خاطراتی از بهزاد پروین قدس؛
هنوز هم با شهیدان مانوسم/برای رفتن به جبهه مجبور به دست کاری شناسنامه ام شدم
خبرگزاری پانا: عکاس ۸سال دفاع مقدس گفت : برای رفتن به جبهه مجبور به دست کاری شناسنامه ام شدم .
به گزارش خبرگزاری پانا، بهزاد پروین قدس عکاس دفاع مقدس در بیان خاطرات حضور خود در جبهه های ۸ سال دفاع مقدس می گوید:من در سن ۱۶ سالگی عازم جبهه های جنگ شدم ولی به دلیل پایین بودن سنم اجازه ورود به جبهه ها را نداشتم که با دست کاری کردن شناسنامه ام توانستم در همان سنین کوچک به جبهه راه پیدا کنم.
وی ادامه می دهد: اکنون که نزدیک به ۳۰ سال از آن روزها می گذرد، باز هم احساس میکنم که همین دیروز بود که در شلمچه ویا طلائیه بودم و این فاصله زمانی باعث نشده است کمی از یاد شهدا غافل باشم و باید شکر گذار خدای متعال باشم که در تمام این مدت سعیم بر این بوده است که تمام کارها، فعالیت ها، گفته ها و حتی دوربینم با یاد شهیدان مانوس باشد زیرا همواره آنها را شاهد اعمال خودم دانسته ام.
پروین قدس بهترین عکس های خود را عکس های مربوط به غواص های موقعیت شهید اجاقلو میداند و می گوید:بهترین مکانی که در آن قرار داشتم موقعیت شهید اجاقلو بود زیرا آنها شهادت را بدون گفتن حتی یک آخ کوچک می خواستند و شرطی که برای شهید شدن گذاشته بودند این بود که اگر گلوله به آن ها اصابت کرد حتی آخ نیز نگویند،به همین دلیل عکس های مربوط به غواص های این منطقه را خیلی می پسندم.
وی بالا بودن روحیه همدلی و فداکاری را یکی از ویژگی های خیلی بارز رزمندگان میداند وبه بیان خاطره ای از این همدلی ها می پردازد: یادم است روزی شهید احد مقیمی با خودرویی در حال انجام عملیات بودن که ناگهان دشمنان آن را زده و منهدم کرده بودند و بنزین خودرو نیز در حال بیرون ریختن بود. دراین اوضاع فرمانده،مهدی باکری به یکی از رزمندگان فرمان داد که برو و مقیمی را از خودرو بیرون بکش، با وجود این که خودرو هم در تیررس دشمنان قرار داشت و هم خطر انفجار و آتش سوزی وجود داشت اما آن رزمنده بدون هیچ درنگ و یا سوالی به سراغ خودرو رفت و احد مقیمی رو نجات داد.
عکاس دفاع مقدس ادامه می دهد: درهنگام شهادت شهدایی همچون شهید احد هاتف و یا دیگر شهیدان تمام اعضای خانواده برایم تسلیت نامه آورده بودندوحتی در هنگام شهادت برخی از آنها،دو سه روزی در اتاق را به روی خودم بسته بودم و حاضر نبودم کسی را در طول این مدت ببینم.امروزه وقتی فیلم یا حادثه ای با موضوع شهادت رزمندگان را می بینم چشمانم پراز اشک می شود و با خودم می گویم مگر من همان کسی نبودم که دوستانم در مقابل چشم خودم شهید می شدند وپس از مرگشان خودم چشمانشان را می بستم ولی صبری که خدا به انسان در آن لحظات می دهد، انسان را وادار به پذیرش این حوادث می کند.
وی می افزاید: خبر شهادت رزمنده ای را به خانواده آن شهید دادن،یکی از کارهای خیلی سخت در طول مدت حضورم در دفاع مقدس میدانم، زیرا من عکاس و گزارشگر گروه بودم و در هنگام وارد شدن رزمندگان به جبهه ازتک تک آنها عکس می گرفتم و وصیت نامه شان را تنظیم میکردم به همین دلیل مدتی پس از شهادتشان، همه دنبال من می گشتند و مرا برای صحبت با خانواده شهید و زمینه سازی برای دادن خبر شهادت می فرستادند،حتی برخی اوقات بوده که به من گفته شده بود که با توجه به اعتقادات خانواده شهید اگر این خبر را به خانواده فلان شهید بدهی با تو برخورد خیلی نامناسبی خواهند داشت ولی من بر اساس قولی که به شهید داده بودم بر انجام این تکلیف اصرار داشتم.
پروین قدس در بیان خاطره ای از سال های حضورش در دفاع مقدس می گوید: در یکی از عملیات ها که از بابت نیرو و تجهیزات دچار مشکلات زیادی بودیم و حمله دشمن نیز بیشتر و بیشتر می شد و پیکر شهیدان ایرانی از هر طرف قابل مشاهده بود،ترس عجیبی وجودمان را فرا گرفته بود،در همین لحظات پیکررزمنده ای را آوردند که به شدت زخمی شده و آخرین نفس هایش را می کشید،احساس کردم چیزی زیر لب می گوید گوشم را به لب های او چسباندم تا متوجه شوم در این ثانیه های آخر چه می گوید.کلمه ی یا زهرا و یا حسین را از زبان او شنیدم. همین کلمات بودند که به ما اراده خاصی دادند و در دل به خودم گفتم برای چه این جا نشسته ای؟رفتیم و در کانالی قرار گرفتیم که تا کمر در زیر آب سرد قرار داشتیم و وحشتناک تر این بود که جنازه کشته های عراقی نیز در زیر این آب و زیر پای ما قرار داشت و ما روی آن راه می رفتیم و به هر نحوی بود با یاری خدا در این عملیات نیز توانستیم موفق شویم.
فاطمه پروین قدس:
برادرم،شهید زنده است
فاطمه پروین قدس،خواهر این عکاس بزرگ دفاع مقدس در بیان خاطراتی از برادر خود می گوید: بهزاد بدون هیچ اطلاع قبلی عازم جبهه ها می شد و هرزمانی که می دیدیم برادرم در خانه نیست و چند روزی خبری از وی نمی باشد،متوجه می شدیم وی عازم جبهه شده است و تنها هنگامی وی را می دیدیم که دچار جراحتی شده بود و عصا در دست و یا زخمی وارد خانه می شد.
وی ادامه می دهد: هیچ مادر شهیدی چه در تبریز و چه در کل کشور پیدا نمی شود که برادرم از وی خبر نداشته باشدو وی برای همه ی خانواده ی شهدا در حکم یک فرزند می باشد.روزی در یکی از روستاها مادر شهیدی دنبال عکس فرزند خودش می گشته است که بعد از پرس و جوی فراوان بهزاد را پیدا کرده و از او خواسته عکس فرزندش را پیدا کند که برادرم نیز در بین هزارها عکس گشته و عکس فرزند این مادرشهید را پیدا می کند واین مادر نیزاز فرط خوشحالی آینه وشمعدانی که ازآن شهید بوده است را به برادرم می دهد که حتی در حال حاضر نیز آنها را نگه داشته است.
پروین قدس می گوید: بهزاد هنوز هم با شهدا مانوس است و در تمامی ساعات شبانه روز با خاطرات و عکس این شهیدان زندگی می کند،هروقتی که به سراغ وی بروید در دستش یک کتاب یا دفترچه ای است و در حال مطالعه خاطرات شهیدان می باشد و حتی تا ساعت ۳ شب نیز در کنار مزار شهیدان حاضر می شود.
وی ادامه می دهد: ای کاش این آثاربهزاد خریدار داشته باشد و ارزش والای خود را در میان آثار دفاع مقدس پیدا کند زیرا برای تربیت نسل اینده ی کشور همه این آثار ارزشمند خواهد بود و باید همه مجموعه های فرهنگی دست در دست هم بدهند و این پیام ها رو به نسل اینده انتقال بدهند زیرا نسل جوان دارای ظرفیت خوبی برای پذیرش این آثار می باشد.
ارسال دیدگاه