همگام با شهدای لاله گون امور تربیتی/۹۹

شهید آفریدون؛ شوخ طبع و مصمم در مشکلات

روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. شهید آفریدون از جمله این شهدا به شمار می رود.

کد مطلب: ۴۸۹۳۸۵
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.

روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی‌نامه شهید عباس آفریدون
شهید عباس آفریدون در بهمن ماه سال ۱۳۴۲ در روستای دشتی به دنیا آمد . پدر و مادرش او را عباس نامدیدند تا چون علمدار کربلا جان نثار رهبر و امام خویش باشد. شهید آفریدون تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را در دشتی به پایان رساند و دیپلم اقتصاد در روستای آب پخش اخذ نمود. به دلیل علاقه زیاد به بسیج به همراه چند تن از دوستانش پایگاه مقاومت دشتی را تأسیس نمود و خود نیز مسئول انجام بیشتر فعالیت های این پایگاه شد. با شروع جنگ تحمیلی چون پرنده ای سبک بال به جبهه های نبرد حق علیه باطل ستافت. در سال ۱۳۵۹ به منطقه عملیاتی گیلان غرب اعزام شد. در عملیات والفجر ۸ دچار مجروحیت شیمیایی شد. با وجود اشتیاقی که برای مبارزه با استکبار داشت اما در کنکور دانشگاه تربیت معلم سال ۶۵ شرکت کرد و دررشته امور تربیتی در دانشگاه شهید رجائی شیراز پذیرفته شد. اما همچنان در سر هوای جبهه داشت و در آذر ماه ۱۳۶۵ به همراه کاروان محمد رسول الله مجدداً به جبهه برگشت. با کوله باری از تجربه به عنوان گروهان ۲ گردان ابوالفضل در منطقه ام الرصاص در عملیات کربلای ۲ شرکت نمود و در همین عملیات به فیض شهادت نائل گشت.
جسم پاک و مطهرش اما در سال ۱۳۷۴ همراه با ۴۳ راست قامت دیگر در روستای دشتی به خاک سپرده شد.
 
وصیت‌نامه شهید
سلام بر امام حسین و سلام بر آن لحظه ای تولد یافت و سلام بر آن لحظه ای که قیام کرد و پا به میدان نهاد و خونش ریخته شد و اسلام را نیرو داد و سلام بر امام امت ابراهیم خلیل الله و موسی فرعون کش و سلام بر عاشورا و شهیدان روز عاشورا از کربلای امام حسین تا کربلای خونبار ایران که با خون خود اسلام زنده کردند.
شهادت درسی است بسیار شیرین و فراموش نشدنی که از رهبر آزادگان امام حسین (ع)برای امام به ارث رسیده است و من هم این درس را از آموزگار بزرگم آموخته ام و این راه را آگاهانه انتخاب کرده ام.
به شما پدر و مادر و دوستان و برادران و همرزمان خود می گویم که با آگاهی و شناخت کامل می روم و باز هم می گویم الهی رضاً بقضائک و تسلیماً لامرک. و مادرم می دانم که سخت است اما مانند زینب صبور باش و هر وقت خواستی گریه کنی، مادر جان شهیدان کربلا را به یاد بیاور و صبر کن.
از برادرانم می خواهم که همیشه در مساجد و مراسم مذهبی حضور داشته باشند و ادامه دهندگان راه شهیدان باشند. در فکر این دنیای فانی نباشید که آخرتی بدون پایان در پیش دارید. برای رسیدن به سعادت همیشه گوش به فرمان امام عزیز باشید.
در آخر هم از مردم حزب الله دشتی می خواهم که در دعاها و مراسم مذهبی کمافی السابق شرکت کنند و از کمک های خود به جنگ دریغ نکرده و همچنان ادامه بدهند.
از برادران بسیجی می خواهم تا مسجد را که سنگر است خالی نکنند و در دعاهای توسل و کمیل شرکت فعال داشته باشند و مردم عزیز را دعوت به خیر و آمدن به بسیج نمایند و از اهالی روستا عاجزانه می خواهم که به بزرگی خودشان اشتباهات ما را نادیده بگیرند و مرا حلال نمایند.
والسلام
امیدوارم که شهادت من شما را مصمم تر نماید.
عشق یعنی پیکر خونین و چاک چون شقایق سر برآوردن زخاک
عشق یعنی همچو عباس شهید غرق خون افتاده بر پهنای خاک
عشق یعنی استخوان و یک پلاکسالها تنهای تنها زیر خاک
خاطره
لحظه های آخر
راوی: علیرضا بنافی (دوست و همرزم شهید)
در عملیات کربلای ۴ در یک گروه ۲۷ نفره از طریق اروند رود به طرف عراق روانه شدیم در قایقی که من هم بر آن سوار بودم شهید توفیقی و شهید آفریدون نیز حضور داشتند. وقتی به جزیره ام الرصاص رسیدیم موقتاً در سنگرهایی که آنجا بود مستقر شدیم. چند لحظه بعد تیری به پای شهید مرادی اصابت کرد و من که تیربارچی بودم به بیرون سنگر رفتم و شروع به تیر اندازی کردم. ناگهان خمپاره ای به داخل سنگر افتاد و حتی پای مرا هم مجروح کردو وقتی به داخل سنگر رفتم دیدم شهیدان توفیقی، مرادی و آفریدون کنار هم روی زمین افتاده اند و تنها شهید آفریدون هنوز زنده بود. به سمتش رفتم ولی او به من اشاره کرد که بروم و تیراندازی کنم اما من او را بغل کردم و او در آغوش من شهد گوارای شهادت را نوشید. وقتی می خواستم شهید آفریدون را جا به جا کنم متوجه شدم هر دو پایش قطع شده است.
شوخ طبعی
راوی: مصطفی شهریاری (همرزم شهید)
شهید آفریدون بسیار شوخ طبع و البته با ظرفیت بودند. همیشه روحیه بالایی برای مواجهه با مشکلات داشت و این روحیه را هم به دیگران منتقل می کرد. یادم هست با دوستان همسنگر تصمیم گرفتیم برای تغییر روحیه با یکی از دوستانمان شوخی کنیم. وقتی آن بنده خدا وارد سنگر شد پتویی رویش انداختیم و اذیتش کردیم. این بنده خدا کمی آزرده شد ولی وقتی همین کار را با عباس کردیم با روحیه ای شاد و با خنده با ما برخورد کرد. شهید آفریدون همیشه با نشاط بود و البته امین و مورد اعتماد تمامی رزمندگان.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار