به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید عبدالرضا حکیمی
در پانزدهم آبان ماه سال ۱۳۴۱ در خانواده ای مذهبی و مؤمن در شهر برازجان متولد شد. پدر گرامی اش که کارگری سخت کوش بود نام نیکوی عبدالرضا را برای او برگزید. عبدالرضا دوران تحصیلات خود را با نمرات عالی پشت سر گذاشت. دوران جوانی او مصادف بود با شکل گیری مبارزات انقلابی مردم مسلمان ایران علیه رژیم ظالم پهلوی. عبدالرضا با شناخت عمیق و ایمان بالای خود به صف مبارزین پیوست و همراه شهیدانی چون صادق گنجی که سالها بعد به عنوان سفیر فرهنگی ایران در لاهور پاکستان به شهادت رسید، فریاد حق طلبی و اسلام خواهی سر داد.
سال ۱۳۵۹ در دانشگاه تربیت معلم تهران دررشته پرورشی پذیرفته شد و همزمان با آغاز تحصیلات شیپور جنگ تحمیلی نیز به صدا در آمد. هر بار که به برازجان می رفت حجله یکی از دوستان شهیدش را می دید و از دل آه حسرت می کشید و از خداوند طلب فیض شهادت می کرد. با فارغ التحصیلی از دانشگاه مشغول تدریس در مدارس شد. فعالیتهای شبانه روزی این شهید بزرگوار او را به چهره ی شناخته شده مبدل کرد.
سرانجام تاب نیاورد و به جبهه ها ی حق پیوست و سه ماه بعد از اعزام در پنجوین عراق در عملیات والفجر ۴ در تاریخ ۲۹ آبانماه ۱۳۶۲ به درجه رفیع شهادت نائل گشت.
قسمتی از وصیتنامه شهید
الَذِینَ آمَنُواْ وَ هَاجَرُواْ وَ جَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَ أَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللّهِ وَ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ
با سلام و درود فراوان بر مهدی موعود (عج) امام امت، خمینی کبیر بت شکن و با آرزوی پیروزی حق بر باطل وصیتم را آغاز می کنم:
در آغاز باید بگویم که هر چه می توانید ایمان خود را قوی کنید و تقوا پیشه کنید. نکند با مرتکب شدن خلافی خدا را ناراضی کنیم که در این صورت وای بر ما! نکند دوستی دنیا ما را بگیرد. نماز شب را یادتان نرود. در دعاهای نیمه سحر امام یادتان نرود. همدیگر را دعا کنید، ظهور امام زمان را طلب کنید، پیروزی رزمندگان و شفای مجروحین و جانبازان را طلب کنید. غیبت همدیگر را نکنید که منشأ هر فساد همین غیبت است. احترام همدیگر را حفظ کنید. در طلب روزی حلال باشید که یک لقمه روزی حرام انسان را خوک صفت می کند و اطمینان داشته باشید که روز دهنده خداست. اگر خواست به ما روزی می دهد و اگر نخواست هم آنرا قطع می کند. در مقابل بلاها و گناهانمان صبر کنیم تا ایمانمان قوی شود.
سخنی با خانواده ام:
امیدوارم که در شهادت من غمی بر خود وارد نکنید و نکند بخاطر شهادت من گریه و زاری بکنید. گریه بخاطر کسی است که خطا می رفته و در آن کشته شده؛ در اینجاست که باید گریه کرد ولی برای شهید باید جشن گرفت. البته نمی توانم بگویم اصلاً گریه نکنید چون فرزند و برادر خویش را از دست اده اید اما نگذارید این گریه شما شکایت تبدیل شود. این را بیاد بیاورید که امام حسین علی اکبرش این جوان والا مقام خویش را در راه اسلام داد و اگر گریه است بیاد امام حسین و اصحاب او بکنید.
در آخر ای خانواده عزیزم با هم مهربان هستید، مهربانتر باشید. ایثار دارید، این ایثارتان را بیشتر کنید و تا می توانید مطالعه کنید و خوب آن را در زندگی خود عملی کنید و مرا ببخشایید اگر نسبت بشما جسارتی کرده ام که خداوند حق خویش را بر شهید می بخشد امام حق الناس را نمی بخشد مگر خود مردم ببخشند.
خاطره
شوق پرواز
راوی: علیرضا حکیمی (برادر شهید)
رباط پای راست عبدالرضا بر اثر تصادف آسیب دیده بود و چند سالی می شد که در راه رفتن مشکل داشت. به خاطر همین مصدومیت هم از خدمت سربازی معاف شد اما برای رفتن به جبهه اشتیاق عجیب و وافری داشت. به مادرم گفت: مادر اجازه می دهی به جبهه بروم؟ مادرم به او گفت: پسرم، پای تو صدمه دیده نمی توانی بدوی در جبهه ها نیاز به افرادی دارند که بدن آماده و سالمی دارند تا بتوانند با دشمن بجنگند. بعد ازاین حرف مادرم بود که عبدالرضا به فکر عمل پایش افتاد و به تهران رفت تا بتواند در جبهه ها حاضر شود.
ارسال دیدگاه