پانا گزارش می دهد:
در انتظار خورشید
تفصیلی کوتاه ازاشتیاق دانش آموزان اتحادیه انجمن های اسلامی سراسر کشور قبل از دیدار با رهبری
حدود یک ساعت به اذان صبح به افق شهر تهران باقی مانده است و دانش آموان در مصلی بزرگ امام خمینی اسکان یافته اند،اشتیاق زیارت خورشید پس از سپری کردن یک روز پر تلاطم خواب را از چشمان مشتاقان وصال ربوده است ؛هرکس در گوشه ای به کاری مشغول است عده ای از طریق نماز شب با معشوق واقعی راز و نیاز می کنند و گروهی دیگر به شکرانه توفیق این دیدار نماز شکر بجای می آورند در همین بین به چشم می خورند کسانی که لذت را در خواب یافته اند و بدیهی است رویای صبح باشکوه فردا را می بیند ، اما همه ی آنها با هر شرایطی که دارند رسیدن به یک امر را دنبال می کنند و برای فردا هدف و فکری مشترک دارند که بتوانند زودتر از بقیه ی استان ها به بیت رهبری بروند و مکانی نزدیک تر را در مقابل رهبری بیابند، گروهی را می بینم که قبل از همه استان ها وسایل خود را جمع کرده اند و بی صبرانه منتظر طنین انداز شدن آوای ملکوتی اذان هستند تا بعد از کسب اجازه از معبود،مشتاقانه به دیدار عبد صالح بروند در این بین من هم از دیگران مستثنی نیستم شب را از شوق دیدار سید علی با بیداری به پایان رسانده ام و لحظه ای پلک روی هم ننهاده ام با خود می اندیشم چگونه است که بعد از نه سال عدم ملاقات دانش آموزان انجمنی درست در سالی که من هم جزو قطار طویل اتحادیه انجمن های اسلامی دانش آموزان هستم حضرت دوست اجازه ی دیدار می دهد؟ جواب مسلم است به دلیل توفیقات روز افزون دیگر انجمنی ها و هم قطاری های صالحم خداوند از خطاها و پستی های من چشم پوشی کرده است و مرا نیز درزمره ی صالحان قرار داده است البته که این یک امتحان الهی است برای اینکه بهرمندی من از نعمت ولایت را بسنجد و مرا با زیبایی های این امر آشنا کند؛
در کنکاش های ذهن مغشوش خودم بودم که صدای روح نواز اذان هوشیارم کرد و با لبیک گفتن به ندای موذن تن خود را در چشمه سار نماز شست وشو داده و همراه بقیه ی دوستان و هم استانی هایم رهسپار حرم علمدار حریم ولایت و امامت شدم ؛ گویا خداوند هر چه اشتیاق من و هم کیشانم را به رسیدن می دید سختی های مسیر را که با صبر زینب گونه جز زیبایی وبا صبر ایوب وار جز رحمت ایزد منان نیستند را افزایش می داد و ما را مصمم تر در رسیدن به هدف والایمان می کرد؛هرگونه شده خود را به نزدیکی های میعاد گاه رساندیم و از جایی که وسائط نقلیه امکان تردد نداشتند تمام توان خود را در پاهایمان جمع کرده و به سمت مقصود دویدیم به مانند یک مسابقه ی دو شده بود هرکه هرچه قدر توان داشت می دوید این صحنه مرا به یاد لحظه ی وصال یوسف و یعقوب می انداخت که همچون غزال تیزپایی در وصل پدر می دوید ماهم همچون یوسف هایی بودیم که در وصل پدر پیرمان آن هم در روز پدر می دویدیم یا به عبارتی در روز پدر به پابوس پدر می رفتیم ،بعد از عبور از مکان های تعبیه شده برای بازرسی های بدنی خود را به داخل حسینیه رساندیم حسینیه ای که زیرو های آبی رنگش نشان از ساده زیستی سید علی دارد و حکایت از الگو گرفتن این مرد آسمانی از مولی الموحدین امیر المومنین دارد ،حال من خود را در فضایی می دیدم که همیشه آن را از قاب مستطیلی تلویزیون خانه مان دیده بودم و حتی در مخیله ام نمی گنجید که روزی در این مکان مقدس حضور پیدا کنم هرچه به ساعت ده و نیم نزدیک تر می شدیم شور و شوق در بچه ها افزونی می یافت و موج جمعیت فشرده تر می شدم حال من بودم یک چهره ی نورانی و چو ماه و جمعیتی که یک صدا فریاد می زنند باورم نمی شد که موفق شدم رهبرم را زیارت کنم و این پایان انتظار چند روزه ی من بود
به امید پایان یافتن انتظار اصلی
نویسنده :MONTAZER۶۷۱
ارسال دیدگاه