به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید همایون نصیری هرچگانی
شهید همایون نصیری هرچگانی در سال ۱۳۴۴ در روستای هرچگان واقع در ۲۰ کیلومتری (بیست کیلومتری) شهر کرد در خانوادهای مؤمن و زحمتکش بدنیا آمد.
در دوران طفولیت در دامان مادری مؤمن و متعهد و پدری زحمتکش سپری شد. پس از آن دوران دبستان را در روستای هرچگان طی کرد و سپس جهت ادامه تحصیل در دوره راهنمایی به شهر اصفهان مراجعت نمود و سه سال دوره راهنمایی را در اصفهان به اتمام رساند. و سپس برای دوره دبیرستان به شهر کرد آمد و دوره دبیرستان را در دبیرستان شهید استکیبا سختی و زحمات زیاد به پایان رساند.
در زمان ادامه تحصیل دبیرستان همزمان با سپاه پاسداران نیز همکاری مینمود که بیشتر به امور فرهنگی و کتابداری اختصاص داشت.
این شهید بزرگوار در مواقعی هم به صورت داوطلب با جهاد سازندگی وقت نیز به صورت انتحاری همکاری مینمود که باعث خدمات فراوانی شدند.
شهید بزرگوار پس از اخذ دیپلم ضمن قبولی در رشته امور تربیتی در واحد شهید رجائی تهران به ادامه تحصیل در رشته امور تربیتی پرداخت و این در حالی بود که در تمام این دوران در مقاطعی بعنوان بسیجی در جبهههای حق علیه باطل حضور پیدا مینمود.
پس از پایان تحصیلات به عنوان دبیر آموزش و پرورش مشغول به خدمت شدند و در سطح راهنمایی و دبیرستان در شهرهای فارسان و جونقان از شهرستانهای اطراف شهر کرد مشغول به تدریس شدند. در این دوران اکثر دانشآموزان شیفته اخلاق و رفتار و خلق و خوی این فرزند انقلاب شدند.
در همین دوران و در سال ۱۳۶۴ این شهید بزرگوار به صورت داوطلبانه در جبهههای حق علیه باطل شرکت کرد و در عملیات والفجر ۸ و آزادسازی شهر فاو عراق شرکت نمود. که در همان زمان بر اثر تیر مستقیم زخمی میشوند و در زمان انتقال به پشت جبهه آمبولانس هدف ترکش گلوله خمپاره قرار میگیرد و شدت جراحات زیاد میشود به طوری که به شهر اهواز منتقل و در بیمارستان مورد مداوا قرار میگیرند لیکن شدت جراحات باعث شهادت آن عزیز شده و روح بلندش به سرور و سالار شهیدان ابا عبدالله الحسین (ع) میپیوندد.
اما آنچه که در این شهید بزرگوار چشمگیر بود روحیه شهادت طلبی، ایمان و اعتقادات بسیار قوی ایشان بود که ضمن حفظ روحیه ورزشی (بیشتر در زمینه فوتبال) اکثر مواقع نماز شب این شهید ترک نمیشد، به طوری که الگوی بسیاری از جوانان روستای هرچگان بودند طوری که با شهادت ایشان تعداد زیادی از دوستان و همرزمان این شهید نیز در جبهههای حق علیه باطل شرکت کردند و تعدادی از آنها هم به افتخار شهادت نائل آمدند.
وصیتنامه شهید
اللّهم ارزقنا توفیق الطّاعۀ و بعد المعصیۀ و صدق النیۀ و عرفان الحرمۀ و اکرمنا بالهدی و الاستقامۀ.
اللّهم ارزقنا شفاعۀ الحسین (ع)
بنام الله، یگانه پاسدار حرمت خون شهیدان و با درود و صلوات و سلام بر رسول و فرستاده امین او محمّد مصطفی (ص) و امامان معصوم (ع) و سرپا دارنده حق و عدالت مهدی موعود (عج) و با درود و تهیّات و سلام بر نائب خاص و بر حق او روح الله بت شکن قرن و ابراهیم زمان و حضرت ایشان و با آرزوی سلامتی و توفیق برای خدمتگزاران اسلام و جمهوری اسلامی علیالخصوص دو بازوو یار وفادار امام سرداران جبهه، شهیدان زنده و امامان محراب حجتالاسلام والمسلمین سید علی خامنهای و هاشمی رفسنجانی دامۀ توفیقاته. و به امید پیروزی نهایی رزمندگان کفرستیز اسلام این زاهدان شب و شیران روز و آزاد کربلای معلا و قدس عزیز از دست کفار و مشرکین. اکنون که وصیتنامهام را مینگارم، قلبم آکنده از عشق به الله و لقاء اوست و خوشحالم از اینکه خداوند چنین توفیق نصیبم فرمود که در میدان جهاد علیه کفار شرکت نموده و با آنها به مبارزه بپردازم. هر دم آرزو میکنم که هرچه زودتر شب موعود فرا رسد تا اینکه رو در روی دشمن سینه سپر کرده و درس شجاعت و مردانگی به او بیاموزم. مگر عملی با ارزشتر و بیشتر از جهاد در راه خدا نیز یافت میشود که علی (ع) در این باره میفرماید: "جهاد دری
است از درهای بهشت" و مطمئناً ما برای پیروزی میجنگیم و در این راه بنا به فرمایش امام "چه بکشیم و چه کشته شویم پیروزیم". و اگرچه چنانچه کشته شویم به مقام عظمای شهادت نائل میشویم که در مورد مقام شهید همین بس که شهدا در پیشگاه خداوند "عند ربهم یرزقون" هستند و چه زیباست که انسان با فرق خونین به لقاء یار برسد و با ملائکه و حورالعینهم پرواز شود و در جوار الله از انوار الهی کسب نور نماید و بهرهمند گردد.
اما سخنی چند با شما امت حزب الله دارم: ملت غیور و سلحشور هرگز فراموش نمیکنید آن دوران ظلم و جور و فساد و فحشا را که پیشتازان تمدن بزرگ برای ما به ارمغان آورده بودند و ما را به منجلاب مفاسد و پرتگاه سقوط میکشاندند اما بر این اساس که همیشه در جهان بشریت از اول تاریخ هابیلیان و قابیلیان در نبرد و رودررویی هستند اینبار نیز هابیلی دیگر و پسر و عارفی دلسوخته که خداوند مأموریت الهی به وی داده بود دستور به جهاد و مبارزه علیه کفار داد و دعوت به اسلام عزیز و قرآن مجید نمود. در این حرکت حق خواهی و اسلام طلبی لطف و امداد الهی نیز یار ملت ستمدیده ایران شد و توانست دست جهانخواران و ابر قلدران را از این سرزمین اسلامی کوتاه نماید و انقلاب اسلامی را که منشعب از گلوی خونین و بانگ الله اکبر و لا اله الی الله لاله ها و گلهای پرپر شده بود برای ما به ارمغان آورد اما از همان راستای پیروزی توطئه علیه توطئه که بتوانند انقلاب اسلامی را که با شعار نه شرقی نه غربی به پیش میرفت نابود کنند.
توطئهها شروع شد اعماز گروهکهای وابسته و ملحد و ابرقدرتها و طاغوتچهها چه به طور علنی و چه غیر علنی و در این اثنا دست پلید آمریکا و شوروی از آستین فردی معین و منفور بیرون آمد و قصد تصرف سرزمین ما و به شکست کشاندن انقلاب را نمود و با شعار قادسیه صدام تا مرز خوزستان به پیش آمد ولی از آنجایی که دست امداد الهی همواره یاور انقلاب بوده و هست بار دیگر ملت مظلوم ایران را یاری نمود و توانست دشمن زبون را تا سر مرزهای خویش عقب براند و حتی مناطق سرزمینهای دشمن را نیز در اختیار گیرد اما اکنون در موقعیتی به سر میبریم که حساسیتش بیشتر از اول است. در این برهه که سردمداران کفر دم از صلح تحمیلی میزنند و میخواهند ما را بر سر میز فلاکت بکشند و صدام را در سر مرزهای خویش نگه دارند و نگذارند رزمندگان اسلام وارد خاک عراق اسلامی شوند و نام تجاوز برآن مینهند، بر ماست که با این همه شهید و اسیر و مجروح که دادهایم و خسارتهایی که به ما وارد شده بنا به فرمایش امام عزیز تا آنجایی که میهن در تیررس دشمن است او را تعقیب کرده و به دفاع مقدس خویش ادامه دهیم و بر جوانان عزیز است که این راه را که ناشی از اسلام و قرآن عزیز است ادامه دهند
و نگذارند ننگ صلح را بپذیریم.
البته صلح در صورتی ننگ نخواهد بود که به خواستههای بحق ما عمل شود و لاغیر. امروز به حمدالله جبهههای ما نور است، محیط صدق و صفاست، مصداق بارز ایمان و تقوی است و محل مناجات عاشقان خداست و زاهدان شب و شیران روز است و من هم انگیزهام برای شرکت در جبهه چیزی جز دفاع از اسلام و قرآن و انقلاب اسلامی و شرکت در جهاد که قرآن کریم سفارش بدان میکند جهاد کنید در راه خدا تا راه را بر شما نشان دهیم و در این راه که انشاءالله خالصاً و مخلصاً برای رضای خدا بوده تا ریختن خونم استقامت و مبارزه میکنم. اما اگر خدا توفیق داد و شهادت نصیبم گشت رسالت خونم بر شما ادامه راهم تا پیروزی نهایی و آزادی کربلای عزیز و قدس مقدس و صدور انقلاب از این طریق است و راه قدس از کربلا میگیرد. امروز صدور انقلاب تا حدودی صورت گرفته و مستضعفان لبنان، «مصر»، اتیوپی، پاکستان و کشورهای افریقایی زمزمههای انقلاب را شنیدهاند و انتظار میکشند و مطمئن باشید که پیروزی در جنگ ملت و کشور ما سرافراز و اسلام و قرآن عزتمند خواهد شد.
در اینجا چند سفارش برای امت حزبالله دارم: اول اینکه چون خودم از قشر فرهنگی جامعه میباشم به معلمین و محصلین عرض میکنم که مدارس را عبادتگاه بدانند و مطمئن باشند اگر درس خواندن و درس دادن آن هم به خاطر رضای خدا باشد بدون اجر و پاداش نخواهند بود. بنابراین سعی کنید محیط مدارس محیط ایمان و تقوی و تهذیب نفس باشد نه محیط فساد و چپ روی و راستگویی. و مطمئناً تنها راه هدایت چنگ زدن به دامن اسلام و قرآن و اهل بیت عصمت و طهارت است و لاغیر. تلاش کنید مصداق (من عرف نفسه فقد عرف ربه) باشید و با شناختن خویشتن روح تهذیب و تعهد همراه تفحص را در خود بپرورانید که این رمز و راز پیروزی است. اما مربیان پرورشی و برادران انجمن اسلامی توجه داشته باشند که رسالت عظیمی را به دوش میکشند که به امر تربیت همراه تعلیم بپردازند و بهترین راه انس گرفتن و یکدل شدن با دانش آموزان است و مربیان پرورشی اساس کارشان تربیت است و نه تبلیغ، بلکه تبلیغ برای تربیت است. انشاءالله خدا شما را در این امر مهم موفق بدارد. سفارش دوم: به دعوت امت حزبالله و همهی اقشار به تلاش و مبارزه و گام گذاشتن در راه اسلام و قرآن و به جان خریدن مسائل و دشواریهاست که
(انّ لعظیم الاجر مع العظیم البلاء) و (مصائب مفاتیح الاجر) اجر و پاداش در سایه گرفتاریها و دشواریهاست. سفارش سوم: پیروی کامل از رهنمودهای امام عزیز که چشم و چراغ و هادی راه و مصداق مصباح الهدی و سفینۀ النجاۀ است و رهنمودهای فقیه عالیقدر و روحانیت معظم است که هر گاه در بین قشر روحانی و اقشار دیگر اختلاف افتاد آن موقع نقطه خطر است.
سفارش چهارم: حمایت از انقلاب اسلامی و دستآوردهای آن تا برافراشته شدن پرچم لااله الی الله و محمد رسول الله در سراسر جهان است که طلایهدار آن امروز ملت ایران است مبادا دست از یاری امام و انقلاب بردارید که غضب الهی شما را خواهد گرفت زیرا که انقلاب از عنایات الهی است. سفارش پنجم: دعوت به وحدت و یگانگی و چنگ زدن به ریسمان الهی (واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لاتفرقوا) چنگ بزنید و متفرق نشوید و بدانید تداوم انقلاب در سایه وحدت است. سعی کنید با هم با محبت و صدق و صفا برخورد کنید و تفاهم فکری داشته باشید و دست از گروهگرائی و باند بازی و تفرقه بردارید. که شکست ما آن روز است که خودمان دچار اختلاف شویم ولی از دشمن خارجی بیمی نیست. سفارش ششم: قدر برادران بسیج و سپاه و نهادها که صادقانه برای انقلاب تلاش میکنند را بدانید و مطمئن باشید که اینها از بهترین مردمان روی زمین هستند و همیشه قدردان آنها باشید.
سفارش هفتم: سفارش به تقوا است (اوصیکم بتقوی الله) تقوای الهی داشته باشید که در رأس آنها اعتقاد به خدا و پیامبران و امامان معصوم و ولایت فقیه و قیامت است که (کلمه الله حصنی و من دخل حصنی آمَن مَن عذابی) که هر کس خداشناس شود دنبال شیطان نخواهد رفت. سفارش هشتم: اهمیت دادن به نماز و عبادات دعاهای کمیل (توسل) نماز جمعه، جهاد و امر به معروف و نهی از منکر است و بدانید مساجد سنگر است؛ مساجد را خالی نگذارید و حفظ کنید. در بسیج شرکت کنید و آموزش ببینید که ارتش بیست میلیونی تحقق یابد و سعی کنید راه خونین شهدا را ادامه دهید و وقتی آنها را به خاک سپردید فراموش نکنید که شهدا شمع محفل بشریتند. اخلاق مثمر ستوده داشته باشید. حقوق همدیگر را رعایت نمایید و در این راه (راه خدا) صبور و استوار باشید.
در پایان از تمام دوستان و آشنایان و خویشاوندان دور و نزدیک و اهالی محترم روستای هرچگان عاجزانه میخواهم که چنانچه حقی برگردن بنده حقیر دارید ببخشید و حلال کنید و هر وقت گذرتان بر گلستان شهدا افتاد با فاتحهای روحم را شاد نمایید و اسلحه به زمین افتادهام را نگذارید بر زمین بماند مبادا جلو فرزندان خود را برای رفتن به جبهه بگیرید چرا که همگی باید جان به خدا بدهیم و چه بهتر در میدان جنگ باشد و بدانید مال و منال و فرزندان امانات الهی هستند که باید پس داده شوند و به هیچ درد اخروی نخواهند رسید. به پدر و مادرم عرض میکنم که شما زحمات زیادی برای من کشیدید و در حقیقت ثمره عمر شما بودم. خوشحال باشید که ثمره عمر خود را تقدیم خدا کردید. اگر چنانچه در ادای حق شما قصوری نمودم مرا ببخشید و حلال کنید و سفارش میکنم که گریه ضعف نکنید که دشمن شاد شود، گریه سوز اشکال ندارد، ولی آبرومندانه باشد .
اگر خواستید برای من گریه کنید در مصائب ابا عبد الله الحسین (ع) و جوان برومندش علی اکبر بگویید که مصیبتی در زمین و آسمانها عظیمتر از آن نیست. شما آرزو داشتید که مرا عروسی نمایید ولی عروسی من هم اکنون است که به خون خود غلطیدهام. برادر و خواهرانم را حسین وار و زینب وار تربیت کنید که مفید به حال اسلام و مسلمین باشند. باز هم از همه دوستان و آشنایان و اقوام میخواهم از آن لحاظ که حقالنّاس از جانب خدا بخشیدنی نیست بلکه خودشان باید حلال کنند و ببخشند که فردای قیامت شرمنده آنها و درگاه الهی نباشیم. پس غیبتها، تهمتها، بیاحترامیها و دل آزردنها را بر من ببخشند. در پایان سفارش میکنم وصیتنامهام را که ثمره تجارب عمرم است اهمیت بدهید و آویزه گوشتان نمایید. و مبادا مرا از یاد ببرید چرا که راه و روش شهید و حیات و مرگش سر مشق برای جامعه و افراد است همگی را به خدا میسپارم به امید شفاعت ابا عبد الله الحسین (ع).
و السلام علی من التبع الهدی
همایون نصیری هرچگانی
خاطرات
آخرین سفر
راوی: حاج امرالله نصیری هرچگانی(پدر شهید)
همایون این شهید عزیز چندین بار در زمانهای مختلف به جبهه رفته بود، هر بار که به جبهه میرفت بسیار خوشحال و خندان بود که به جبهه میرود و ادای تکلیف میکند. بار آخری که میخواست برود در زمان اعزام به سراغش رفتم و گفتم: «همایون، پسرم تو چندین بار به جبهه رفتهای. این یک بار را صبر کن و عجله نکن، نمیخواهد این بار به جبهه بروی». گفت: «پدر جان اگر امثال من به جبهه نروند پس چه کسی باید به جبهه برود و از این خاک و ملت و اسلام دفاع کند». بغض گلویش را گرفت، حال عجیبی داشت، شروع کرد به گریه کردن، من هم شروع کردم به گریه کردن. بعد از چند دقیقه، شهید عزیز به من گفت: «پدر جان، این بار، بار آخر است که میروم. اجازه بدهید». من هم اجازه دادم و همایون رفت و بعد از مدتی شهید شد و جسد مبارکش را آوردند. روزی که خبر شهادتش را دادند در روستا بودم. یکی از بستگان نزدیک (دایی شهید) آمد و مرا سوار ماشین کرد و گفت: «بیا با هم یک دوری بزنیم». ناراحت بود، حدس میزدم خبری شده است. آرام آرام خبر شهادت عزیزم را به من گفت. انشاءالله که همنشین مولایش حسینبن علی(ع) باشد.
ارسال دیدگاه