن برنامه های تلویزیونی بسان سر برآوردن آن نهنگی است که مسئولین از آن بی خبرند. که می تواند آب دریا را بخورد و مجال کشتی رانی به ناخدایان صداوسیما سلب کند.
احترام به خواست و اراده مردم، امر فراموش شده ای است که همچون ویروسی خطرناک به مسئولین در سازمانها و ادارات مختلف سرایت کرده است. اما برای صدا و سیما همچنان راهی برای احترام به خواست و ارداه مردم وجود دارد؛ البته اگر مسئولین قائل به وجود واژه ای مانند «خواست مردم» باشند. این راه برای احترام به خواست مردم بسیار ساده است. از آنجایی که صداوسیما کانال های متعددی در اختیار دارد که دامنه انتخاب مخاطبان را وسیع نموده است، بطور ساده می توان حداقل به بخشی از جامعه ایران احترام گذاشت. اگر این مورد را مسئولین بپذیرند که بخشی از جامعه ایران خواستار پخش ربنای شجریان هستند، در آن صورت می توان که این صدای آسمانی را به طور محدود در برخی از کانالهای تلویزیونی پخش کرد و در برخی دیگر از این کانالها پخش ننمود تا کسانی که مخالف این جریان هستند، آنها نیز به خواسته اشان برسند.
شاید این پیشنهاد برای عموم مردم و مسئولین مضحک و خنده دار به نظر برسد. اگربرای مسئولین خنده دار باشد باید این را پذیرفت که خواست و ارداده ای فراتر از احترام به خواست مردم همواره همه چیز را به نفع خود و به ضرر مردم تمام می کند و در این بین مردم در تصمیمات مسئولین هیچ جایگاهی ندارند. اما اگر برای عموم مردم خنده دار باشد باید این را پذیرفت که این دردی بزرگ تر از دیگری است. چون این نشان دهنده عدم اعتماد بنفس و پیگیری نکردن خواست های بحق از سوی مردم است تا آنجایی که مردم را عموما تبدیل به مردمی غُرزننده و فاقد عمل نموده است که توانایی ایجاد تغییر در کوچکترین جریانات و اتفاقات زندگیشان را ندارد. مسلما پیگیری این خواست مردم راه های دیگری نیز می طلبد اما این نوشته در پی این بوده است که فاصله بین حاکمیت وبخشی از جامعه را نشان دهد و بگوید چگونه می توان از راه های کوچک و ساده و کنار گذاردن بغض و کینه ها می توان به وحدت رسید و جامعه ای شاداب تر ایجاد کرد. آنچه منجر به موضع گیری مسئولین در قبال پخش ربنای شجریان شد موضع گیری های سیاسی ایشان در حوادث بعد از سال ۸۸ بود. اکنون که جامعه در آرامش بسر می برد و زخمی که برای برخی التیام یافته است را نباید دستکاری کرد تا دوباره آن زخم سر باز کند چون آنچه حاصل می شود در نهایت درد است که هم صاحب زخم و هم شاهدان بر وقایع را آزار می دهد.
ماندن در گذشته و کینه ورزیدن راهی نیست که جامعه را به ثبات و پایداری برساند و برعکس سبب ایجاد تفرقه و فاصله بین مسئولین و اقشار مختلف جامعه می شود.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار