مشاهیر عالم در گالری شهریور به نمایش در می آید
از روز جمعه ۳۱ اردیبهشت ماه ۹ نمایشگاه از آثار هنری نقاشی، مجسمه، عکس، حجم و... در گالری های تهران افتتاح شد.
خانهی در خود تبعید
نگارخانه مهروا
این مجموعه که با موضوع « مهاجرت» گردآوری شده ، شامل آثار ده هنرمند در مدیاهای مختلف است که به گفته ی کیوریتور این نمایشگاه هرکدام از این هنرمندان ، خودشان به نوعی با مسئله ی مهاجرت درگیر بوده اند.
هنرمندان شرکت کننده در این پروژه:
ایلیا تهمتنی - بهار حمزه پور - مهرداد عمرانی - ابراهیم کاشانی - امیرعلی گلریز - ندا مرادی - ندا مرادی نظری - سولماز نباتی - محسن یزدیپور - شیوا یغمایی
انتخاب موزیک این نمایشگاه بر عهده : مزدک منصوری و علیرضا عشقی می باشد.
پدرام رمضانی در بیانیه این نمایشگاه چنین نوشته است :
اگر از این بگذریم که مهاجرت به تاریخ زیست بشریت قدمت دارد و در تاریخ ایران حداقل در سده اخیر چندین و چند موج جدی از آن را داشته ایم، کافی ست به همین دههی گذشته مان نظری بیفکنیم تا ببینیم که کسان بسیاری از اطرافیان مان کشور را ترک گفته اند یا که همین روزها درحال کندن اند. چه این که این کندن به آسانی و در پی آسایش نیست و نباشد، اما تو گویی آنان را راهی جز طی این مسیر نیست و نبوده است، چه به بهانه ی درس و تحصیل، چه به سودای زندگی ای همراه با آرامش و رفاه. انگاری که هم این روند را کندی ای نیست و هم نه این موج را سر بازایستادن.
مجموعه ی پیش رو از کنار هم نهادن آثار هنرمندانی که یا خود تجربهی مهاجرت را داشته اند، یا درآستانه ی مهاجرت اند، یا در مهاجرت به سر می برند، و یا آن که به آن به عنوان تردیدی و یا شاید هم گره ای ذهنی فکر می کنند، شکل گرفته است. به گونه ای که در روند خلق این آثار، دغدغه های شخصی درکنار تجربهی زیسته ی نسلی قرار می گیرد که دههی جنگ را جهیده، با بیم و امیدهای سال های هفتاد سرکرده، بحران های روزهای هشتاد را با زخمهایش پشت سر گذارده و اکنون خود را در نیمه ی دهه ی پایانی سده می بیند. این هنرمندان با نگاهی به وضعیت منطقه و جهان، مشخصن کشورمان و مایی که در درون یا بیرون آنیم، مقوله ی مهاجرت را به زبانی ارائه می کنند که امکان گویایی برای صداهای فروخورده ای باشد که خواسته یا ناخواسته، دانسته یا نادانسته، درلحظه ی رخت بربستنِ سفری بی بازگشت به نگاهی صد ناگفته کلامی باشد.
پرویز تناولی و پنجاه سال هنر پاپ
گالری شهریور
پرویز تناولی (متولد ۱۳۱۶ در تهران) تندیسگر، نقاش، پژوهشگر و مجموعه دار معروف ایرانی است. مجموعههای "هیچ"، "دستها"، "قفل و قفس" و "شاعر"در زمره معروفترین آثار پرویز تناولی قرار دارند که در این میان "هیچ" شهرتی جهانی دارد. لازم به ذکر است که مجسمهی پرسپولیس تناولی در سال ۱۳۸۷ با رکورد بیسابقهی بیش از دو میلیون و پانصد هزار دلار در حراج کریستی به فروش رفت.
برای نخستین بار در ۱۳۳۷ مجسمهای به یاد فرهاد کوهکن میسازد. این مجسمه که فرهاد را پس از افتادن از کوه نشان میدهد، پایهای میشود برای مجموعهی "شاعر". در این سالها تناولی در آکادمی میلان درس میخواند و شاگرد مارینو مارینی بود و به گفتهی خودش "کارهایم هنوز از تاثیر استادم به در نیامده بود". پرویز تناولی در کتابش در مورد مجموعهی "شاعر" میگوید: "تا پیش از ۱۳۴۰ و سفر به امریکا هر چه میساختم و میکشیدم به یاد فرهاد بود و عنوان آنها با نام او تنیده بود." وی در زمستان ۱۳۴۰ دعوتنامهای از کالج هنری میناپولیس دریافت میکند. در این دعوتنامه، کالج وی را به عنوان "هنرمند مدعو" به مدت شش ماه دعوت کرده بود. او پس از آن که خود را به میناپولیس رساند، در کارگاه مجسمهسازی کالج مشغول به کار شد و شروع کارهایش را به ادامهی همان کارهای مسی بنا گذاشت.
اولین ایدهی "هیچ" در سال ۱۳۴۳ در آتلیه زال زر به سراغ پرویز تناولی آمد. نخستین ظهور "هیچ" با پلاستیک زرد و در قطعهای متشکل از مواد گوناگون بود. دکتر شیوا بلاغی معتقد است بخشی از منبع الهام "هیچ"، آگاهی ژرف تناولی از شعر کهن پارسی بوده است. او "هیچ" را را برگرفته از اشعار مولانا میداند. تناولی هم این گفته را تائید کرده و میگوید: "دلبستگی من به شعر کهن شرق، از جمله علایق دیرپایی است که همیشه نسبت به شرق پربار داشتهام".
"هیچ" در واقع اعتراض تناولی به دو جریان عمده ی مسلط آن روز هنر ایران بود: یکی افرادی که هرچه از غرب می آمد را میپرستیدند و دیگر افرادی که خط و خطاطی رادرنقاشی های مکتب سقاخانه ستایش می کردند.اگر چه تناولی خودیکی از پایه گذاران آن مکتب به شمار می رفت،اما به گفته ی خودش "هیچ" ندای این اعتراض بود.در بهار ۱۳۵۲ بیست و پنج مجسمه ی هیچ پرویز تناولی در تهران به نمایش عمومی درآمدند. در سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰) یک مجسمه هیچ از جنس فولاد ضد زنگ در دانشگاه هملین در مینه سوتا سنت پل امریکا نصب شد.از ۴۵ سال پیش تا به امروز، "هیچ" به نماد و تصویر هنر مدرن ایران بدل شده است.
آخرین نمایشگاه وی که همزمان با رونمایی از کتاب "شاعر" بود، آدینه ۲۳ آبان ماه در گالری اعتماد ۳ برگزار شد. وی که دیگر حاضر به مصاحبه نمیشود، میگوید "همه چیز را در کتابهایم گفتهام". تا به امروز بیشاز ده جلد کتاب از او به چاپ رسیده است که منبع ارزشمندی برای هنرپژوهشان است.
خط سوم
گالری سیحون ۲
در این نمایشگاه آثار نقاشیخط بهروز زیندشتی به نمایش در می آید. بهروز زیندشتی متولد۱۳۵۷ سلماس است. وی دانش آموخته کارشناسی ارشد صنایع دستی از دانشگاه هنر تهران، ۱۳۸۷ و دانش آموخته کارشناسی صنایع دستی از دانشگاه کاشان، ۱۳۸۵
نمایش انفرادی:
نمایشگاه نقاشیخط، گالری شیرین، تهران، بهمن ۱۳۹۱
نمایشگاه خوشنویسی، دانشگاه کاشان، آبان ۱۳۸۲
نمایشگاه خوشنویسی، شهرستان سلماس با همکاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، شهریور ۱۳۸۲
نمایشگاه خوشنویسی در دانشگاه کاشان، اردیبهشت ۱۳۸۲
نمایش گروهی:
آرت فر لندن ۲۰۱۴
نمایشگاه بی پردگی حروف، مرکز گرند، ژنو، سوییس، آذر ۱۳۹۱
آرت فر وین، اتریش، مهر ۱۳۹۱
نمایشگاه نقاشی خط گالری شیرین، تهران، تیر ۱۳۹۱
نمایشگاه نقاشی خط گالری کاشا هیلبرند، زوریخ، سوییس، خرداد ۱۳۹۱
آرت فر دبی، فروردین ۱۳۹۱
نمایشگاه آلترناتیو کالیگرافی، گالری هما، تهران، دی ۱۳۹۰
نمایشگاه نقاشی، چاپ و حجم مصطفی دشتی
گالری فرهنگسرای نیاوران
نمایش آثار نقاشی، چاپ و حجم مصطفی دشتی در گالری فرهنگسرای نیاوران برگزار می شود.
آنچه در این فضاست، تمام مصطفی دشتی و بیش از اوست.
شاید بتوان گفت بیش از خود دشتی غریزه های طبیعی به كارها شكل داده اند و او مسیر هدایت غریزه ها و رویكرد آثار را مشخص كرده.
در این دسته از رویكردها، نقاش با كنش های لحظه ای و درگیر كردن احساسات تا حدی تصادفی تا حدی گزینشی با محیط، نقاشی را می سازد و مسیر كار با توجه به حسی كه از كار ناتمام می گیرد مدام تغییر می كند و هرگز تمام نمی شود.
در چنین برخوردی هنرمند در تلاش است تا آگاهی خود را زیر سایه احساسات خام و زنده عرضه كند، به همین دلیل مخاطب از طریق غرایز و احساساتش كه با رنگ ها و نحوه قرار گرفتن آن ها تحریك می شود و در اشتراك انسانی با خالق اثر است می تواند به راحتی با آثار ارتباط برقرار كند اما شاید از راه تحلیل، معنا كاوی یا جستجو برای الگوهای آشنا به جایی نرسد.
اهمیت آزادی، چه مفهومی و چه كاربردی، در هنر جدید و به خصوص در هنر انتزاعی تا حد زیادی همه چیز را زیر سلطه می گیرد و به حدود تحمیلی واقعیت خارجی حمله می كند.
منشاء خلق نقاشی انتزاعی به طور خاص و توجه به رنگ به طور عام گذشتن از فرم های غیر متقن و الگوهای معمول، زنده كردن آن ها با رنگ و یا یك دستی و هماهنگی با پرچم داری احساس زنده و رسیدن به آزادی ایست كه در آن نقاش و مخاطب در برخوردی مستقیم، با رنگ، احساسات را بدون مرز داد و ستد می كنند.
اینطور بگویم كه نقاشی انتزاعی نقشه احساسات نقاش است كه با رنگ كنترل می شود. بدیهی است كه طرز تفكر، ایده ها و هر آنچه در مغز نقاش می گذرد در شكل گیری نقاشی دخیل اند اما هر چه هنرمند بیشتر موفق شود آن ها را به زبان احساساتی كه هم زبان رنگ است ترجمه كند، اثر یك دستی و تمامیت بیشتری خواهد داشت و اصیل تر خواهد بود.
قضاوت درباره ارزشمندی احساسات هنرمند، به عهده زمان است.
ارائهی منتخبى از آثار پروژههاى اِورىدى ایرانی
گالری راه ابریشم - پارک لاله
با حضور عکاسانی از اِورىدى ایران، اِوریدی تهران، اِورىدى یزد، اِورىدى شهریار و اِوریدی اردبیل
گزینش عکسها از گروه اِورىدى ایران
اوریدی ایرانEverydayIran ، پروژهای الهامگرفته از پروژهی اِوریدی افریکا Everyday Africa، بزرگترین پروژهی عکاسیِ ایرانی در شبکههای اجتماعی است که از اوایل ۱۳۹۳ آغاز به کار کرده است.
اِوریدی ایران از تمام عکاسانی که در ایران کار و زندگی میکنند، میخواهد که عکسهایشان را از زندگی روزمرهی مردم با هشتگ اِوریدی ایران ارسال کنند. برگزیدن عکسهای این صفحه بر عهدهی پنج عکاس ایرانی علی کاوه، محمد تاجیک، حسین فاطمی، علی تاجیک و عباس حاجیمحمدی است. خاطره کُردکریمی ادیتور پروژه است. عکسهای گزیده روزانه در صفحات مربوط به پروژه بازنشر میشوند.
اِوریدی ایران امیدوار است با نمایش عکسهای موبایلی از زندگی در ایران با نگاه کلیشهایِ فراگیر رسانههای جریانِ غالب دربارهی منطقه مبارزه کند. عکسهای اِوریدی ایران نشانگر سبک زندگی، فرهنگ، مکانهای گردشگری، تاریخی و مذهبی ایران هستند. این عکسها در مجموع واقعیات کشور ایران را بازتاب میدهند. این پروژه علیرغم جوان بودن، بدل به حرکتی ملی با بیش از ۲۵۰۰۰ عکاس از ۱۰۰۰ شهر و ۳۰ استان شده که ماهانه ۲ میلیون بازدید از سراسر جهان دارد.
۷۹ درصد بینندگانِ اوریدی ایران را بینندگان خارجی تشکیل میدهند که این پروژه را تبدیل به پربازدیدترین پروژهی ایرانیِ شبکههای مجازی در دنیا کرده است. تا به حال مجلات و روزنامههای معتبر زیادی همچون تایم، گاردین، وایرد، اسکوئر، پیدیان، پاریس ماچ، دیلیمیل، واشنگتن پست و... عکسهای اِوریدی ایران را منتشر کرده و در رابطه با این پروژه نوشتهاند.
برای اولین بار در سال ٢٠١٤ و با حمایت اینستاگرام نمایشگاهی گروهی از عکسهای «اوریدی ایران» به همراه پروژههای دیگری از «اِوریدی» در فستیوال فوتوویل در بروکلینِ نیویورک برگزار شد. همچنین «نینا برمان»، عکاس سرشناس آمریکایی و از موسسان آژانس عکس نور، با دعوت اِوریدی ایران به دانشگاه کلمبیا در نیویورک میزبان بحث و گفتگویی میان نمایندهی این پروژه با دانشجویان این دانشگاه بود.
اِوریدی ایران در سال ۲۰۱۶ نامزد دریافت جایزهی بابز شد. جایزه بابز هر ساله به بهترین رسانه در حوزهی کنشگریِ آنلاین در دنیا اهدا میشود.
له یا علیه
پروژه های آران
آثاری ازمجسمه، چیدمان و چاپ دستی یاشارآذرامدادیان در این گالری به نمایش در می آید.
این نمایشگاه گزیده ی است از پنج سال کار هنری مداوم بر روی مفاهیمی همچون هویت، مرز، جنگ روانی، مهاجرت و دشمن هراسی. هنرمند در این نمایشگاه سعی دارد با انتقال این مفاهیم به آثار خود و اضافه نمودن بعد کنایی، ارتباطی بی واسطه با مخاطبان برقرار کند و بردداشت های خود از مهم ترین دغدغه های اجتماعی و سیاسی نسلی که خواستگاه فرهنگی دوگانه ی پیدا نموده، ارائه نماید
آثار این نمایشگاه مجموعه ی یکسان نیستند ولی به هم پیوسته و در ادامه یکدیگر هستند. انتخاب و ارائه آثار در تکنیک های مختلف چون مجسمه، ویدئو، چیدمان و چاپ، و تاکید هنرمند بر بهره بردن از رسانه های مختلف بعنوان قالبی برازنده برای استفاده از حداکثر امکانات و انتقال پیام هنرمند بوده
یاشار آذر امدادیان
هنرمندی است خودساخته و آشنا با رسانه های مختلف هنری . او به شکل تجربی ابزار و مواد و تکنینک های مختلف هنری را با هم ترکیب می کند. ایده ها و افکار وی از دو خواستگاه فرهنگی: فرهنگ سرزمین مادری اش ایران و فرهنگ سرزمینی که در آن زندگی کرده است، شکل گرفته
او در خانواده ای که اغلب اعضای آن هنرمند هستند نشو ونما یافته و از سنین نوجوانی با هنر و آثار هنری آشنا شده است. او بیشتر عمر خود را در فرانسه گذرانده و در زمینه های مختلف هنری از جمله نقاشی ،عکاسی، معماری، چاپ و مجسمه سازی در کنار اساتیدی چون داود امدادیان، رضا دقتی ، فرانک دنو، سیلوی لوژون به کار و فعالیت پرداخته. در بازگشت به کشور در سال ۱۳۹۲، در مهرشهر کرج مسکن گزیده و بطور پیوسته به هنر خود پرداخت.
الکتروبریکُلاژ
گالری ایده پارسی
نمایشگاه گروهی از آثار عکس ۱۴ هنرمند عکاس در این گالری برگزار می شود.
عکاسی در گذر از فرآیند دیجیتالیشدن، با شرایط جدیدی مواجه بوده و تحولاتی گاه انفعالی و گاه انقلابی از سر گذرانده است. در جایی بحران واقعیت رخداده در گفتمان این مدیوم، موثق بودن و اعتبار عینی عکسها را خدشهدار کرده است و در جایی دیگر همین بحران واقعیت، آزادی و سیالیت بیمرزی به تصویر عکاسانه تزریق کرده و آن را از قلمروی «عکس» بسوی «فرا-عکس» و حتی «تصویر دیجیتال» سوق داده است. این موج بالاآمده از تحولات و بسطیافتگیهای هیجانی و شورمندانۀ فرآیند دیجیتال، هنوز نتوانسته است در کرانهای متعیّن و تعریفپذیر، صورتبندی گشته و آرام گیرد و همچنان بواسطۀ تجربهگرایی مستمر و گاه حتی رادیکالی، در جستجوی معنا یا معناهای جدیدی برای عکاسی است.
«الکتروبریکُلاژ» تلاشی در جهت شکلدهی پروژهای سرهمبندیشده از «عکس-تصویر» های دیجیتالی و چینش پازلهایی از تجربهگرایی در ساحت عکاسی و تصویرگری دیجیتال است . آثار این مجموعه برآنند تا با سویههای متکثر این تحول تکنیکی و ماهوی در عکاسی رویارو گردند و با نگرشی گاه انتقادی و گاه همسوگرانه، به تدقیق در آن بپردازند؛ مجموعهای که از فرآیند دستکاری و دخل و تصرف در تصویر عکاسانه تا برساختِ عکس و حتی شبیهسازی وانمودی آن را شامل میگردد. الکتروبریکُلاژ از منظری دیالکتیکی، از یکسو به دنبال افزودن وجه عاملیّت و سوژهگی به فرآیند عکاسی بوده و از دیگرسو، شاید به سوگ ازدسترفتنِ وجه پدیدارشناختیِ عکاسی پیشین نشسته است.
بافت - توتم
گالری امکان
در این نمایشگاه نقاشی های فرشید ملکی به نمایش درمی آید. در نقاشیهای انتزاعی فرشید ملکی که بین سالهای ۱۳۵۰-۱۳۵۲ کار شدهاند و همان سالها در تالار قندریز به نمایش درآمدهاند، به خوبی میتوان ردپای بخش وسیعتری از تاریخ بصری و حتی اجتماعی ایران را دید. موضوع اصلی گفتگوها و بروشورهای تالار قندریز یعنی دلمشغولی نسبت به یافتن جایگاهی در تاریخ هنر و نیز کارکرد اجتماعی هنر و ساختن پلی برای ارتباط با جامعه، اولین چیزی است که با دیدن این آثار به یاد میآید. با اینحال این بدان معنی نیست که تناظری جزء به جزء میان نقاشیها و این گفتار غالب وجود دارد. همیشه میان کلمه و تصویر تنشی برقرار است و نگاهی تیزبین میتواند در این آثار بارقههایی رامناشدنی ببیند که در کارهای بعدی ملکی فعلیت مییابند.
دویدن به سوی رویاها
گالری نگر
« دویدن به سوی رویاها» عنوان نمایشی گروهی از آثار هنرمندان جوان ایرانی و دانشجویان دانشگاه هنر آركانزاس است . در این كارنما كه توسط خانمها زیبا رجبی و مریم امیرواقفی در گالری نگر ساماندهی شده، لیلا ایمانی، مینا جعفری، امیر خجسته، امان عسكریزاد، محمدعلی فاموری، شیرین ملتگهر، مهرداد میرزایی، یاسمن نوذری، زیبا رجبی و مریم امیرواقفی از ایران، در كنار اشلی. اِل بایِرز، اُوِن بافینگتون، جاناتان بارِت كرومر، اِرین اِلیس گاردنر، اِستر نونر، لیندزی هِیدان، ناتالی كانوِی، نیكولاس اِی كاكس، اِیمی ام. اُدام و ریچارد اف. پترسون از ایالات متحد، آثار خود را كه با مدیومهای نقاشی، طراحی، مجسمه، چیدمان و هنر ویدیویی اجرا شدهاند، به معرض تماشا میگذارند.
مضمون مشتركِ رویاها، فرصت مناسبی برای نسلی از هنرمندان جوان در دو جغرافیای متفاوت در بستری از تفاوتهای فرهنگی و اجتماعی پدید آورده تا خیالها، خواستها و رویاهایشان را به مدد واسطههای هنری گوناگون با بیانی هنرمندانه تصویر كنند. حاصل كار، در عین آنكه كه گسترهای از آثاری تماشایی و قابل تأمل را عرضه میكند كه معاصر بودن در كنار بسیاری خصوصیات ارزشمند دیگر از جمله ویژگیهای چشمگیر آنهاست، امكان مقایسهای ثمربخش و آموزنده را هم برای مخاطب اینجایی از نزدیك فراهم میسازد.
ارسال دیدگاه